X, tom 7

Drugi tom mangi, która nie mogę się oprzeć wrażeniu , bardzo wzoruje się na twórczości Tolkiena. Drużyna złożona z elfki, rycerza, krasnoluda, maga i złodzieja kontynuuje swoją podróż przez pogrążoną w wojnie wyspę Lodoss. Tym razem ich głównym zadaniem będzie odbicie z rąk tytułowej wiedźmy porwanej księżniczki. Znajdziemy w opowieści to, co najlepsze w gatunku fantasy: walki na miecze, pojedynki magiczne oraz szeroką gamę potworów. W trakcie opowieści obserwujemy rozwój osobisty każdego z bohaterów oraz poznajemy historie ich życia. Akcja jest wartka, kreska piękna i już żałuję, że ta manga posiada tylko trzy tomy.

Manga w udany sposób łacząca kilka nurtów: historyczny, samurajski, komediowy. Autor stworzył bohaterów, których bardzo łatwo polubić. Podoba mi się to jak autor połączył historie i prawdzie zdarzenia z tymi wymyślonym przez siebie. Widać pracę włożoną w stworzenie tej opowieści. I nie przeszkadza, co czego autor sam się przyznał, że wszystkie ciosy podpatrzył w grach. Bardzo żałuje, że nie ukazała się Polsce cała seria, ale może jakieś wydawnictwo się zainteresuje Kenshinem, bo ta historia świetnie i klasycznie sie zestarzała.

Z PUDŁA WYGRZEBANE, CZ LXI Kamui decyduje się nie unikać już Kotori, lecz oto kolejny przeciwnik wciąga ich do Iluzji. Ratuje ich Fuma, który zaczyna rozumieć swe przeznaczenie. Tymczasem prawda o Nataku zaczyna gmatwać całą sytuację jeszcze bardziej... I cóż mogę powiedzieć? Wszystko już przecież napisałem przy okazji poprzednich tomów. Teraz mogę dodać tylko, że ta historia robi sie coraz lepsza. Polecam!

Manga, która bardzo przypomina historię rodem z tolkienowskich powieści. Na samym początku w wyniku nieoczekiwanych zdarzeń formuje się nam drużyna złożona z przedstawicieli ras ludzi, elfów i krasnoludów; Nie brakuje również maga, kapłana i złodzieja. Razem przemierzają fantastyczną krainę po drodze mierząc się z licznymi potworami. Niespodziewanie nadciąga wieść o wojnie, która zagraża bezpieczeństwu tytułowej wyspy Lodoss. To dopiero początek fascynującej historii. Akcja jest wartka ; nasycona potyczkami oraz tajemnicami. Naprawdę zapowiada się ciekawie.

Kanoe I Hinata dyskutują o tragicznej przyszłości Kotori. Tymczasem Kamuiego, Kotori i Fumę odwiedzają ludzie z akademii Clampa wysłani przez Tokiko do ochrony miecza... Cudo, cudo i jeszcze raz cudo. To chyba najlepszy z X do tej pory. Rewelacyjny, zaskakujący, wzruszający... emocjonuje, aż chce sie rwać włosy z głowy! Kamui w końcu dokonuje wyboru kim być, a także odkrywa przeznaczenie Fumy. Po lekturze chce się wściekać, krzyczeć, zachwycać i łapać kolejny tom. I to najlepsza rekomendacja.

