Mysz jak nie mysz

Dostałam książkę od znajomej. Mało tekstu i w sam raz dla 2,5 latki. Jednakże merytorycznie nie jestem wniebowzięta bo nie rozumiem czemu dziewczyna pomyliła niedźwiedzia z psem, cały czas się nim zajmując. To taka typowa bajka. Dla dziecka interesująca i uśmiech był na widok misia :)

Jest to bardziej książka dla prowadzących zajęcia w przedszkolu czy szkole, ale z inwencją rodzica ta książka również nada się w domu. Jest prosta, ma zrozumiałe obrazki, kompletnie pokrywa ważne treści. Co mi się nie spodobało - zawoalowanie przekazu dotyczącego seksualności. Jestem zdania, że do dzieci trzeba prosto, w zrozumiałych słowach, bo inaczej pozostawia wątpliwość, nie jest precyzyjne. Przy czytaniu modyfikowałam treści typu: "nie wolno nikomu dotykać między nóżkami" (to znaczy gdzie konkretnie?),"Nikt nie może pokazywać ci nieprzyzwoitych obrazków" (A co to znaczy????)

Książka dla dzieci, ale z ogromną przyjemnością po nią sięgnęłam. Opowiada historię wyjątkowej przyjaźni małej Kasi i jej sąsiada, pana Jana. Wspólne karmienie gołębi, rozmowy, żarty bardzo zbliżają ich do siebie. Niestety Kasia widzi i czuje, że coś się zmienia, nie tylko w wyglądzie, ale i w zachowaniu przyjaciela. Od tej pory nic już nie będzie jak dawniej. Ale czy będzie gorzej? Przepiękna, magiczna opowieść o starzeniu się, przemijaniu i odchodzeniu. O tym, w jaki sposób rozmawiać o śmierci z dzieckiem. Jak oswoić coś, co nas samych przeraża i z czym próbujemy się pogodzić. Jestem nią totalnie zachwycona.

nawet ryba mieszkająca w głębinach może czuć samotność i czekać na odrobinę ciepła i życzliwości.. a co dopiero człowiek.. przepięknie ilustrowana (Barbara Konczarek) ksiązeczka, która w przkazie może nie trafić do młodszych dzieci, starszym na pewno warto ją pokazać i zachęcić do dyskusji o samotności, uczuciach, odtrąceniu. Zwłaszca w dobie izolacji w pandemii.

Czego innego jednak można było się spodziewać po autorce? Maria Ewa Letki w 2009 roku otrzymała przecież Medal Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości. Jej bajka o małym diabełku, albo raczej całym stadzie takich małych potworków, jest ciepła, zabawna i momentami nieco awanturnicza. Całość dopełniają wspaniałe ilustracje Agnieszki Żelewskiej, z których najczęściej patrzy na nas kudłaty, mały stworek, o bardzo ludzkich, pełnych emocji oczach. Całość na:http://potworkiczytaja.blogspot.com/2015/07/o-sile-miosci-diabeek-ewa-maria-letki.html#more

