Więzy krwi

Miłe czytadło, pełne romansów, dramatów i szczęśliwych "przypadków"- historia irlandzkiego chłopca, który w Ameryce dorobił się olbrzymiego majątku. Trochę drażniły mnie rozpoczęte i nie doprowadzone do końca interesujące wątki- jakby autorka chciała szybko skończyć ksiażkę :) Ale polecam, taka typowa "babska" powieść :))

Ciężko mi ocenić tą książkę. Zaczynając ją czytać spodziewałam się typowego romansidła, książki pełnej romantycznych uniesień, scen obywających się na leśnych polanach wśród zieleni. i plum. Tutaj tego nie uświadczyłam, nie powiedziała bym że się przez to rozczarowałam. Czy polubiłam głównego bohatera o życiu którego jest ta książka? -Niestety nie. Jednak myślę że takie było zamierzenie autorki. Nie mogę powiedzieć również że go nie lubię, po prostu, myślę że najlepiej go nie oceniać.... Polecam przeczytać, dla wyrobienia własnego zdania. Pozdrawiam :)

Sprawnie opowiedziane dramaty mieszkańców małego amerykańskiego miasta w latach osiemdziesiątych ubiegłego wieku. W tle historii czuć wciąż żywy rasizm, a seksizm ma się oczywiście bardzo dobrze. W relacjach międzyludzkich dominują: snobizm, hipokryzja, zawiść, męska dominacja i zdrady.

Książka, którą mogę polecić z czystym sumieniem, Mamy wątek kryminalny, mamy romans, lekkie powiewy erotyki, kilku bohaterów,,, Przystojniaków i piękne damy,,, :) No cóż Fajnie było przebywać na Aleksandrii kilka fajnych godzin. :) Polecam serdecznie i zabieram się za następny szybki romansik. :)

Lubię takie historie. Nawet bardzo lubię. Szczególnie teraz, kiedy autorzy prześcigają się w coraz to bardziej oryginalnych pomysłach, kiedy czytelnik ma być non stop zaskakiwany, a akcja pędzi w zawrotnym tempie. I nie przeczę, że tak też lubię ;) Tutaj jest jednak inaczej. I bardzo dobrze. Fabuła toczy się nieśpiesznie, a cała historia jest po prostu opowiedziana, bez zbędnych efektów specjalnych. Prostota stylu autorki, to jednocześnie jej siła. To słowa są tutaj ważne. I ludzie, którzy się spośród tych słów wynurzają. Ich historia. Ich szczęścia, smutki, sukcesy, dramaty. Urzekł mnie klimat Anglii lat 30-tych. Urzekły mnie siostry Bryant. Nawet pomimo tego, że nie wszystkie dały się lubić. Niewątpliwie zostały jednak odmalowane przez autorkę starannie i każda z nich jest na swój sposób fascynująca: poważna i nieśmiała Viv, zasadnicza i zaradna Claire, egoistyczna i frywolna Julie oraz najmłodsza Isobel - nadwrażliwa, uzdolniona artystycznie dusza. Polecam każdemu, kto lubi proste, ale i klimatyczne historie, które sączą się powoli pod skórę i zostają tam na długo. Szkoda, że tylko jedna książka pani Goodwin została u nas wydana. Z chęcią zapoznałabym się z innymi tytułami autorki.

