Sonja i Marek

Jedna z najbardziej wzruszających książęk jaką przeczytałem. Spędziłam całą noc z ksiązką i planem Łodzi..... Szkoda, że nie wznowiono jej wydania. Wydawców proszę o kolejne wydanie. Powinna to być lektura w szkołach. Może dzięki temu kolejne pokolenia byłyby bardziej wrażliwe.

„ …Zanim poznał się [Jerzy Fąfara] bliżej z głównym bohaterem książki, jednym z największych twórców teatru na świecie, Józefem Szajną, długie godziny spędził na rozmowach z Jego przyjaciółmi z lat szkolnych, z pobytu w obozie Auschwitz-Birkenau, z teatrów w Krakowie i Nowej Hucie, teatru „Studio” w Warszawie….” Dzięki temu powstała książka niezwykła - "18 znaczy życie rzecz o Józefie Szajnie". Książka łącząca różne gatunki literackie. Książka pełna emocji, zadziwienia, wzruszeń. Polecam!!!!!

„Pasje Jerzego Kosińskiego” nie jest typową biografią opowiadającą o całym życiu Jerzego Kosińskiego począwszy od narodzin, a skończywszy na jego samobójczej śmierci. To raczej książka biograficzna, w której tworzeniu Kosiński aktywnie uczestniczył, gdyż opiera się głównie na rozmowach przeprowadzonych z nim przez jego przyjaciela i autora Czesława Czaplińskiego. Głównym tematem książki są – jak wskazuje tytuł – jego pasje, a trzeba przyznać, że spektrum jego zainteresowań jest wyjątkowo szerokie i różnorodne. Poza pisarstwem, które było nie tylko jego pasją ale i pracą Kosiński uwielbiał fotografować. W galerii książki poza zdjęciami przedstawiającymi go w towarzystwie wielu światowej sławy osobistości, z którymi się przyjaźnił, znajdziemy również jego autorskie zdjęcia w tym sporo aktów, gdyż – czego nie ukrywał – seks również był jedną z jego namiętności. Z resztą ten fakt zauważyli chyba wszyscy czytelnicy jego książek. Duże znaczenie miał dla niego sport – począwszy od wczesnej młodości narty, później gdy mógł sobie na to pozwolić polo, a także joga, w której interesowały go przede wszystkim – dość nietypowo - ćwiczenia oddechowe. W „Pasjach…” przeczytamy również o jego działalności około literackiej czyli członkostwie w Pen Clubie, którego wyjątkowo był aż dwukrotnym prezesem, gdzie skupiał się przede wszystkim na walce o prawa prześladowanych w różnych zakątkach świata pisarzy. Miał na tym polu znaczące sukcesy. Nie wszyscy wiedzą, że Kosiński miał również kilka przygód z filmem – zagrał w ekranizacjach swoich powieści, a także w kilku epizodach. Warto wspomnieć, że przyjaźnił się m.in. z Romanem Polańskim, którego znał jeszcze od czasów studiów. Dodatkowym atutem książki są liczne i dość obszerne cytaty z jego książek, które mogą być inspiracją do tego, by sięgnąć po kolejne powieści Kosińskiego, a jest to bez wątpienia autor wyjątkowy, ciekawy i kontrowersyjny, który sam o sobie mówi: „nie jestem w jakimś sensie ani polski, ani amerykański – jestem pisarzem.” Pozycja obowiązkowa przede wszystkich dla wszystkich fanów Jerzego Kosińskiego. Polecam.

Niewielka książeczka, do przeczytania dosłownie w chwilę, a jednak jakże wartościowa! Znana ze swoich prac biograficznych Badaczka Prawdy rozprawiła się tu z legendą pseudo pisarza Jerzego Kosińskiego – pieszczoszka światowych salonów literackich (szczególnie tych na “Ż”) oraz jego obrzydliwego “dziełka” pt “Malowany ptak”. Zmyślona od początku do końca historia żydowskiego chłopca tułającego się podczas wojny po polskich wsiach, pełnych zboczeńców i dewiantów – została w tej książce odkłamana. Zeznania ciągle jeszcze żyjących świadków (książka powstała w 1994) pokazały dokładnie jak owe “niedole “ rodziny Kosińskich naprawdę wyglądały. 10 gwiazdek – nie dlatego, że pozycja jest wielkim arcydziełem, ale za to, że pokazuje prawdę o śmieciu, który za arcydzieło ciągle uchodzi. Prawdę nader niewygodną - właśnie dlatego trzeba szukać jej w antykwariatach, a nie w księgarniach...