Z pewnością znacie doskonale teksty typu "to jest brzydkie/niesmaczne/obślizgłe, nie będę tego jeść"? Nie wiem jak jest u Was, ale Nikodem od małego był strasznym niejadkiem. Nigdy nie chciał próbować niczego nowego, czasem na prawdę musiałam porządnie go namawiać na posmakowanie czegoś, bo wiedziałam, że mu zasmakuje. I jak już posmakował okazało się, że "pycha" :) Teraz z wiekiem jest nieco lepiej, choć ma swoje dziwactwa. Nie ruszy na przykład kisielu, bo jest glutowaty, kompot jest niedobry, bo ma obślizgłe owoce, galaretka też jest ble, sama nie wiem czemu, groszek jest paskudny, o szpinaku nie ma mowy... I właśnie o tym jest ta książka! O niesmacznych daniach, których dzieci nie lubią ;) Choć kilka wierszyków opowiada o jedzeniu w bardziej pozytywnym znaczeniu. Nie jest to jednak żadna książka kucharska, a zbiór krótkich, zabawnych wierszyków dla przedszkolaków. Przeczytamy tutaj między innymi o zupie mlecznej przez, którą dzieci stają się niegrzeczne, o kłótni przez eklerki i ich papierki, o kisielu, którym dzieciaki uwielbiają się kleić, o strasznej galaretce, która sama trzęsie się ze strachu, o marchewce i groszku, których nie da się pozbyć, o żabiej owsiance, o mleku w kożuchu i jeszcze kilku innych zabawnych potrawach ;) Bardzo lubię wierszyki Natalii Usenko. Kiedy urodził się Nikodem jedną z pierwszych książeczek jakie mu kupiłam była sztywno-stronicowa książeczka z wierszykiem o Kubusiu Puchatku właśnie autorstwa tej Pani. Od tamtej pory często szukałam jej książeczek. Nie raz udawało mi się coś upolować. Ale jakoś zapomniałam o niej, aż do teraz :) Książka ta zdecydowanie zasługuję na pochwałę, bo rymowanki w niej zawarte są bardzo zabawne, bo są dosyć krótkie i młodszym dzieciaczkom z pewnością bardzo się spodobają i nie ma szans, żeby się szybko znudziły, bo strony są ogromnie kolorowe, bo ilustracje bardzo humorystyczne i przyciągające wzrok. No i okładka sztywna, format fajny, zszywane, śliskie strony... Same plusy ;) Co prawda wierszyki z tej książki opowiadają o przedszkolakach i przeznaczone są właśnie dla przedszkolaków. Ale to wcale nie zmienia faktu, że Nikodemowi się podobało. Są one jednak na tyle króciutkie, że dziecko moje nawet nie zdążyło zrobić się śpiące, a ja już skończyłam mu to wieczorne czytanie. Ale mimo wszystko dobrze się przy nich bawiliśmy więc serdecznie polecam :)

Najlepszy dowód na to, że stare wcale nie znaczy gorsze :) Zabawna wierszowana opowieść o psie, który podczas swojego spaceru musiał nauczyć się zasad bezpiecznego poruszania, żeby w jednym kawałku wrócić do domu. Świetny sposób na zapoznanie się najmłodszych z zasadami bezpieczeństwa na drodze.

We wspomnieniach Janusza Stannego można wyczytać, że niektóre z jego ilustracji do książek były tworzone za pomocą... gruszki lekarskiej. Dla niewtajemniczonych - to przyrząd, którym niegdyś wysysano dzieciom wydzielinę z nosa;-) Nie wiem, czy w "Malarzu rudym jak cegła" ilustracje powstawały przy użyciu tej techniki czy też innej, ale są cudowne - to klasyka mojego dzieciństwa, nie do podrobienia. Tekst - również autorstwa Stannego - prosty, rymowany, zabawny, opowiada o sile wyobraźni i o mocy kreowania rzeczywistości poprzez sztukę. Bohater - tytułowy Rudy Malarz - jest w stanie wyrysować wszystko, a jego dzieła cudownie się materializują, jak w znanej animacji o zaczarowanym ołówku. Malarz stwarza całą rzeczywistość - począwszy od domku, kanarka, łóżka i różowej wanny, aż do słońca i tęczy na niebie. A gdy już skończył się pracowity dzień twórcy i zapadła malowana noc: "[...] przez ciche poszedł ulice, i gęsim piórem, dla żartu chyba, sny namalował na wszystkich szybach". Poproszę o taki malowany sen!

Książka wielowymiarowa. I o tolerancji na inność, otwarciu serca na kogoś odrzuconego od grupy, i o hejcie, zakłamaniu i fałszywych osądach i o egoizmie i zapatrzeniu w siebie, i o tym, czy warto za wszelką cenę się dostosowywać i udawać kogoś, kim się nie jest.O tym,że nawet odstając od grupy można znaleźć prawdziwego przyjaciela. I że ta przyjaźń jest sto razy lepsza bo ...nie szuka poklasku...jest na dobre i na złe.Warto być sobą.

