Rybka i słońce

Książka dla dzieci, ale z ogromną przyjemnością po nią sięgnęłam. Opowiada historię wyjątkowej przyjaźni małej Kasi i jej sąsiada, pana Jana. Wspólne karmienie gołębi, rozmowy, żarty bardzo zbliżają ich do siebie. Niestety Kasia widzi i czuje, że coś się zmienia, nie tylko w wyglądzie, ale i w zachowaniu przyjaciela. Od tej pory nic już nie będzie jak dawniej. Ale czy będzie gorzej? Przepiękna, magiczna opowieść o starzeniu się, przemijaniu i odchodzeniu. O tym, w jaki sposób rozmawiać o śmierci z dzieckiem. Jak oswoić coś, co nas samych przeraża i z czym próbujemy się pogodzić. Jestem nią totalnie zachwycona.

Przyznam, że na początku wydała mi się bardzo smutna, wręcz dołująca. Historia Małgorzaty, która postanawia nie wychodzić z domu i spędzać sama święta. Tak, o. Po prostu postanawia. Urokliwa opowieść o lęku, o tym co się dzieje kiedy dajemy mu się zdominować. Trochę niedopowiedziana, zostawia miejsce na własne interpretacje zdarzeń.

Same teksty są niezwykłe, niektóre wręcz genialne. Proste a głębokie, jak przypowieści mistrzów Tao. Ale do spółki z ilustracjami, hm... Ja wiem, obrazki też powinny być proste, nie mogły jednak być np. w dalekowschodnim stylu? Tam jest i prostota i piękno. Te są na mój gust artystowskie, nie artystyczne. Nie ten poziom. A skoro oprawa graficzna mizerna, to dochodzimy do trzeciego elementu: cena. Ile można zapłacić za książkę zawierającą ze dwie strony maszynopisu? Gdyby miała piękne ilustracje, to nie ma sprawy. W obecnej wersji ciśnie się jednak na usta: "trochę szkoda pieniędzy". (Chociaż jeśli nie musisz liczyć się z wydatkami, kupuj śmiało. Nie jest to książka do przeczytania raz).

Tym razem będzie o myszce. Ale takiej nietypowej małej myszce. Bo nasza bohaterka, choć również maleńka i szara, nie kryje się z piskiem przed wszystkim co nie znane jak jej kuzynki. Ta myszka stawia czoła nowym wyzwaniom i przezwycięża swój strach pomaga uwolnić się zaplątanemu w gałęziach wietrzykowi. A do tego jest to również mała marzycielka. Ma swoje jedno wielkie pragnienie. Jesteście ciekawi co to takiego? No to sięgnijcie po tę książeczkę :) To krótkie opowiadanie o myszce chętnie słuchała moja Ala. Choć nie jest to typowa dziecięca książeczka z psotnymi zwierzaczkami czy wesołymi wierszykami, moje dziecko słuchało jak zaczarowane. Może dlatego, że teść tej bajeczki jest wciągająca. Jak taki mały szaraczek, może pomóc wietrzykowi?? Opowiadanie jest utrzymane w bardzo spokojnym tonie. Książeczka świetnie nadaje się do czytania jej przed snem. Wprowadza w taki błogi nastrój. Jest to fantastyczna lektura dla wszystkim małych wrażliwych czytelników :) Ta książeczka naprawdę mi się podoba. Nie potrafię powiedzieć dlaczego. Może to styl pisania mnie tak oczarował, może temat. Nie wiem. Jedno jest pewne. Przy tej książeczce po prostu się odprężyłam. Tak dobrze mi się ją czytało, że pewnie nie raz do niej wrócę. I cieszy mnie, że moje dziecko równie chętnie jej słucha :)