No takie trochę niezrozumiałe, ale na tyle dobrze aby przekonać się o winie ludzi, ślepoty i głupoty. Jak zwykle dramat, bo do takich mnie ciągnie najczęściej (co poradzić). Ciężko stwierdzić czy manga została napisana po anime czy przed, ale po opisach mogę się domyślać że szybko po anime została przelana na mangi. Ogólnie w pierwszym tomie ciężko zrozumieć o co chodzi, nie ogarnęłam bo jest tu lekki bałagan, człowiek się też męczy jak wprost nie pokazują kto mówi i trzeba się domyślać.. nie wiem, bo nie oglądałam anime, ale wydaje mi się że mogły być tu lekkie błędy ortograficzne, w każdym razie, mały bałagan jest w mandze. Posiadam jeszcze 2 tom więc zobaczymy co dalej będzie. No i z zasady czytam najpierw mangę, a potem oglądam anime, tak samo chciałam zrobić z Wolf's Rain, ale skoro manga wyszła później to mogę bez problemu zacząć anime, jednakże raczej będę na razie kontynuowała mangę. No i świat jest dziwny, nie za bardzo lubię takich postapokalitycznych światów, ciężko na takim świecie przeżyć, widać od razu że mroczna saga i pewnie melancholia będzie po skończeniu mangi, ale na klatę to trzeba przyjąć.

Fragmenty: • „To obejmujący wszystko, uśmierzający wszelki ból, smutny, odległy, pełen miłości i współczucia Głos”. • „Na końcu drogi czeka Was nowa przyszłość”. • „Raj odebrał mi wszystko, dając w zamian klątwę, cierpienie i tęsknotę”. • „Nawet jeśli to wszystko stworzona przez kogoś iluzja, prawdziwa jest droga, którą przeszliśmy… I to, że tutaj jesteśmy… Tego nikt nam nie odbierze”. • „Czasami przytłoczeni ciężarem tego, co straciliśmy, tracimy z oczu cały sens życia, a mimo to idziemy wciąż na przód, odnosząc niezliczone rany. Nieważne, wilki, człowiek, czy kwiat… Jeśli istnieją więzi, które chcemy chronić, to życie ma sens, a wtedy wystarczy wyciągnąć rękę, by dotknąć raju”. • „Uciekajcie odnosząc rany, których nigdy nic nie wyleczy, lecz pamiętajcie, że póki żyjecie, zawsze będziecie spowite mrokiem”.

REverSAL to intrygujący tytuł, pod wieloma względami wyjątkowy i niestety wyjątkowo niedopracowany, co sprawia, że nie stał się on bardzo dobrym dziełem, do czego miał spore predyspozycje. Przygody pięknej gejszy z wielkim sercem w świecie przerażających potworów, są ciekawostką, po którą można sięgnąć w poszukiwaniu chwili relaksu, ale tylko pod warunkiem, że nie będzie się od mangi wymagać niczego więcej. Cała recenzja na Popkulturowy Kociołek https://popkulturowy-kociolek.blogspot.com/2020/01/recenzja-reversal.html

Recenzja zbiorcza trzech tomów. Trudna to była i manga i historia. Wszystko rozgrywa się tu wolno. Więcej w niej przemyśleń niż akcji. Rysunki przywodzą na myśl słowo "staroświeckie" a przy tym są na swój sposób piękne w swej delikatności. Czytając pierwszy tom miałam uczucie jakby brnęła mozolnie przez mulista powierzchnię, jednak dostałam więcej pytań niż odpowiedzi i postanowiłam nie zniechęcać się i sprawdzić co dalej. W drugim tomie trafiamy na więcej wyjaśnień, coś też nareszcie zaczyna się dziać, a w głowie pojawią sie pierwsze niespokojne sygnały dotyczące relacji bohaterów. Trzeci tom połknęłam na raz. I zostaje z bólem bo jak dobrze rozumiem kontynuacja nie została wydana w polsce. A to właśnie ten tom sprawia, że głowa zaczyna huczeć od domysłów i ciężko nie zastanawiać się nad dalszym losem bohaterów. I tak jak zaczęłam czytać z niepewnością, w pewnej chwili czując nawet cos na kształt zniechęcenia, ostatecznie skończyłam pełna uczucia niepokoju i ogromnej potrzeby by dowiedzieć się więcej. Ta seria pełna jest niedopowiedzeń, niejasnych sygnałów i chorobliwej fascynacji, która budzi się gdzieś na granicy świadomości czytelnika. Początkowo jakby sennie przepływa by niepostrzeżenie nabrać tempa nie tracąc na subtelności. Nie każdemu się spodoba. Raczej przeciwnie - nie wielu przypadnie do gustu. To trochę jak z jedzeniem, gdzie większość ludzi mniej lub bardziej lubi pizze ale nad tatarem zachwycać się będą nieliczni. Idąc tym tokiem myślenia, powiedziałabym, że 'Lament" to manga wytrawna, dla smakoszy i tych, którzy dostrzegają niuanse.

