Stan szoku

Książka Louise Voss pod tytułem ,,Upragnione życie" trafiła w moje ręce zupełnie przypadkowo, gdy kupowałam z przyjaciółką książki, przez długi czas nie mogłam się jednak za nią zabrać i przeleżała na mojej półce ładne parę miesięcy, lecz gdy tylko zaczęłam ją czytać losy głównej bohaterki stawały się coraz ciekawsze, aż nie mogłam się oderwać od czytania :)

17 lat w więzieniu...5 lat w celi śmierci...za niewinność. Szokująca historia autorka opisuje więzienne życie , walkę z systemem. Momentami historia była nużąca za dużo opisów które nie wnosiły nic do fabuły, ale rozumiem że autorka chciała jak najbardziej oddać klimat więzienny.

Jak pogodzić się ze śmiercią dziecka? Jak poradzić sobie ze świadomością że się kogoś zabiło? Jak stworzyć rodzinę po bolesnych przejściach? Tak wiele pytań i ból niedoukojenia a jednak życie toczy się dalej i przynosi nadzieję. Bohaterki tej książki dużo cierpiały ale warto poznać ich historie i przeczytać wspaniałą mądrą i wartościową literaturę.

Zapowiadało się ciekawie. Uwielbiam historie z płomienną miłością w tle, ale niezbyt się wciągnęłam losami lekarki Montse. W rzeczach zmarłej pacjentki znajduje ona zdjęcie dawnego ukochanego sprzed 20 lat. Nie wywróciłoby to jej życia do góry nogami, gdyby nie fakt, że zdjęcie było opatrzone datą o dwa lata późniejszą niż data jego rzekomej śmierci. Lekarka decyduje się na powrót do Afryki, na Saharę by ustalić, co się właściwie z Santiago stało. Po drodze przeżywa wypadek, tkwi w śpiączce jakiś czas, a miejscowa pani doktor stara się jej pomóc. Niby historia ma potencjał, będąc wariacją na temat "Angielskiego pacjenta", ale znużyłam się. Ogólnie do poczytania gdy nie ma się lepszych książek pod ręką. Ja na pewno przerzucę się na historię powstania "Psychozy".

Smutna historia. W pewnym zakresie bliska mi- nastoletnia córka i chory młodszy syn i walka i cierpienie rodziców. Tym bardziej ta książka powinna mnie poruszyć. I właściwie zrobiła to, jednak nie tak, jak myślę, że by mogła. Nie wycisnęła łez z moich oczu, a przy wielu innych lekturach ryczałam jak bóbr. Jakoś autorka nie potrafiła mnie tak porwać. Książka jednak dobra. Pod koniec zaskakujący zwrot akcji. Zwraca uwagę na to, co w życiu jest naprawdę ważne.