Ta książka spodoba się nawet kapryśnemu Gabrysiowi! „Gabryś, nie kapryś!” Wiktora Woroszylskiego rozśmieszał naszych rodziców i dziadków. Wspaniale jest trzymać w dłoni i później czytać teksty dzieciństwa przodków. Próbowaliście je znaleźć w bibliotece lub w antykwariacie? Gabrysia nie znalazłam. Nie ma go w żadnej z bibliotek w moim mieście. Potrzeba nam zatem takich wydawnictw, jak Dwie Siostry, które wydają dawne teksty dziecięce w nowej oprawie lub publikują ich reprinty. Tak stało się z wierszem Woroszylskiego z interesującymi ilustracjami jednego z najpopularniejszych plakacistów polskich – Henryka Tomaszewskiego. „Gabryś, nie kapryś!” to rymowana opowieść o chłopcu, któremu ciągle coś się nie podobało. Kiedy rodzice zaproponowali mu wycieczkę, ten owszem, pojechałby z nimi, ale w przeciwnym kierunku. Kiedy poprosili, by spojrzał na ślicznego kotka, ten wolałby patrzeć na psa z długim ogonem. Takich przykładów można byłoby mnożyć. A Gabryś? Jak to Gabryś, „Gabrysiowi się nic nie podoba”. Przewrotna historia została zobrazowana przez znanego plakacistę, Henryka Tomaszewskiego. To bardzo dobre rozwiązanie, ponieważ dzięki niemu dzieci od najmłodszych lat mogą obcować ze sztuką najwyższych lotów. Mały czytelnik poznaje więc w tym przypadku styl polskiego plakacisty, co pozwoli mu kształtować pozytywną postawę wobec sztuki współczesnej. Ilustracje takie, w połączeniu z tekstem dawnym i istotnym dla polskiej literatury dziecięcej, sprawiają, że książka zyskuje ogromną wartość w edukacji czytelniczej dzieci. „Gabryś, nie kapryś!” Wiktora Woroszylskiego bawi i intryguje kolejne pokolenia polskich czytelników. Pozwala przy tym na obcowanie z grafikami mistrza plakatu – Henryka Tomaszewskiego. Czy potrzeba jeszcze czegoś, by książkę można było uznać za naprawdę wartościową? Magdalena Żerek www.czytamto.pl

Rewelacyjna książeczka dla maluchów między 2 a 4 rokiem życia pokazująca nocne zwierzęta w humorystycznym świetle. Krótkie, czasem jednozdaniowe opisy pozwalają maluchom skupić uwagę a proste i wymowne obrazki docierają od razu. Dziecko bardzo chętnie wracalo do tej książeczki