Do książki zabierałam się długo. Początkowo sądziłam po opisie, że będzie nudna i jakaś bardzo słaba. Nawet nie wiem, dlaczego tak sądziłam. I bije się w pierś i błagam o wybaczenie! Książka jest fantastyczna! Héléne Junot jest właścicielką magazynów poświęconych modzie, które wydaje na każdym kontynencie świata. Jest idealnym przykładem kobiety sukcesu. Jednak Helen skrywa w sobie chęć zemsty, która nie umarła od, 1944 r. kiedy to, jako dziecko była świadkiem zabierania jej matki przez nazistów. Razem z trójką rodzeństwa przedzierała się przez wojenną Francję, z czego tylko ona i jej starszy brat docierają cało do ciotki. Dziewczynka jest świadkiem wielu okrucieństw, jakich dokonują naziści wobec jej rodziny. To wszystko wpływa na jej psychikę, a jej największym pragnieniem jest pomszczenie krzywd bliskich. Wraz z upływem czasu ujawnia się wielki talent małej Junot do szycia, co powoduje powstanie marzenia o założeniu własnego magazynu poświęconego modzie. Héléne dorasta w domu ciotki, która podstępem pozbawia ją i jej brata rodzinnego domu w Paryżu, by uciec do pewnej krawcowej, która kieruje talentem dziewczyny. Cała powieść podzielona jest na dwie części, które przeplatają się ze sobą i które początkowo nie wiele mają ze sobą wspólnego. Najpierw mamy krótkie rozdziały o teraźniejszości, które przeplatają się z przeszłością. Osobiście książka porwała mnie od momentu pierwszego spotkania z wojennym Paryżem. Chciałam wiedzieć więcej o tej kobiecie i o tym jak stanęła na czele światowej mody. Myślę, że warto wspomnieć o tej teraźniejszej Héléne. Bogini mody, w jednej chwili może wznieść jakiegoś anonimowego projektanta na piedestał lub też wielkiego twórcę zrzucić do bram piekieł. Jednak nie wszystko wydaje się takie idealne jak powinno, bo kobieta zaciągnęła kredyt na nowy magazyn i z tego powodu ma kłopoty. Termin spłaty pożyczki przypada na następny dzień, a ona w zastaw podała dwadzieścia procent swoich udziałów w swojej firmie HJII. Jeśli nie spłaci kredytu do wyznaczonego dnia lub też bank nie przedłuży jej terminu straci większościowy pakiet i tym samym odda dzieło swojego życia w zupełnie obce ręce. Ręce, które wyrządziły jej wiele zła, o którym ona cały czas pamięta. W zarządzie znajdują się: Karl von Eiderfeld człowiek, który stworzył swoje przemysłowe imperium na popiołach powojennych Niemiec i który jednocześnie jest największym koszmarem Héléne. Marcello d’Itri, który jest projektantem wylansowanym, przez Junot i wydaje się, że on, jako jedyny ma najmniejszy powód by chcieć zemsty na swojej mentorce, ale nie może on znieść, że kobieta tak bardzo ingeruje w jego pracę. Z.Z. Bavier, czyli kobieta, która nienawidzi Héléne z powodu bardzo zrozumiałego: ta odbiła jej męża. Hubert de Légre, czyli mężczyzna o złamanym sercu. W pierwszym tomie słabiej poznajemy jak Junot poznała Z.Z Bavier i Marcello d’Itri, więc ciężko powiedzieć coś więcej o ich motywach i relacjach z główną postacią. Co do Junot to wydaje się czasami zbyt idealna, a zwłaszcza podkreślanie, że bardzo szybko nauczyła się szyć i znalazła wyczucie stylu. Jednak po chwili doszłam do wniosku, że skoro tak bardzo to kochała to cała nauka musiała rzeczywiście przyjść jej bardzo łatwo, a dodatkowo, gdy położy się obok jej dzieciństwo wszystko się równoważy, bo przecież nie jest aż tak idealna. Straciła bliskich, tułała się po Francji i uciekała przed śmiercią, widziała torturowanie matki i siostry. Pierwszy tom zakończył się w takim momencie, że aż palę się by poznać dalsze losy głównej bohaterki. Może nie jest to literatura najwyższych losów, ale bardzo wiernie oddane zostały realia, a sceny okrucieństwa pisane były tak bardzo realnie, że kilka razy musiałam zamknąć książkę i wziąć głęboki wdech by uspokoić skołatane nerwy. Jestem ogromnie ciekawa, co wydarzy się w drugim tomie tej rodzinnej sagi i czy ostatecznie Junot zachowa fotel prezesa, czemu gorąco kibicuję! Bo, mimo, że jest to postać może trochę wyidealizowana to jednak zgarniająca sympatię czytelnika. A i minusem jest fakt, że bardzo niewiele wiemy o tym mężczyźnie, którego kocha Héléne, a o którym trąbi napis z okładki. Pędzę czytać drugi tom! "Rozczarowanie było jak tępy ból, który promieniał od jej serca, sięgając aż do rąk i nóg, tak że zdrętwiały jej palce" ~ Judith Gould, Grzechy. Tom I, Warszawa 2008, s. 276.