Jak wskazuje tytuł, książka jest kontynuacją pierwszej części. Dałam o jedną gwiazdkę więcej, bo odniosłam wrażenie, że jest lepiej napisana, bardziej spójna, a i sylwetki przedstawionych twórców są mi bliższe. Tym razem była to lektura smutna, przygnębiająca, bo i życie, i śmierć opisanych bohaterów były niezwykle dramatyczne. Wśród prozaików i poetów mamy tu m.in.: Zofię Kossak-Szczucką, Małgorzatę Hillar, Leopolda Tyrmanda, Stanisława Grochowiaka, Antoniego Słonimskiego, Melchiora Wańkowicza, Jerzego Krzysztonia, Krzysztofa Mętraka, Stanisława Cat-Mackiewicza... Wielkie podziękowania dla autorki za przypomnienie już właściwie zapomnianych nazwisk jak Andrzej Brycht (autor wierszy, powieści, reportaży) i Barbara Sadowska (poetka i mama bestialsko zamordowanego Grzegorza Przemyka). Joanna Siedlecka niczego nie upiększa, najważniejsza jest dla niej prawda, dlatego kolejny raz dociera do osób, które pamiętają prezentowanych twórców. To znów znajomi, przyjaciele, członkowie rodziny. Ich relacje i wspomnienia są na pewno więcej warte niż jakiekolwiek akademickie opracowania. Warto podkreślić jeszcze, że autorka odbrązawiając swoich bohaterów, pisze o nich z wielką klasą i wyczuciem, jest szczera aż do bólu, ale nie ma to nic wspólnego z tanią sensacją, jaką jesteśmy na co dzień bombardowani przez media, zwłaszcza te brukowe. "Wypominków ciąg dalszy" to książka bardzo refleksyjna, dająca do myślenia, niemal każąca zastanawiać się, co by było gdyby... Gdyby pisarz nie popełnił samobójstwa, gdyby nie popadł w alkoholizm albo obłęd, gdyby nie rozstał się z żoną... Smutna była to lektura, ale bardzo udana, pouczająca i inspirująca. Polecam z czystym sumieniem, bo można nie tylko dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy o twórcach, ale i poznać tytuły ich książek, po które warto sięgnąć.

Krótkie anegdotki, podane bez większego zamysłu kompozycyjnego. Wszytko oczywiście - jak to u Gruzy - okraszone jest dobrym dowcipem, dosadnością i rubasznością. Czytelnik ma wrażenie, że siedzi sobie z Panem Jureczkiem przy wódeczce, a ten mu przytacza reminescencje z przeszłości...Dobrze się tego wszystkiego słucha (tzn. czyta),ale pod warunkiem, że fascynujemy się polskim światkiem artystycznym 2 połowy XX wieku. Dla mnie bomba, choć ten chaos tematyczny nieco utrudniał przyswajanie treści.

Po książkę sięgnąłem po lekturze "Good night Dżerzi" Janusza Głowackiego, zaintrygowany co jest w niej prawdą a co fikcją . Okazało się że większość fabuły to fakty. Co do samej biografii fantastycznie napisana, dużo szczegółów, autor naprawdę poświęcił dużo czasu aby książka powstała, dużym plusem jest to iż "wywiady" opisane nastąpiły ok 4-5 lat od śmierci Kosińskiego, co powoduje, że nie są przekłamane a ludzie jeszcze na gorąco komentowali swoje spostrzeżenia.