Nie co dzień nadaje się książce miano dzieła sztuki. Jednak w przypadku książki Marka Bieńczyka i Joanny Concejo pt. „Książę w cukierni” określenie to jest jak najbardziej na miejscu. Nietypowa forma, ciekawy tekst i interesujące ilustracje sprawiły, że książka ta jest edytorskim majstersztykiem. „Książę w cukierni” to druga, po „Nussi i coś więcej”, książka Marka Bieńczyka skierowana do dzieci. Tym razem tekstowi zdobywcy nagrody Nike towarzyszą ilustrację Joanny Concejo. Za pracę nad tą książką ilustratorka otrzymała główną nagrodę polskiej sekcji IBBY w kategorii grafika, a „Książę w cukierni” został uhonorowany tytułem Najlepszej książki roku 2013. Nie powinno to nikogo dziwić, gdyż trudno przejść obojętnie i nie zachwycić się szatą graficzną i nietypowym formatem tej książki. Forma Pierwszą rzeczą, która zwraca uwagę, jest format. Książka ma kształt prostokąta o proporcjach 3:1: jest wysoka i jednocześnie wąska. Na tym nie koniec niespodzianek. W środku bowiem znajduje się ponad sześciometrowa harmonijka. Sprawia to, że „Księcia w cukierni” możemy czytać na dwa sposoby: w sposób „standardowy”, czyli kartkując podwójne strony albo rozkładając harmonijkę i oglądając jako całość. Początkowo taka forma budziła moje obawy. Bałam się, że w czasie rozkładania i składania książki, mogę ją w jakiś sposób zniszczyć. Jednak do wydania „Księcia w cukierni” użyto bardzo dobrej jakości, grubego papieru, dzięki czemu, każdy sposób czytania jest wygodny i komfortowy, a czytelnicy nie muszą się martwić, że rozkładając książkę, przez przypadek przedrą którąś stronę. Moją uwagę przykuło również to, że zarówno tekst, jak i ilustracje, znajdują się tylko po jednej stronie, druga natomiast jest pusta, jeśli nie liczyć rozsianych w nieregularnych odstępach czterolistnych koniczynek. Można tę przestrzeń pozostawić taką, jaka jest, ale równie dobrze możemy stworzyć tam coś swojego: na nowo zilustrować tekst Bieńczyka albo opatrzyć komentarzem ilustracje Concejo. Albo po prostu, tak jak ja, zapisać tam myśli, które towarzyszyły mi podczas czytania tej książki. Dzięki tym zapiskom całość przy kolejnym czytaniu zyskuje całkiem nowe, czasem zaskakujące znaczenia. Kłopoty Księcia Tekst Marka Bieńczyka to filozoficzna opowiastka o szczęściu, jego nieuchwytności i konsekwencjach. Ma on formę dialogu, w którym refleksje Dużego Księcia zostają skonfrontowana z myślami jego towarzyszki Kaktusicy. Zdaniem Dużego Księcia ze szczęściem są same kłopoty, a największy jest taki, że już było. Zauważamy je dopiero, gdy przeminie i nie myślimy o nim, gdy jest. Czy zatem kiedykolwiek jesteśmy naprawdę szczęśliwi? I jaką cenę musimy za to szczęście zapłacić? Między innymi z takimi wątpliwościami zmaga się Duży Książę w czasie wizyty w cukierni. Książę dzieli się swoimi przemyśleniami z Kaktusicą. Okazuje się jednak, że jego towarzyszka ma na temat szczęścia całkiem inne zdanie i woli skupić się na wyborze ciastka niż na filozoficznych rozmyślaniach o szczęściu. Wskazuje przy tym wyraźnie, że łatwiej osiągnąć szczęście bez ciągłego zastanawiania się, czy już się je osiągnęło. Wesołe psy i zamyślony niedźwiedź Ilustracje Joanny Concejo zdecydowanie zasługują na uwagę. Z jednej strony subtelne, z drugiej, niedające się zignorować, dodające nowych znaczeń tekstowi Bieńczyka. Artystka nie tylko w sposób graficzny przedstawiła to, co zostało zawarte w tekście, lecz także poszerzyła pole skojarzeń, do których czytelnik jest odsyłany. Jej prace nie są jedynie dodatkiem do tekstu, są drugą stroną tej opowieści, głosem, przedstawiającym nieco inną refleksję na temat szczęścia. Na ilustracjach dzieje się naprawdę wiele. Możemy na nich zobaczyć zamyślonego niedźwiedzia, rozbrykane psy, jazdę na rowerze czy zabawę pacynkami. Oczywiście nie zabrakło także Dużego Księcia i Kaktusicy. Duży Książę ma twarz dorosłego mężczyzny, jednak jego ciało i papierowa czapeczka w kształcie łódeczki, którą nosi, sprawia, że bardziej kojarzył mi się z dzieckiem. Z kolei Kaktusica wygląda bardzo figlarnie, zalotnie zerkając na księcia i delikatnie przygryzając jego duży palec u nogi. Kolejne obrazy idealnie się ze sobą łączą: na jednej stronie widzimy psy przygotowujące faworki, a na następnej ciasto zmienia się w szal Dużego Księcia. Mistrzowskie połączenie poszczególnych scen sprawia, że możemy tutaj mówić o jednym wielkim dziele sztuki, jednym obrazie, który ukazuje się nam po rozłożeniu książki. Sama nie wiem, czy ilustracje pani Joanny zachwyciły mnie bardziej w formie pojedynczych obrazków czy jako całość. Za każdym razem, gdy otwieram „Księcia w cukierni” odkrywam coś nowego, widzę jakąś małą grafikę, która wcześniej mi umknęła i na nowo zachwycam się całością. Czy i komu polecam? Wiele osób może mieć wątpliwości, czy powiastka filozoficzna o szczęściu będzie się dobrze komponować z pełnymi humoru ilustracjami. Jednak według mnie tekst Marka Bieńczyka i grafiki Joanny Concejo idealnie się dopełniają. Jednocześnie ze sobą współgrają i prowadzą dialog, pokazując dwie strony szczęścia: tę filozoficzną, wzniosłą i tę całkiem przyziemną. Bo jak inaczej można nazwać połączenie stwierdzenia, że ze szczęściem są same kłopoty z utożsamianiem tego stanu z jedzeniem pączka? Wydawca nie określił do jakiej grupy wiekowej „Książę w cukierni” jest skierowany, jednak zauważyłam, że wiele osób traktuje go jak książkę dla dzieci. W czasie lektury, zaczęłam się zastanawiać, czy na pewno jest to pozycja dla najmłodszych i czy tylko dla nich? Pewnie najłatwiej tak ją zaklasyfikować ze względu na liczne ilustracje, jednak sposób, w jaki została wykonana i myśl, którą przekazuje, sprawia, że jak najbardziej polecam ją również starszym czytelnikom. W każdym wieku warto pomyśleć, czym jest szczęście i uświadomić sobie, że wbrew pozorom doświadczamy go całkiem często. Uważam, że to niesamowite połączenie tekstu i ilustracji, racjonalizmu i surrealizmu, filozoficznych przemyśleń i bardzo przyziemnej miłości do ciastek jest czymś, na co zdecydowanie warto zwrócić uwagę.