Najlepsza manga mojego życia ciekawa fabuła jest atutem tej serii Momo to fajna laska jestem chłopakiem który jest jedynym fanem brzoskwinii interesuje mnie anime,mangi, kultura japońska,i kuchnia japońska. Dziękuję bardzo mojej siostrze za to że dała mi ten tom i w różne tomy

Kiedyś wirtualna rzeczywistość była tylko marzeniem. Dziś gry w systemie VR, to normalność. Wychodzi coraz więcej tytułów na tę platformę, ale ja chciałbym skupić się na przeszłości, bowiem kiedyś marzenie można było urzeczywistnić choćby w formie komiksu. Najlepszym tego przykładem niech będzie „.Hack// Bransoleta Zmierzchu”. Słyszeliście kiedyś o .hack? Ja do niedawna nie miałem pojęcia co, to jest. Poszperałem jednak w Internecie i spieszę wam z wyjaśnieniem. .hack to japońska multimedialna franczyza, na którą składają się gry, anime, nowele i mangi. Wszystko kręci się tu wokół rozwoju technologicznego i tajemniczych wydarzeń związanych z grą „The World”. Wróćmy jednak do samej mangi. W Polsce ukazała się ona w 2005 r. dzięki wydawnictwu J.P.F. Opowiada losy rodzeństwa, które otrzymują możliwość zagrania we wspomniane wcześniej „The World” przy użyciu limitowanych postaci. Szybko okazuje się jednak, że nie jest to zwyczajna gra.I tom rozpoczyna się prologiem, który wprowadza nas w akcję. Po jego przeczytaniu znajdziecie krótki opis głównych postaci, z którymi zabierzecie się na niesamowitą przygodę. Co ciekawe, osoby które grają w „The World” poznajemy tylko w ich wirtualnej wersji, a przynajmniej w I tomie. Już na początku wprowadza to dużą dozę tajemniczości. Główni bohaterowie, to czternastoletni bliźniacy – Shugo i Rena. To właśnie Rena namawia swojego brata do wzięcia udziału w grze, która jak się niedługo okaże, niesamowicie ich wciągnie. A chce ona tylko porobić coś ze swoim bratem, od którego najwidoczniej nieco się oddaliła. Przenieśmy się zatem do wirtualnego świata. Większość napotkanych w pierwszych rozdziałach awatarów, ma w sobie coś naprawdę słodkiego. Pomimo faktu, że rozgrywka jest w wielu miejscach tajemnicza, odpowiedzialna za warstwę graficzną Rei Izumi zachowuje w tym świecie dużo komedii. Stąd duże buźki i oczy przybierające różne wzory w zależności od sytuacji (czasem jest to wielki wytrzeszcz, innym razem utrata przytomności),a mniejsze przywiązanie do otoczenia. Zachowany zostaje dystans, a czytelnik zdaje sobie sprawę, że ma się tu po prostu dobrze bawić. .Hack prezentuje nam całą plejadę bohaterów, a raczej bohaterek, bo tych jest w pierwszym tomie co nie miara. Każdy czternastolatek mógłby się w nich zakochać, a co najmniej zauroczyć. Potrafią one zadbać o siebie, wykorzystać swoje mocne strony, a ostatecznie i tak robią to wszystko w grze, a nie realnym świecie. Jako pierwsza pojawia się Mireillka, która przez większość czasu poluje na rzadkie itemy, a później dołącza do niej jej przyjaciółka Oka, która potrafi zmieniać się w wilka. Wystarczy dodać jeszcze Hotaru, która jest prawdziwą samarytanką i mamy galerię bardzo ciekawych i różnych heroin, Nad przebiegiem gry czuwa jeden z pracowników firmy, która ją stworzyła, a robi to w wirtualnym świecie pod pseudonimem Balmung. Jego asystent stara się by ograniczał on swoje wizyty w „The World” jednak bezskutecznie. Przeciwnicy bywają śmiesznie słabi albo straszliwie potężni i jak w prawdziwej grze, pojawiają się znikąd. W sześciu rozdziałach znajdziemy ich naprawdę sporo. Każda przygoda, to nowy rywal, czy to w postaci golema, czy stracha na wróble, czy innego awatara. Bohaterowie zdają sobie sprawę ze swoich słabości, przez co błyskawicznie można ich polubić. Dobre wrażenie robi również tłumaczenie. Postacie mówią językiem młodzieżowym, potocznym i zostało to dobrze uchwycone, jednocześnie podkreślając pewien dystans, który ta historia ma do siebie w wielu momentach. Nie ma tu żadnych językowych lapsusów, jak to często ma miejsce w przypadku tytułów skierowanych do starszych czytelników. „.Hack” szybko wciągnęło mnie do swojego świata. Przygoda bohaterów w wirtualnym świecie nie posunęła się może zbyt daleko, ale pojawiające się tu i ówdzie sekrety „The World” oraz barwne charaktery każdej z postaci powodują, że ta manga jest w stanie sprawić wielką przyjemność każdemu, bez względu na wiek i płeć.