„Notatnik” przeczytałem bardzo dawno temu, ale pamiętam że sprawił na mnie dojmujące wrażenie. Bardzo często strata bliskiej osoby to moment przewartościowania, dokonywania oceny co jest naprawdę ważne, jaki jest sens życia. Pojawiają się wspomnienia (choć nie ma już do kogo powiedzieć „a pamiętasz ?”),rozważania nad przemijaniem, lęk jak poradzić sobie z samotnością. Nie powiem nic odkrywczego, ale to jedna z tych książek, którą można otworzyć na dowolnej stronie. A jeżeli zdecydujemy się na przeczytanie „od deski do deski” to lektura powinna być niespieszna. Pozycja godna przeczytania, choć jak widzę z ilości ocen LC, niestety niezbyt wielu czytelników po nią sięgnęło :-(

Film oglądałem dwa razy, a i tak już dobrze go nie pamiętam... ale miałem jakieś takie wrażenie, że to jest inna historia (nie wiem czy faktycznie sporo jest zmienione, czy aż do tego stopnia nie pamiętam filmu, muszę sobie odświeżyć),ale też wiadomo - książka jest lepsza, dokładniejsza. Właściwie dopiero po przeczytaniu książki można powiedzieć że się coś niecoś wie o sytuacji autora... Wcześniej myślałem, że po prostu mu się udało w odróżnieniu od wielu innych Żydów. Ale jednak to co opisuje, to też jest groza - ciągły strach przed zdemaskowaniem... ciężko to sobie nawet wyobrazić, to na pewno też nie pozostawia bez skutków psychicznych... Książka nie jest może napisana najlepiej - bo wprost i przez kogoś, kto nie jest pisarzem, ale dzięki temu jest prawdziwa. (czytana: 18-23.06.2021) 4/5

Czytam "Taternictwo nizinne" Jakauba Karpińskiego i przez pomyłkę wróciłem do tej książki myląc Krzysztofa Kozłowskiego z Maciejem.Zacząłem od przeglądania zaznaczonych fragmentów i natrafiłem na taki o historyku idei Marcinie Królu:"Nie ma złudzeń,że zdoła zmienić, otaczający świat ,ale wie,że bez pewnego ŁADU INTELEKTUALNEGO trzymającego w ryzach głupotę i złą wolę wszystko byłoby jeszcze bardziej tragiczne".Odnoszę wrazenie,że ostatnio ten ład został zburzony.Jeden z naszych klubowiczów skarży się,że tego rodaju bardzo wartościowe książki są słabo promowane i trudno na nie natrafić.Nie jest tak źle,aż 18 osób z naszego klubu przyznało się do przeczytania tego wywiadu(jakby w innej klasie).

Smutna historia oparta na prawdziwych wydarzeniach, która świetnie pokazuje działanie systemu opartego na strachu. I władzę, która deprawuje. Dzisiaj jesteś na szczycie, jutro trafiasz do więzienia jako sabotażysta i zdrajca narodu. Prawda jest nieistotna. Bo nawet jeśli bohater nie popełnił zarzucanych mu czynów, ma na sumieniu inne grzechy i grzeszki. Autor bardzo obrazowo przedstawił kształtowanie się systemu komunistycznego w powojennej Polsce i panujące wówczas stosunki na szczytach władzy. Wiele z jego obserwacji można przełożyć na współczesne nam czasy. Polecam każdemu zainteresowanemu historią, psychologią i mechanizmami działania władzy.