Pierwsze, na co zwracam uwagę, to ogromne, kolorowe ilustracje. Widzę śpiącą na brzuchu dziewczynkę. Wzrok przykuwa cytat z wiersza Wisławy Szymborskiej. Później ta sama dziewczynka, w ciemnych okularach, przemierza stacje miasta, zadziwiając mnie filozoficznymi przemyśleniami na temat życia. Nie bać się. Wątpić. Poznawać. Gubić się. Szukać. Życiem się zachłysnąć. Jak łykiem dobrej mocnej herbaty. Delektować się codziennością. Dostrzegać jej braki. Pytać. Pytać. Pytać. "Z której stacji zazwyczaj wyruszasz? Na której wysiadasz? Czy wczorajsza stacja różni się czymkolwiek od dzisiejszej?" Zdania, które bolą. Słowa, przy których płaczę. Refleksja nad życiem. Ogrom emocji. Prostota, która urzeka. Prawda, która powala. Wyławianie tego, co ukryte to ogromna przyjemność, która rozbudza wyobraźnię i kreatywność. Rozbudza miłość do słów. Pozwala wkraczać do innych, głębszych, bogatszych światów. Książka Liao to wspaniały wstęp do poznawania poezji. Dla dzieci. Dla dorosłych to podróż w krainę prawd ważnych. Odkrywanie niezwykłości w codzienności. Piękna, ważna i niezwykła książka. Inna. Wzruszająca.

We wspomnieniach Janusza Stannego można wyczytać, że niektóre z jego ilustracji do książek były tworzone za pomocą... gruszki lekarskiej. Dla niewtajemniczonych - to przyrząd, którym niegdyś wysysano dzieciom wydzielinę z nosa;-) Nie wiem, czy w "Malarzu rudym jak cegła" ilustracje powstawały przy użyciu tej techniki czy też innej, ale są cudowne - to klasyka mojego dzieciństwa, nie do podrobienia. Tekst - również autorstwa Stannego - prosty, rymowany, zabawny, opowiada o sile wyobraźni i o mocy kreowania rzeczywistości poprzez sztukę. Bohater - tytułowy Rudy Malarz - jest w stanie wyrysować wszystko, a jego dzieła cudownie się materializują, jak w znanej animacji o zaczarowanym ołówku. Malarz stwarza całą rzeczywistość - począwszy od domku, kanarka, łóżka i różowej wanny, aż do słońca i tęczy na niebie. A gdy już skończył się pracowity dzień twórcy i zapadła malowana noc: "[...] przez ciche poszedł ulice, i gęsim piórem, dla żartu chyba, sny namalował na wszystkich szybach". Poproszę o taki malowany sen!

Niby fajny pomysł, żeby napisać książkę o kolorach, o których opowie nam niewidomy chłopiec. Książka jest jednak do przeczytania w dwie minuty i zabrakło mi w niej... Komentarza. Dlaczego powstała, dlaczego była potrzebna, jaki jest jej kontekst... To mocno artystyczna rzecz i dla dorosłego czytelnika fajny gadżet, ale żeby zaznajomić dziecko z problemami osób niewidomych, niezbyt spełnia swoje zadanie.