Jakiś czas temu ksiądz profesor Tomasz Węcławski najpierw zrezygnował z kapłaństwa, a potem odszedł z Kościoła wyrzekając się wiary katolickiej. Decyzję swojej apostazji uzasadnił w tej deklaracji, nie podając jednak konkretnych powodów. „Tygodnik Powszechny” zasugerował, że miało to związek z odkryciem nowego spojrzenia na obraz Jezusa i jego roli w wierze, z odrzuceniem jego boskiej natury. Ponieważ uczynił to tuz polskiej myśli katolickiej, uznany teolog, nauczyciel akademicki, autor około 30 publikacji naukowych, a nie szeregowy kapłan, Kościół suspendując go, na wszelki wypadek zasugerował chorobę psychiczną. Nie zdziwiła mnie ta sytuacja, bo metody radzenia sobie Kościoła z rozwiązywaniem problemów niestandardowych pozostały niezmienne (no, może poza paleniem na stosie),ale bardzo zaciekawił mnie ten nowy obraz Jezusa. Książka w dużej mierze nasyciła mój głód wiedzy na ten temat. Jej fabuła (podróż głównej bohaterki do Egiptu i jej irytujący mnie brak umiejętności wyboru między dwoma mężczyznami) osnuta jest na fakcie odnalezienia w 1945 roku, w Egipcie, w pobliżu starożytnego miasta Chenoboskia, ewangelii, które nie weszły w skład obecnego Nowego Testamentu. W świecie archeologów i historyków znane jako ewangelie z Nag Hammadi. Do końca II wieku, wszystkie istniejące ówcześnie ewangelie były przez teologów i Ojców Kościoła kolekcjonowane, redagowane, kompilowane, a co najważniejsze, uznawane za równie autentyczne i wartościowe, dopóki biskup Ireneusz z Lyonu po raz pierwszy nie oznajmił, że tylko cztery z nich są dogmatem wiary chrześcijańskiej, "ponieważ wszechświat ma cztery strony, ponieważ są cztery główne wiatry, dlatego prawdziwe mogą być tylko cztery ewangelie". Na bazie takiego argumentu dał chrześcijaństwu kodeks, a sobie władzę nad nowo powstałym Kościołem. Reszta ewangelii to herezja, a ich wyznawcy to heretycy. To na początek, bo każda następna strona to dawkowanie faktów, które sypią się jak pustynny piasek. Powoli, kartka po kartce, ziarnko po ziarnku, jak w klepsydrze, tak aby na koniec pozostawić mnie z wiedzą, z którą nie wiadomo co zrobić? Zapomnieć się nie da, bo będzie uwierać jak piasek w butach. Zbagatelizować też nie, bo jak patrzeć z piaskiem w oczach, który przeszkadza widzieć tak czysto jak dotychczas? Zanegować też nie, bo jak zaprzeczyć faktom archeologicznym, obficie przytaczanym i cytowanym w powieści? Uznać i przyjąć za pewnik? Wymagałoby to napisania historii na nowo, a przecież przeciętny katolik tego nie chce. On nie chce czytać i słuchać o tym, a co dopiero burzyć i budować. Nikt nie lubi uczucia usuwania się gruntu spod nóg. Dobry katolik "nie pyta, lecz przyjmuje to co mu dają. Nieważne, czy coś rozumie." Tym bardziej Kościół. On też tego nie chce. Wręcz zrobi wszystko, żeby temu zapobiec. Ma w tym 2000 lat tradycji i doświadczenia. Książka-dylemat, książka jak piasek, rozsiany w świadomości i trudny do wytrzepania z umysłu. Pozostał mi tylko jeden pewnik – cytat z Ewangelii Filipa, który jest świetną odpowiedzią na permanentnie zadawane mi pytanie – „Po co ty w ogóle czytasz?” Teraz będę mogła cytować, bo: Niewiedza jest źródłem wszelkiego zła. Niewiedza prowadzi do śmierci. http://naostrzuksiazki.pl/

Zachwyciła mnie okładka książki uroczym,pięknym krajobrazem nadmorskiej miejscowości.Historia bardzo prawdziwej,burzliwej,a także skomplikowanej miłości bohaterów. To piękna, cudowna i dobra książka wzrusza,dużo w niej emocji,dostarcza wzruszeń chwyta za serce.

Typowo amerykańska powieść o typowo amerykańskich problemach. No może nie tylko amerykańskich, ale i ogólnoludzkich. Bo do takich należy zdrada partnera i rozpad rodziny. Bohater powieści prawnik Daniel zakochuje się w czarnoskórej żonie czarnoskórego biznesmena. Trzeba podkreślić, że relacja ta ma charakter wybitnie seksualny, seks jest wszystkim co ich oboje ku sobie przyciąga. Obopólna ta namiętność ma charakter na wskroś niszczący, wypalający. Jak daleko to sięga, nie będę pisał, bo nie lubię spoilerować. Dodam tylko że pomimo ogromu destrukcji, jaki za sobą pociągnął ten romans, Daniel uważa, że było warto. Seks okazuje się dla niego tak cenny, że warty złamania paru życiorysów, w tym własnego. Osobiście radziłbym traktować tę historię jako przestrogę czym może grozić folgowanie popędom, które rozsądek nakazuje powściągnąć. A to czy takie erotyczne szaleństwo się opłaca, niech każdy oceni według własnego uznania. Wiele też w tej powieści o rasizmie, który w demokratycznej i tolerancyjnej Ameryce okazuje się nadal być żywym zjawiskiem. W ogóle mamy tu znany dobrze z mediów obraz amerykańskiego życia.Szkoda tylko, że nie widać tu i tam, że w USA około 40 milionów ludzi żyje na granicy nędzy. A tak się dzieje w kraju, który jest pierwszą gospodarczą potęgą świata i stara się mu przewodzić. Powieść Spencera Scotta przeczytałem z przyjemnością, jaką dawało mi śledzenie losów bohaterów. To przyzwoicie napisana książka, którą zachowam w pamięci, jako lekturę przy której można wypocząć i nieco się zastanowić jednocześnie. Dokładnie tyle, by powiedzieć, że jest dobra czyli godna 6 gwiazdek.