Para oczekuje swojego pierwszego dziecka. Ale ono się nie pojawia. Mija czas, zaczynają się coraz bardziej martwić. Świat coraz bardziej szarzeje, znikają nadzieja (zieleń) i inne pozytywne emocje. Gdy już czujemy ten wszech ogarniający smutek... Kobieta i Mężczyzna wreszcie odkrywają prawdę. Ich Dziecko urodziło się już, dzięki innym rodzicom. Aby je odnaleźć skierowali swe kroki do Domu Dziecka. Czekał tu na nich dwuletni synek, ale nie do końca tego się spodziewali... Dziecko miało kolce. Wyglądało jak jeż. Kobieta i Mężczyzna pomyśleli, ze to jakaś pomyłka. Gdzie dziecko? Po namowie by patrzeć sercem, zabrali chłopca do swojego domu. Powoli, małymi kroczkami w domu zaczęły pojawiać się kolory. Chłopiec z czasem zaczął gubić igły i otwierał swe serce na miłość. Zawsze, gdy czytam tą książkę (a robię to co jakiś czas) wyciska mi łzy. Sama historia jest bardzo emocjonalna - Rodzice starający się o dziecko, Synek, który nie jest idealny... Rodzina, która musi nauczyć się miłości. Odrzucić ocenianie, przełknąć własne marzenia i oczekiwania... Kochać. Ja jestem jak ten Jeż. Jestem nastroszona i nie pozwalam do siebie podejść. Jestem nieufna i trudno mnie oswoić. Ale tym, którzy są cierpliwi oferuje serce.

Bardzo ciepła historia o ... miłości matczynej (ukłucie w sercu podpowie mamie, że dziecko ma jakieś zmartwienie i jest smutne ...),opowieść o roli pocieszenia, uśmiechu, życzliwości w życiu. Historia oparta jest na ciekawym pomyśle ... (nie zdradzę, jakim, ale dzięki niemu poznajemy wiele niezwykłych postaci tak wspaniale zilustrowanych przez Emilię Dziubak). Jest to prosta historia dla najmłodszych wspaniale wydana i namalowana, godna uwagi!

Same teksty są niezwykłe, niektóre wręcz genialne. Proste a głębokie, jak przypowieści mistrzów Tao. Ale do spółki z ilustracjami, hm... Ja wiem, obrazki też powinny być proste, nie mogły jednak być np. w dalekowschodnim stylu? Tam jest i prostota i piękno. Te są na mój gust artystowskie, nie artystyczne. Nie ten poziom. A skoro oprawa graficzna mizerna, to dochodzimy do trzeciego elementu: cena. Ile można zapłacić za książkę zawierającą ze dwie strony maszynopisu? Gdyby miała piękne ilustracje, to nie ma sprawy. W obecnej wersji ciśnie się jednak na usta: "trochę szkoda pieniędzy". (Chociaż jeśli nie musisz liczyć się z wydatkami, kupuj śmiało. Nie jest to książka do przeczytania raz).

"W moim brzuszku mieszka jakieś zwierzątko." Oczywiście, że takie historie wymyśla nie kto inny...tylko pomysłowe dzieci. Historia ma swój początek za sprawą spotkania autorskiego podczas którego autor usłyszał tę historię od jednej z mam i postanowił ja wykorzystać. Mam słabość do książek Grzegorza Kasdepke i staram się zarazić nią dziewczyny! Jest to przezabawna historia w której dziewczynka chciałaby być traktowana poważnie za sprawą pewnej dość nietypowej sytuacji. A jest nią zwierzątko i to nie byle jakie lecz takie, które zamieszkało w jej brzuchu. Trudno określić kim jest wspomniane zwierzątko, które wydaje dzwięki bez możliwości przypisania ani do miauczenia kota, ani do szczekania psa..tudzież ryku lwa. Poza tym jest na tyle przebiegałe, że w towarzystwie dorosłych milknie jak zaklęte ;) Zwierzątko, które uwielbia jeść..lecz nie lubi kąpieli, jest żądne i ciekawe przygód. Książka przy której podczas czytania należy zachować odpowiednią powagę. I pobudza zdecydowanie wyobraźnie czyli to co niezwykle cenię w literaturze dla dzieci.