Publikacja przedstawiająca 12 dzieci z Domu Sierot przy ul. Krochmalnej w Warszawie. Poznajemy Zygmusia, Reginkę, Polę a także Blumkę, doktora Korczaka i pani Stefy. Autorka pamiętnika zapisuje historie, które przydarzyły się mieszkańcom Domu, gdy brakuje jej słów (zdarza się to dzieciom, ale i dorosłym) dodaje ilustracje. Wszystko tworzy spójną całość, ale kończy się... gdy wybucha wojna. Przecudowna książka. Autorka w prosty sposób przybliża nam poszczególne postaci dzieci z Domu Sierot, tak aby dzieci którym będziemy to czytać, łatwo mogły się w tym odnaleźć. Krótkie zdania, proste słowa, za to pełne emocji - bólu, cierpienia, miłości, szacunku i zrozumienia. Iwona Chmielewska nie poprzestaje tylko na słowach, ale także wypełnia książkę pięknymi ilustracjami. Są to "kolaże składające się ze zdjęć, rysunków, osób i rzeczy ważnych, istotnych. Całość tworzy dzieło kilku warstwowe - mamy historię zdjęcia i osób na nim uwiecznionych. Ale także losy rodzących się podwalin pedagogiki dziecięcej Janusza Korczaka, mamy tu rys historyczny. Osoby dorosłe wiedzą, mimo zakończenia książki w momencie wybuchy wojny, co dalej będzie się działo. Jak potoczy się historia.

Czego innego jednak można było się spodziewać po autorce? Maria Ewa Letki w 2009 roku otrzymała przecież Medal Polskiej Sekcji IBBY za całokształt twórczości. Jej bajka o małym diabełku, albo raczej całym stadzie takich małych potworków, jest ciepła, zabawna i momentami nieco awanturnicza. Całość dopełniają wspaniałe ilustracje Agnieszki Żelewskiej, z których najczęściej patrzy na nas kudłaty, mały stworek, o bardzo ludzkich, pełnych emocji oczach. Całość na:http://potworkiczytaja.blogspot.com/2015/07/o-sile-miosci-diabeek-ewa-maria-letki.html#more

Książka piękna i doskonała, na każdej stronie ilustracja idealnie współgra z przesłaniem. Prostota dobieranych słów przesycona jest głęboką myślą filozoficzną na temat życia w parze. To świetna pozycja na prezent zarówno dla nowożeńców, jak i dla pary, na której czas, problemy czy trudne przejścia odcisnęły swe piętno.

To początek niezwykłej pod względem treści i ilustracji książki wydawnictwa EneDueRabe. Akcja rozwija się szybko i niepostrzeżenie. Dorośli mieszkańcy krainy Tu i Tam żyli w konflikcie: kombinowali, obgadywali, paplali, kłócili się, zastraszali swoje dzieci. Ale Ninka z Julkiem jakoś tak mieli się ku sobie. Bo dla Julka obca Ninka "oczy miała takie... takie... Dość!" A Ninka chodziła i i całymi dniami zastanawiała się na ile stwór zza płotu jest groźny. W końcu podjęła de-cy-zję i cmoknęła mocno Julka. Nieskazitelne, zupełnie oddzielne kolory niebieski z żółtym zaczęły się w nich mieszać. Awantura wybuchła oczywiście wielka. To wstyd, hańba, bezczelność, skandal! Rodzice płakali, krzyczeli, radzili się specjalistów, co będzie dalej.W Wielkim Gabinecie ogłoszono w sekrecie: "Zazielenienie? To groźne szalenie! Zblednięcie? Będziemy walczyć z nim zawzięcie!" Dzieci poszły do więzienia, a dorośli walczyli nieporadnie aż do pierwszej krwi. Bo gdy krew się zmieszała, okazało się, że byli tacy sami, że ta sama krew płynęła w ich żyłach. Walczyć dłużej nie było więc sensu. "Dzień, w którym coś takiego się zdarza, trzeba zapisać w kalendarzach". Mieszkańcy zaczęli żyć ze sobą w zgodzie, barwy mieli już pomieszane zielono-niebiesko-żółte. Ale po pewnym czasie na plażę wpłynęła obca czerwona łódka... To książka o uprzedzeniach, które mają dorośli, o chowaniu urazy do innych, o strachu przed obcymi/innymi kulturami, o nietolerancji, zawziętości i uporze, o tym, że w telewizji mówią o blebleble, o urzędach i władaniu dorosłych, o tym jak rodzą się konflikty i jak łatwo zmieniają się w wojnę. To także książka o beztrosce dziecięcej i umiejętności przezwyciężania przez dzieci utartych sterotypów. O tym, że dzieci podejmują samodzielne decyzje. Przekład Michała Rusinka zna-ko-mi-ty. Ilustracje bardzo nietypowe, pełne ekspresji, świetnie oddają klimat całego wydarzenia, pomagają w zrozumieniu nie zawsze łatwych dla dziecka pojęć. Książka mądra, wartościowa, pobudza wyobraźnię, przekazuje mnóstwo znakomitej treści. A dzieci chwytają akcję, rymy, słowa dźwiękonaśladowcze, całe zdania w mig, i stosują je w zabawie. http://madebybibi.blogspot.com/2015/02/do-pioruna-co-grzmi-wszystko-miesza-sie.html