10 gwiazdek bo Wysocki to idol mojego pokolenia, a autorki "koński ogon" siał zgorszenie w polskich szkołach. Zaczęło się od filmu "Przed potopem" (1954),polska premiera (chyba??) 1957 i fryzury Mariny Vlady; uczennice z "bardzo dobrych domów" (jak śpiewano w kabarecie Jerzego Dobrowolskiego "Owca") były masowo odsyłane do domu za ów "koński ogon" i skruszone wracały do szkoły wraz z wezwanymi rodzicami, tudzież warkoczykami na głowie, bo takiego zberezeństwa włosowego szkoła socjalistyczna tolerować nie mogła i nie chciała. Demoralizujący wpływ Vlady pogłębił następny jej film pt "Czarownica" (1956). To ponad 60 lat od tamtych dni, a ja je tak dobrze pamiętam! To ja tak długo żyję!! To dla młodych tak znajome, jak dla mnie Powstanie Styczniowe. Tyle, że ja wspomnę o wojnie koreańskiej. A teraz uporządkujmy bazę Marina Vlady właściwie Marina de Poliakoff – Baidaroff (ur. 1938) - francuska aktorka, której przodkami byli Rosjanie. Popularność w Polsce przyniosły jej filmy "Przed potopem" Cayatte'a i "Czarownica" Michela. "Przed potopem" to film o zbuntowanej młodzieży, która wobec wybuchu wojny koreańskiej zamierza uciec na wyspy Polinezji, a "Czarownica" to film, ktorym Marina Vlady oczarowala caly świat; Wysockiego też. Malgorzata Piwowar na http://www.rp.pl/artykul/1166381-Dokument-o-Wysockim-i-Vlady.html pisze: "Ich wspólna historia trwała 13 lat. To był czas szczęścia i rozpaczy. Tak wyglądała miłość Mariny Vlady i Włodzimierza Wysockiego. Poznali się w 1967 roku w Moskwie, gdy on był dobrze rokującym aktorem Teatru na Tagance, a ona – francuską aktorką znaną z filmu „Czarownica", budzącego w ZSRR zachwyt. Ten film zobaczył też Wysocki i powiedział o Marinie – „ona będzie moja" – tak twierdzi Jurij Lubimow, reżyser i przyjaciel aktora. A Marina, kiedy zobaczyła Wołodię grającego w jednym ze spektakli – też się nim zafascynowała. Potem dopomógł los. Po spektaklu znaleźli się na tym samym przyjęciu. .. ...Dalsze wydarzenia toczyły się szybko, bo uczucie okazało się tak gwałtowne, że szybko zdecydowali się na nowe życie. Nie było to proste, bo oboje byli już w związkach - ona była matką trojga dzieci, on – dwóch synów..." Wladimir Wysocki (1938 – 1980) - pieśniarz, poeta i aktor. Wg Wikipedii „Jako aktor zyskał sławę swoimi kreacjami w Teatrze na Tagance oraz kilkoma rolami filmowymi m.in. w serialu kryminalnym pt. „Gdzie jest czarny kot” Dla większości był przede wszystkim pieśniarzem. Śpiewał niskim, ochrypłym barytonem, przy akompaniamencie gitary (później również z orkiestrą)....” Najtrafniej ocenia go Marina w liście po śmierci Władimira, pełnym żalu i pretensji do teścia, przedstawiciela sowieckiego betonu, który nie chciał z synem się pojednać (s. 235): „...Ten pijak, element antyradziecki, odszczepieniec, nierób, wróg, szaleniec, zły ojciec, zły syn, ten człowiek upadły, który zadaje się z cudzoziemką - to pański syn, Siemionie Władimirowiczu.. Ten podziwiany aktor, powszechnie uznany twórca, człowiek namiętnie kochający ziemię ojczystą, niestrudzony w pracy, patriota, wizjoner, sfrustrowany ojciec, cierpliwy, pobłażliwy dla pańskiej głupoty syn, ten człowiek wyzwolony i szczęśliwy w życiu prywatnym - to także pański syn.....” Świetna książka, choć ujawnia poważny mankament, poważny problem autorki ze zrozumieniem istoty rosyjskiego pijaństwa. Mimo własnych rosyjskich korzeni, mimo znajomości faktów (s. 39): „...od trzynastego roku życia pijesz na umór...”, mimo poznania wielu Rosjan, mimo szczerej chęci pomocy mężowi, nie jest w stanie zrozumieć „rosyjskiej duszy”, która żąda alkoholu, by się otworzyć i móc tworzyć. Abstynencja alkoholowa spowoduje abstynencję twórczą, a tego właśnie ona nie jest w stanie pojąć. Czyż nie widać tego również na polskim podwórku? Przecież dla całej plejady polskich twórców alkohol to „condicio sine qua non”. Okresy wymuszonej abstynencji, to złuda, bo „kto pił, ten będzie pił”, a jak nie będzie, to straci zdolność tworzenia. Wskutek tej niemożności zrozumienia, kryzys w ich związku się pogłębiał, aż do tragicznego końca. C' est la vie! A obciążanie winą ojca czy systemu jest naiwne. Jeszcze jedna refleksja po zakończeniu lektury: poznajemy punkt widzenia Mariny, a ja podziwiam siłę jego miłości, chociażby wtedy, gdy zaszywa kolejne esperale, wiedząc, że je wydłubie. Marina pisze (s. 55): „.....Masz wolny wybór, nikt nie zmusza cię do wznowienia kuracji ale nawroty choroby skłaniają cię do podejmowania kolejnych prób. Okresy wytchnienia trwają coraz krócej: od półtora roku przy pierwszym zaszyciu do kilku tygodni przy ostatnim....” Wysocki nie zaszywa esperalu dla ratowania siebie, bo jest absolutnie pewien nieskuteczności tego; on rozpaczliwie próbuje ratować ich związek; on, w swoim mniemaniu, się poświęca.... I dlatego ten związek nie ma już szans, on chyba od początku ich nie miał... Zakończę trafnymi słowami Lubimowa (s. 218): „Pasternak, Achmatowa czy Wysocki wzbudzili swoimi wierszami więcej niż podziw - wzbudzili miłość” Łza w oku się kręci, więc wchodzę na https://www.youtube.com/watch?v=HbaZVb3ILD4 i słucham na początek „Ballady o miłości” PS Ciekawostka: Marina Vlady mieszkała w Maisons – Laffitte, jak Giedroyć i jego „Kultura”