Recenzja zbiorcza tomów #1-#2 Krótkie serie potrafią mieć swój urok, choć często zawodzą prędkim ucinaniem wątków bez jakichkolwiek wyjaśnień. W przypadku „Reversal” autorstwa Kemuri Karakary moje odczucia są dość mieszane. Pomysł był niezły, po prostu ta historia nie mieści się dobrze w zaledwie dwóch tomach. Szkoląca się na gejszę Ayame nie zawsze trzyma się sztywnej klasy nieodłącznej zawodowi. W głębi serca chciałaby zostać superbohaterką z prawdziwego zdarzenia. Gwiazdy układają się jednak dość niepomyślnie i zwykły świat nie staje naprzeciw marzeniom. Pewnego dnia splot wypadków sprawia, że w ręce dziewczyny trafia nietypowa konsola do gry. Po zalogowaniu w jej głowie zaczyna rozbrzmiewać znajoma melodia, która z dziwnego powodu wywołuje w niektórych nieopanowany lęk. Wszystko się rozjaśnia, gdy nastolatka zostaje wciągnięta do przerażającego świata będącego pokraczną odwrotnością doskonale znanego jej Kioto. Zabijaj potwory lub giń… Tylko czy aby na pewno chodzi wyłącznie o to? Światy równoległe zawsze potrafią chociaż minimalnie zaintrygować, a motywy strasznych gier na śmierć i życie dają mi wiele satysfakcji. Początkowo byłam naprawdę zafascynowana tą opowieścią, po prostu mnie wciągnęła. Pełne emocji walki o przetrwanie, horrorowe maszkary, pełna bezwzględność obu stron konfliktu. Nikt nie jest bezpieczny, nawet sojusznik bez wahania poświęci tutaj każdego dla osiągnięcia swego celu. Gdy jednak druga część przechodzi z akcji do wyjaśnień, wszystko się zaczyna rozmywać. Naiwny, choć heroiczny pacyfizm, niedopowiedzenia fabularne, niedostatecznie uzasadnione przemiany bohaterów drugoplanowych, nowe wątki, które nie mają czasu, by się jakkolwiek rozwinąć. Historia zaczyna zwyczajnie kuleć, nie potrafiąc trafić w sedno, ot lawirując wokół pomysłów, które prawdopodobnie dało się poprowadzić lepiej. Zakończenie jest dość ciekawe, lecz naprawdę błaga o kontynuację mogącą rozwiać ostateczne wątpliwości. Przyznać przy tym muszę, że manga została naprawdę ładnie narysowana. Piękne gejsze, charakterystyczni bohaterowie, niezwykłe kreatury z równoległego świata. Kontrasty, dopełnienia, a wszystko wykonane czystą, atrakcyjną kreską. Tła się świetnie sprawdzają, zarysowując klimat Kioto. Jeśli z kolei pojawia się akcja, to jest jak najbardziej czytelna i nie gubi się w natłoku szczegółów odwracających uwagę. Wizualnie całość jawi się jako przyjemna, zgrabna, może bez niesłychanych zachwytów, ale po prostu dobra. Trudno mi powiedzieć, czy warto przeczytać „Reversal”. Całość jest niezła, choć krótka, aczkolwiek prawdopodobnie nie należy do najlepszych tytułów swej kategorii. Co bardziej wybrednych czytelników może nieco rozczarować. Pierwszy tom oceniam na 7/10, drugi na 5/10 – średnia plasuje się więc w przyzwoitym 6/10; może to nie dużo, ale bez wątpienia nieźle.