Oswajanie emocji i sztuka nazywania ich to całkiem poważna sprawa. Warto zgłębiać siebie, umieć mówić o tym, co się w nas dzieje, umieć wyrażać je w sposób swobodny i kontrolowany, a także odczytywać emocje innych. Marcin Brykczyński proponuje super zagadki, na rozpoznawanie nie raz delikatnie różniących się od siebie uczuć, warto odróżniać je od siebie, odświeżać i cieszyć się, kiedy dzieci potrafią je nazywać. https://madebybibi.blogspot.com/2024/10/co-sie-kryje-w-sercu-na-dnie-kto.html

Sam temat piękny i potrzebny... Taka wspaniała postawa Rodziców Niedźwiedzicy - akceptacja bezgraniczna i bezwarunkowa. Bycie innym bywa czasem tak strasznie trudne i wtedy najważniejsze jest to, że obok jest Ktoś kto Kocha zawsze. Ten Ktoś jest plasterkiem na ból❤💛💙💚

Za nami kolejna nielekka i niełatwa lektura drugoklasistów: "Jesień liścia Jasia" autorstwa Leo Buscaglia. Dzieci zadają pytania, na które nam dorosłym trudno odpowiedzieć. Strata, tęsknota, śmierć i choroba to jednak nieodłączne części codziennego życia, które budzą silne emocje. Co powiedzieć dziecku? Jak znaleźć odpowiednie słowa, by przekazać chociaż minimum informacji, zaspokoić ich ciekawość, a jednocześnie nie przerazić i nie wstrząsnąć tak kruchą ich wrażliwością? Ta króciutka opowieść napisana została z myślą o małych i dużych odbiorcach. Metaforycznie tłumaczy delikatny temat przemijania, może pomóc tym, którzy przeżyli nieodwracalną stratę oraz pozwala zrozumieć nieuchronność śmierci. Robi to subtelnie, bowiem głównym bohaterem opowieści jest liść Jaś oraz jego współbracia przyczepieni ogonkami do gałęzi drzewa. Autor w prosty sposób przedstawia życie liści podyktowane zmieniającymi się porami roku. To ciepła, mądra, subtelna i wartościowa pozycja biblioterapeutyczna delikatnie mierząca się z zagadnieniem życia i śmierci, skłaniająca do przemyśleń, refleksji i rozmów. Polecam każdemu! Jeśli podoba Wam się moja recenzja, to zapraszam po więcej: https://www.instagram.com/anemonenemorose/

Ostatnio nakładem Wydawnictwa Ezop ukazała się edycja specjalna książki „W pogoni za życiem” w nowej szacie graficznej. To książka autorstwa Przemysława Wechterowicza i Emilii Dziubak, która przyciąga czytelników oryginalną fabułą i szatą graficzną. Bohaterką książki jest malutka Jętka, która dopiero przyszła na świat i wyrusza na jego podbój. Jeszcze nie wie, że ma czas tylko do zachodu słońca, bo jej życie kończy się o zmierzchu. W dodatku musi poznać Nowy Jork w jeden dzień, co stanowi nie lada wyzwanie. Jętka jest ciekawa otoczenia i żądna wrażeń, a jej przewodniczką jest Mucha, która zna miasto jak własną kieszeń. Razem zaczynają więc przygodę życia. 📚 Więcej na blogu: https://ksiazkizabawy.blogspot.com/2024/02/w-pogoni-za-zyciem.html