Na książkę trafiłam z przypadku, faktycznie odrobinę interesuję się psychologią i psychiatrią ale to absolutnie nie był powód. Pierwsza część mnie oczarowała - wzruszająca historia dojrzałej kobiety opowiedziana w taki sposób, że nie było możliwości zapomnienia o tym, iż doświadczyła tego wszystkiego będąc małą dziewczynką, a potem - młodą kobietą. Wielowątkowość, swoista saga rodzinna, dbałość o szczegóły,opis czasów wcale tak bardzo nam nie odległych.. Druga - wywiady i dyskusje, ukazanie życia tamtejszego Krakowa, rozwoju psychiatrii, pokazanie wpływu dzieciństwa, holocaustu na ocalonych, ich dzieci.. dzieci ich dzieci.. każdego z nas . Czyta się świetnie, nasycone mnóstwem informacji w przystępny sposób, porusza dojrzałość Marii i brak przekonania o nieomylności.. Chęć wyzbycia się hipokryzji i świadomość. Motywuje do działania i do "życia"! Polecam.

Książka Sławomira Sikory,,Mój dług '' to dramatyczna historia autora , która zyskała rozgłos dzięki filmowi Dług w reżyserii Krzysztofa Krauze. Jeśli ktoś liczy na to,że książka odsłoni kulisy zbrodni dokonanej przez Sikorę i jego wspólnika w interesach , to bardzo się rozczaruje. Sikora niewiele napisał o samej zbrodni, raczej są to jakieś szczątkowe informacje. Cała książka skupia się na opowieści autora jak to jest w więzieniu. Jeśli chodzi o mnie ja nie czuje się zawiedziona, namiętnie oglądałam paradokumenty typu Więzienie czy Rinke za kratami, więc i ta książka zdobyła moje uznanie. Może nie jest bardzo porywająca, a do tego nie do końca kupuję ironiczno- humorystyczną narrację Sikory , ale nie jest też zła i nie żałuję, że po nią sięgnęłam.

Wejść tam nie można. Ale jest nadzieja. Kiedyś czytałam tę książkę w chwilach, w których wydawało mi się, że jest mi bardzo źle. No a potem było mi naprawdę bardzo źle. To ważna dla mnie książka, choć już teraz wiem, że naprawdę każdy sam niesie swój krzyż. I tylko czasami zdarzy się Szymon Cyrenejczyk.