Sekrety z przeszłości,,walka o władzę,politycy,szantaż,bigamia,skomplikowane związki rodzinne oraz zakazana miłość -to główne elementy tej książki,której akcja rozgrywana jest w Nowym Orleanie.Pozornie uładzone życie osób ze świecznika,które mają swoje własne szkielety w szafach.Przeszłość kryje sekrety ,które mogą okazać się niebezpieczne nie tylko dla osób szantażowanych,ale też dla szantażystki,o czym przekonuje się Riva.Ona przecież nie chciała nikogo skrzywdzić,chciała tylko by Edison,z którym była w przeszłości związana (i przez niego skrzywdzona)rozdzielił swojego syna i jej siostrzenicę.Nie wszystko jednak jest takie,jakim wydaje się być na pierwszy rzut oka.Siostrzenica Rivy okazuje się być córką jej i Edisona,wychowaną przez siostrę Rivy.Sam Edison,rzekomo polityk bez skazy,kandydujący na stanowisko gubernatora okazuje się być nie tylko domowym tyranem,ale też bigamistą,mordercą i gwałcicielem mającym powiązania z mafią.Wszystkim chce rządzić żelazną ręka i nie toleruje najmniejszego sprzeciwu.Nic więc dziwnego że chce się zemścić na kobiecie,która nie okazuje mu strachu a nawet śmie chcieć czegoś od niego. Trochę za dużo w tej książce sensacji i obyczajówki a za mało typowego romansu,no nie całkiem typowego bo jest to jednak miłość między macochą i pasierbem.Nie wszystkim się to może podobać,ale mnie się podobało.I to bardzo.Może trochę za mało tu romansu,może bohaterowie są zbyt podzieleni na biało-czarne charaktery,może trochę brakuje klimatu nowoorleańskiego,jego muzyki i zapachów,ale mnie to aż tak bardzo nie przeszkadzało.Podobała mi się konstrukcja powieści,retrospekcje,podawane po trochu,ciągle nowo odkrywane tajemnice potęgowały napięcie. To jest to,co tygrysy lubią najbardziej

Billy dojrzewa, wie że dla jej męża największą miłością są samoloty, syn a męskie ego karmią przelotne romanse. Bardzo pragnie prawdziwej rodziny ale jej wiarołomny mąż nie jest w stanie dotrzymać danej jej obietnicy. W takiej atmosferze dorastające dzieci mają problemy i każdy czuje się osamotniony. Dochodzi do tragedii. Polecam.

Lubię pióro Victorii Holt. To moja trzecia książka tej autorki i cały czas nie mam jej dosyć. Historia mi się podobała, klimat starej posiadłości i jego tajemnice również. Potrzebowałam takiej lekkiej lektury i przeczytałam ją w niecałe 2 dni. Nie przewidziałam zakończenia i naprawdę mnie ono zaskoczyło. Żałuję, że już ją skończyłam i czekam na wypożyczenie kolejnego tytułu.

Książka pokazuje jak rozwijał się komunizm w Rosji, jak widzieli go ludzie z różnych sfer, niekoniecznie stojący u jego źródła. Pozwala poznać tą historie jeszcze raz, z innej strony. Nie jest zimną relacją wydarzeń, opowiada o miłości, przyjaźni, walce o przetrwanie w trudnym kraju. Rewolucja jest tłem do wydarzeń rozgrywających się na pierwszym planie, a jednak bardzo dokładnie opisanym. Książka opisuje losy kobiety z niższych sfer społecznych, która mimo trudności, próbuje utorować sobie drogę do spełnienia marzeń, które komuś z jej pochodzeniem mogą wydawać się czymś nieosiągalnym. Na jej drodze pojawia się trudna miłość, fałszywe przyjaźnie, nieustanne zagrożenie. Głowna bohaterka jednak dobrze wie czego chcę i potrafi o to zawalczyć. Powieść pod aspektem romansu, nie jest przewidywalna, bardzo zaskakuje. Autorka nie spłaszcza tej historii do schematu : poznanie bohaterów-niebezpieczeństwo-ślub.