W drugim tomiku jest zdecydowanie więcej fanserwisu niż w pierwszej, a fabuła wreszcie ma trochę więcej sensu niż tylko funkcja miejsca do upychania mniej lub więcej zabawnych scenek (tym razem moim faworytem okazały się małżelki i ich losy). Czytając drugi tomik odkryłam też wreszcie, co podświadomie przeszkadza mi w warstwie językowej... Zdrobnienia. Dużo, mnóstwo zdrobnień: paniczyk, foczusia, sklepiki, skorupki, wujaszek, zupka...ble, ble i jeszcze raz ble. Przez to manga (oba tomy) wydaje się jeszcze bardziej dziecinna w odbiorze. Podsumowując, ta część jest nieco lepsza niż poprzednia, chociaż nadal ma sporo wad. P.S. Z drugiego tomu można się dowiedzieć, że będąc w Szanghaju warto kupić czekoladę w kształcie wieży Jin Mao i maskotkę pandy! :D

Momo i Tyji ostatecznie zostali parą. Brzoskwinia jest przeszczęśliwa z takiego obrotu sprawy, jednak Sae ma już plan na zniszczenie tego związku. Do swojego przedsięwzięcia pragnie zaangażować również Kariego, któremu Momo zawróciła w głowie. W tym tomie nie dzieje się nic, czego czytelnik nie przewidziałby po lekturze części pierwszej. Bohaterowie nadal nie mogą dojść do porozumienia przez Sae, która jest wyraźnie zadowolona z tego powodu. W normalnym świecie raczej zrywa się takie znajomości. Mimo toksyczności, postać przyjaciółki głównej bohaterki jest nawet dobrze wykreowana. Zimna i zazdrosna, nie cofnie się przed niczym, żeby dostać to, czego chce. A jej głównym celem jest wyprowadzenie Momo z równowagi. Przeciwwagę do jej postaci stanowi drugi antagonista tej serii, czyli Kairi. Jest on dosyć nachalny, ale żywi do głównej bohaterki ciepłe i prawdziwe uczucia, (w większości) szanuje jej wybory a kiedy trzeba to nawet wyciąga do niej pomocną dłoń. Nie bez znaczenia jest również fakt, że przejrzał zamiary Sae bez większego problemu. Podsumowując, zabieg czworokąta miłosnego jest nienajgorszym rozwiązaniem i stanowi jakąś odmianę od oklepanego trójkąta, jednak jeśli manga dalej będzie opierać się tylko i wyłącznie na niedomówieniach Sae to stanie się po prostu nudna i irytująca.

Bardzo ciekawa manga o pogoni za marzeniami i szukaniu swojego miejsca na świecie. Kreska jest dość toporna i "nieładna" ale ma swój urok. Za to postacie od razu polubiłam. Mają charakterki i wewnętrzny ogień. Główni bohaterzy szczerze się nie cierpią, co wydaje mi się całkiem zabawne i odświeżające. Jestem ciekawa jak wszystko się skończy i czy postacie osiągną swój cel, bo że nie raz poniosą porażkę na drodze do sukcesu tego jestem pewna. Ja mocno im kibicuje.