Nie od dziś wiadomo, że przytulanie ma magiczną moc. Nasi bohaterowie doskonale o tym wiedzą i wpadają na szalony pomysł – chcą sprawić, by każdy mieszkaniec lasu miał lepszy dzień. Jak? To proste – przytulając go! Tak, dobrze słyszeliście! W planie jest absolutnie każdy – od bobra i gąsienicy, przez myśliwego, aż po wilka czającego się na Czerwonego Kapturka. Nie ominą też łosia, łasicy, dwóch zajęcy, a nawet… anakondy, która wpadła z wizytą do zaskrońca! Przytulaskowy atak nadciąga – nikt nie jest bezpieczny! Ale… czy na pewno nikogo nie pominęli? Tego już musicie dowiedzieć się sami! To ciepła, pełna humoru i pięknych ilustracji historia, która pokazuje dzieciom, że czasem zwykły przytulas może zdziałać cuda – poprawić humor, dodać otuchy, a nawet wywołać uśmiech tam, gdzie najmniej się go spodziewacie. Sprawdźcie razem z dziećmi, ile misiowych uścisków padnie w tym lesie!

Książka powstała na podstawie serialu animowanego "Opowieści z Tinga Tinga" Moje dziecko zna tą bajeczkę doskonale właśnie z telewizji. Można ją oglądać dość często na programie dla dzieci :) I właśnie dzięki temu, kiedy Nikodem zobaczył tą książkę wpadł w tak wielki zachwyt, że nawet ciężko jest to opisać :) Akcja bajki toczy się w Afryce. Bohaterami są przeróżne afrykańskie zwierzęta. Lew, słoń, żyrafa, zebra, hipopotam, małpki, żółw, kameleon i wiele innych. Każdy odcinek, w tym przypadku każda książka opowiada o jednym zwierzaku, a dokładniej o tym dlaczego jest ono takie, a nie inne :) W tej części przeczytamy o kameleonie i dowiemy się jak to się stało, że zmienia on kolor. Dawno temu kameleon był szary, nieciekawy i nie wyróżniał się niczym specjalnym. nie mógł się nawet bawić z innymi w ich ulubioną zabawę "Tingasztuczki", ponieważ nie potrafił żadnej wykonać. Odszedł więc po cichutku, był bardzo smutny. Ale inne zwierzęta postanowiły go szukać... Kiedy go znalazły mienił się przeróżnymi kolorami, był bardzo szczęśliwy, a przyjaciele cieszyli się razem z nim :) Jednak jeśli jesteście ciekawi jak doszło do tego, ze kameleon nabrał koloru, musicie koniecznie sięgnąć po tę książeczkę. nigdzie indziej się tego nie dowiecie :) Opowiadanie jest bardzo pomysłowe i ciekawe.Ogromnie podobają mi się napisy. Takie fajne, porozrzucane po całych stronach, duże, mniejsze, pogrubiane... Jednak najwspanialsze w tej książce są ilustracje, te które pokazuje Wam tutaj nie oddają całego uroku tej książki, na żywo są jeszcze ładniejsze :) To chyba najbardziej kolorowa książka jaką do tej pory widziałam, a widziałam ich naprawdę wiele :) A Nikodem? Jest w niej zakochany. I nie myślcie sobie, że przesadzam. Sam chodzi z książką pod pachą i co chwile powtarza, że ją kocha :) Dlatego zarówno ja jak i Nikuś gorąco polecamy!

Znakomita książka do czytania samodzielnego przez 7-8 latki. Zabawne historie, zaskakujące zakończenia. Odpowiednie ilustracje. Każda historyjka zachęca do rozmów i wyjaśnień, a także do poszukiwania ciągu dalszego. Można ją czytać dziecku już od 5-6 roku życia. Czytamy z córką wiele książek z biblioteki, ale tę mamy na własność. Dziecko wraca do niej samo co jakiś czas. Szkoda, że nakład nie jest kontynuowany.

Ja, osoba dorosła, która dwukrotnie przeszła kurs z literatury dla dzieci i młodzieży, rozumiem metaforyczny sens tej opowieści, polskie dziecko może mieć z nią problem. Oto do lasu Czupieńków (takich stworków o dziwnych imionach) spada z nieba gwiazdka... chora na niezidentyfikowaną chorobę i z każdą chwilą coraz bardziej blednąca... Może jakby zmienić tym stworkom imiona, byłoby bardziej zrozumiale, bo opowieść ma mega przesłanie...