W pierwszym momencie pomyślałam o tej książce, że to kolejny typowy romans, ale po przeczytaniu jestem mile zaskoczona. Jest to opowieść nie tylko o bliźniaczkach ale też o ich rodzicach, o matce która nie chciała dzieci, a już na pewno nie bliźnięta i o ojcu który do końca w swoim życiu miał dwie kobiety. O wyborach których nie potrafili dokonać bohaterowie, życiu z drugą osobą ze względu na przyzwyczajenie czy wygodę. Jeśli chodzi o bliźniaczki to tu autorka ukazała nam że bliźnięta nie do końca są ze sobą zżyte, że nie zawsze czują to samo, że jedno z nich może czuć się nie dopasowane i chcieć być kimś odrębnym. Lizzie kontrolująca wszystko i wszystkich, dobra matka i żona traktuje swoją siostrę jak kolejne dziecko, które z czasem się usamodzielnia. Frances czuję się natomiast uwięziona samym faktem że jest bliźniakiem i dopiero wyjazd do Hiszpanii, odcięcie się od rodziny pozwala jej poznać samą siebie, odnaleźć własne potrzeby i pragnienia. Samego romansu jest mało w całej książce jest on jakby dodatkiem do ukazania jak różni potrafimy być, jak wiele może dzielić nawet najlepszą rodzinę, jak różne potrzeby mają bliskie osoby. Innym ważnym elementem w tej książki jest ukazanie Hiszpanii, temperamentu Hiszpan, tego że są bardzo zamkniętą w sobie narodowością, że z wielkim trudem akceptują ludzi obcych w swoim otoczeniu, jak dużo w ich życiu znaczy religia. Książka zawiera też parę przepięknych opisów małych miejscowości Hiszpanii, takich mniej znanych, za to bogatych w przyrodę i charakteryzujących się specyficzną kulturą (prawie w ogóle nie zawiera opisu Sewilli czy innych większych miast co dodaje jej uroku). Książka dobrze napisana, każda postać jest wyrazista, inna, przez co czyta się ją z dużym zainteresowaniem. Polecam

Mieszane odczucia... minęło dopiero parę dni od zakończenia lektury, a już mi treść wylatuje z głowy. Zaczęło się ciekawie i obiecująco, a z czasem jakoś popsuła się ta opowieść... takie mam wrażenie. Historia sama w sobie niezła, ale trochę... niedorobiona. Rozterki głównej bohaterki momentami naciągane, niezrozumiałe. No i, na litość bogów, nie mogłam pojąć, dlaczego nie zdecydowała się wyciągnąć konsekwencji wobec dziadków dziewczynki (rodziców Adele),którzy ją maltretowali! Mogła chociaż spróbować, albo zaszantażować ich. Zdobyłaby pieniądze, których tak bardzo jej brakowało :) Oto temat na kolejny wątek i zmarnowany potencjał ;) Ogólnie może być - ot, kobieca literatura nie bardzo wysokich lotów, ale w miarę trzymająca poziom.

Dziwna książka.Bo z jednej strony,to chyba taka literatura o której pisze się rzadko.Z drugiej,bywa i tak.Że te książki,których się właściwie nie zna.Mogą być naprawdę bardzo fajne. Tak jest i z Mniejszym Złem. Książka na początek,jest zwykłym romansem.Ot poznanie dwojga ludzi. Jest Bristol rok 1962.Przez pierwsze parędziesiąt stron,nic ciekawego się nie dzieje. Aż,tu nagle prawdziwa bomba.Zaczyna się akcja,jak z dobrego kryminału. Kiedy w grę wchodzi sprawa molestowanie dzieci.Książka nabiera tempa. Ale według mnie,nie utrzymuje do końca. Niestety,akcja jakby nie co siada przy końcu. Tak więc,przeczytałem koniec.I szybko zapomniałem,o czym on był. Jeżeli miałbym oceniać,tylko środek książki.To ocena była by wysoka.A tak,za całość tylko dobra.

Autyzm zdaje się stawać prawdziwą epidemią, jednocześnie coraz częściej pojawia się także w literaturze. Do tej pory były to zwykle szczere, mniej lub bardziej łzawe opowieści rodziców, ewentualnie kryminały piane przez autorów którzy styczność z autyzmem mieli jedynie za pośrednictwem wikipedii. Ale tu mamy prawdziwą perełkę: wciągający thriller pisany przez matkę "autysty". Bohaterowie dotknięci szerokim spektrum różnych przypadłości i ograniczeń, zarówno fizycznych, jak i psychicznych, wysmakowany melanż strachu, nadziei, przyjaźni i miłości. Nie tylko matczynej. Trzyma w napięciu do ostatniej strony!