Bardzo emocjonalnie napisana książka, a właściwie pamiętnik młodej Kobiety, która dowiaduje się, że jest chora na raka. Opisała swoją terapię, ból, emocje jakie przechodziła oraz wiarę - która towarzyszyła jej do samego końca - w wyzdrowienie. Wsparcie jakie dawał jej mąż i bliscy. Niestety choroba bardzo szybko postępowała i Tamara odeszła. Książkę dokończył jej mąż. Nigdy w życiu się tak nie spłakałam czytając książkę. Ale to książka prawdziwa, o życiu, o cierpieniu, o pożegnaniu, o tym wszystkim co ludzkie. O tym co prawdopodobnie dotyczy każdego z nas, bo rak dotyka dziś ludzi wokół nas prawie tak często jak grypa. Nie wiem czy ją polecam, bo to książka bez grama ściemy, szczera, odważna, a emocje jakie niesie jej przeczytanie odczuwam nawet dziś. Jeśli masz odwagę na taką lekturę to przeczytaj... Tamara bierze czytelnika w swoją ostatnią podróż w życiu. Ta książka zostanie w Tobie na zawsze...

" Między tymi dwiema dzielnicami - Pragą i Kępą - upływało moje dzieciństwo. Do zrujnowanego centrum Warszawy nie jeździło się prawie nigdy - oczywiście, jeśli było się dzieckiem. Kępa, to była codzienność, a Praga, to były zakupy, książki, ruch i wielki świat. Praga i Kępa, nie naruszone przez bomby, zachowały, jak stare wino - zapach i klimat dawnych struktur. " W ciekawy gawędziarski sposób opisuje p.A.Osiecka lata młodości swojego pokolenia. Ludzi teatru, filmu, muzyki czy też pisarzy. W sposób ironiczny ale z humorem przedstawia życie młodzieży studenckiej w szarej rzeczywistości PRL-u. Osiecka opisuje czasy, które powinni sobie przypomnieć wszyscy zwolennicy " starego porządku " którzy w swoim programie mają " nowe " ( niestety wsteczne - tak już było ) zmiany w kraju. " Przecie my wszyscy wyglądaliśmy wtedy jak maotsetunżki ( dla młodszego pokolenia - od Mao Tse Tung ) A jeśli kto chciał wyglądać inaczej, to mu wytaczano sprawę o bikiniarstwo. " " Zachód ów, zwłaszcza u wczesnego Tyrmanda, nie był tym, czym jest dzisiaj dla nas. Zachód był mitem, krainą wyśnioną, edenem i wszystkim co niewiadome. "

Książka podzielona jest na trzy części. Najbardziej zapada w pamięć część druga pt. Okruchy dna. Seria koszmarnych wspomnień z dna piekła, w którym znaleźli się zwykli ludzie. Nie są ułożone chronologicznie, to jakby obrazy, które przewijają się Autorowi pod powiekami przez całe życie. I dowodem na to jest część trzecia, w której opisuje swoje niekończące się sny o Auschwitz. Cała książka napisana jest bez patosu, rzeczowo, ale pełna jest osobistych odczuć i refleksji. Ogromna trauma, nieszczęście, a jednocześnie wiara i nadzieja w zakończenie tego koszmaru

Bardzo dobrze napisana książka. Lekko kulejące tłumaczenie, zwłaszcza w warstwie... wulgaryzmów :) (naćpanego człowieka raczej określilibyśmy słowem napier...lony, a nie zapier...lony!). Bardzo mi się podobała. Nie wiem, jak tom drugi by wypadł w moich oczach, bo nie mam dostępu, aby mieć obraz całościowy - musiałbym kupić :)

Ciekawa i przyjemna w odbiorze mniej więcej do połowy, później jednak przez wszechobecny egoizm i naiwność staje się męcząca. Ogromnie zniechęciłam się do Pawlikowskiej. Oda do kochanej Lilki ukazała jej paskudny charakter, czego autorka chyba sama nie była świadoma.