Piękna i inteligentna Kate Collison pochodzi z dziewiętnastowiecznej rodziny malarzy miniaturzystów. Mimo, że jest niezwykle utalentowana, fakt, że jest kobietą uniemożliwia jej samodzielną karierę artystyczną. Miniatura z wizerunkiem wszechwładnego i aroganckiego barona de Centeville, którego portretuje, otwiera nagle przed Kate drogę do sławy. Jej cena jest jednak niezwykle wysoka. Czy uda się jej pokonać rodzące się uczucie i znieść upokorzenia? Książkę oceniam na 5

Nie mogłam się zdecydować czy ocenić tę książkę na '' dobra '', czy '' przeciętna '' . Zdecydowałam się na '' dobra '', bo książka zła nie jest , chociaż mocno przeładowana , postaciami i zdarzeniami . Opis podpowiada że będzie jak u Hitchcocka , najpierw trzęsienie ziemi , a potem coraz ciekawiej . W wypadku tej książki , zgadza się tylko pierwsza część tego stwierdzenia . Pytanie " Która z was , dziwki , jest moją matką ? " , zdecydowanie może być trzęsieniem ziemi dla czterech przyjaciółek , kobiet sukcesu , którym zostało zadane . Niestety dalej wcale nie jest ciekawiej , jest standardowo tradycyjnie i bez zaskoczeń . Jest klasyczna historia czterech kobiet opowiedziana od ich początku , czyli od poznania przez wieloletnią przyjaźń . Dziewczynki Judy , Maximy , Kathe i Poganka poznały się w renomowanej szkole w Szwajcarii . Potem poznajemy koleje losów tych czterech przyjaciółek . Obracamy się w brudzie smrodzie i blichtrze wielkiego świata książąt , wielkich pokazów mody , wystawnych kolacji , reporterów wiodących pism , ale i wśród pornobiznesu , gwałtów , skrobanek , oszustw i sypianiem z kim popadnie . Ot '' Wielki Świat '' ! . To wszystko jest nawet ciekawe i zajmujące do czasu , bo ileż można czytać o tym jakiego rodzaju krewetki były jedzone na kolacji , albo z jakich lisów było futro . Za dużo postaci , za dużo kolacji , za dużo zdarzeń . Co w efekcie , w moim przypadku powoli prowadziło do znużenia . Wszak nawet najbardziej ulubiona czekolada jedzona na okrągło w końcu się znudzi . Tak więc , ode mnie ocena ledwo '' dobra '', bo książka mocno '' przedobrzona '' :)

Książka na jeden wieczór, trochę ponad 100 stron - niemęcząca, nieskomplikowana, nie gwarantująca ani wielkich przeżyć, ani też dogłębnej nudy. Taka sobie. Może to wina objętości, która nie pozwoliła na głębsze rozrysowanie charakterów postaci, jednakże podczas lektury odnosiłam wrażenie spłycenia ich postaw i relacji. Postaci są albo czarne, albo białe. Trochę to trąciło banałem, ale mimo tych wad książka jest sympatyczna.

Powtórzę co napisałam kiedyś, co jak się okazuje nie straciło na aktualności. Najkrócej jak można. Podobała mi się ta książka. . Nawet bardzo. A w niej właściwie wszystko. I klimat, i bohaterowie, historia, wszelkie okołoorleańskie opowieści, otoczka voodoo. I wszelakie opowieści rodzinne. I Mary. I Val. I właściwie każdy z bohaterów, choć niemal wszyscy drugoplanowi kreśleni byli bardzo silnie. Ale nawet jeśli zabrakło w nich półcieni, to ja nie planuję się czepiać. Bo podobało mi się. I Val mi się podobał. Wpasował się w całość i nawet pasowało to co robił źle i jak był okropny. Właściwie wszystko ma tutaj i ręce i nogi. Czyta się, wbrew moim wcześniejszym obiekcjom, szybko i bardzo przyjemnie. Bez przeładowania emocjonalnego, historycznego czy obyczajowego. Dobra jakościowo historia opowiedziana w miły dla czytelnika sposób. Romansem bym Dziedzictwa Nowoorleańskiego nie nazwała i nie w takich kategoriach patrzę na tę książkę. Polecam, to naprawdę fajna historia. Taka, która może zaciekawić, zainteresować i pozostać w nas, mimo upływających dni czy nawet miesięcy. Po prostu dobra literatura. Szczególnie dobra w kategorii.

Biorąc do ręki tę książkę byłam zaskoczona i to pozytywnie pod ogromnym wrażeniem. Książka bardzo dobra, wręcz ciekawa fabuła świetna, a akcja trzymała w napięciu. Wspaniała, miła książka dla poprawienia nastroju spędziłam przyjemne chwile. Miłość to najcudowniejsze, najprawdziwsze uczucie o które zawsze trzeba dbać....:)