Książka przede wszystkim zaskoczyła mnie zakończeniem,którego się nie spodziewałam.Ewa od 15 lat tkwi w małżeństwie,które tak naprawdę umarło a jednocześnie ma romans z młodszym od siebie Marcinem.Kiedy jej mąż po tym jak w dal się w romans i wrócił z 2 miesięcznym dzieckiem,Ewa wybacza mu.Wychowała Kubę jak swoje własne dziecko.Tomek jednak cały czas nie może zapomnieć o Basi i postanawia zabrać syna do miejsca w którym przyszedł na świat.Wyjeżdżają do Afryki i wyznaje chłopcu prawdę.Ewa waha się miedzy mężem a kochankiem.Marcin wyznaje,że ja kocha i chce się z nią ożenić.Ewa wyjeżdża do męża i tak naprawdę tam wszystko staje się jasne.Nie zawsze można zapomnieć o prawdziwej miłości i nie można za wszelka cenę utrzymywać coś co dawno już nie istnieje.To może być szansa na nowe życie.Polecam tę książkę.

Bardzo ciekawa i wzruszająca historia. Oprócz egzotyki jaka wiąże się z Tasmanią głównej bohaterki wrażenie na mnie zrobiła jej relacja z rodzicami. Niewątpliwie ją kochali ale ograniczenia jakie narzucał ojciec, powodowały, że matka i córka nie miały szans na okazanie sobie wsparcia w decydujących momentach. To skazuje obie na dramatyczne osamotnienie. Konflikt między miłością a niemożnością jej okazania jest osią tej opowieści. Bardzo polecam.

Bardzo ciekawa lektura! Doskonale opisane uczucia głównej bohaterki, która wychowywana przez ludzi "z wyższych sfer" dostaje list od biologicznej matki, która w czasie ciąży i po niej była leczona psyciatrycznie. List jest zapowiedzią innego życia oraz prośbą matki o pożegnanie. Od tej pory poukładane życie twardo stąpającej po ziemi kobiety zmienia się diametralnie, kiedy zaczyna mieszkać ze swoją rodzicielką dojrzewa do bycia "człowiekiem wśród ludzi"- zaczyna pomagać innym bezinteresownie, uczy się okazywać uczucia oraz zaczyna wierzyć w "magię" dnia codziennego- zwykła pomoc, obocność- potrafi pomóc człowiekowi znieść ciężkie chwile na życiowym zakręcie. Sama główna bohaterka staje przed wyborem- który sposób życia jest dla niej lepszy, w którym się odnajduje- ten znany od zawsze czy pokazany przez "wioskową znachorkę", która nauczyłs ją, że nie ma silniejszej mocy od mocy przytulania i obecności drugiego człowieka.

Zawsze chciałam odwiedzić Alaskę, z entuzjazmem sięgałam po tą pozycję. Czułam niedosyt czytając opisy tego miejsca, ale nie dlatego, że autorka nie potrafiła ich opisać, po prostu chciałam tam być i zobaczyć to wszystko na własne oczy :) Historia ciekawa, wciągająca, zawiła. Świetne zakończenie, ale brakowało mi jeszcze kilkudziesięciu stron, tak żeby dołożyć wisienkę na torcie. Polecam!

Tragiczna historia dziewczynki, która poraża swoim realizmem. Tak rzeczywiście trudno uwierzyć, że na jednego człowieka może spaść tyle złego i że nie ma znikąd pomocy. Maltretowana w dzieciństwie przez najbliższą jej osobę, Kathy trafia do sióstr a tam, to już prawdziwy dramat. Zastanawia mnie skąd się bierze w drugim człowieku taka nienawiść, zwyrodnialstwo wobec innych, a w tym przypadku wobec niewinnego i bezbronnego dziecka? Polecam

Główna bohaterka Lily, po 9 latach decyduje się na powrót "do domu",pierwsze nasuwające się pytanie brzmi - dlaczego?, ale autorka powoli odsłania historię z przeszłości. Jak się okazuje mamy do czynienia z ciężkim tematem przemocy domowej, tej niewidocznej z boku, bo głównie psychicznej. Jak się okazuje nie ona jedna padła ofiarą swojego, byłego już męża. W książce odnajdziemy dużo ciepła, chęci powrotu do normalnego życia, bez strachu, bez ciągłego oglądania się za siebie. W moim odczuje wydaje się warta przeczytania