Gracz

"Player of Games" czyli w polskim wydaniu "Gracz" to prawdziwe wprowadzenie do serii Kultura. Pierwszy tom polecam przeczytać jako trzeci albo dalej, zacząłbym od tego zdecydowanie.
Nietuzinkowe podejście do sci-fi, dużo unikalnych niesztampowych konceptów i zabiegów.

"Player of Games" czyli w polskim wydaniu "Gracz" to prawdziwe wprowadzenie do serii Kultura. Pierwszy tom polecam przeczytać jako trzeci albo dalej, zacząłbym od tego zdecydowanie.
Nietuzinkowe podejście do sci-fi, dużo unikalnych niesztampowych konceptów i zabiegów.

Ta książka mogłaby być świeta. Jest ciekawy świat, jest konflikt między niemal anarchistyczną Kulturą a autorytarnym imperium, są różnorodni bohaterowie, jest wielowarstwowa intryga. Niestety, przed to wszystko wysuwa się główny bohater, o którym nie wiadomo nic. Nie wiemy, jak myśli, co czuje, czego chce od życia, bo przez wszystkie wydarzenia idzie obojętnie. Nawet jak coś się dzieje, nie da się wyczuć jego nastroju, a zaraz po dramatycznych wydarzeniach wraca do swojej ponurej obojętności. Bardzo utrudnia to nie tylko wczucie się w jego sytuację, zrozumienie przekazu książki i wagi wydarzeń (a jak się nad tym zastanowić, to naprawdę robią wrażenie),ale w ogóle wciągnięcie się w fabułę. Wydarzenia mogłyby się wydarzyć, ale też mogłoby nic się nie dziać, bohater mógłby przeleżeć całą fabułę na kanapie i nic by to nie zmieniło. A szkoda, bo gdy już się czytelnik wysili i pomyśli nad tym, o co tak właściwie autorowi chodziło, to dochodzi do ciekawych wniosków.

Bo z jednej strony mamy anarchię, skrajny indywidualizm i hedonizm, brak pracy, słowem - sielskie życie, Kulturę. A z drugiej strony autorytaryzm, terror, wyścig szczurów i ciągła walka o to, żeby utrzymać się na powierzchni - imperium Azad. Gdy jednak przyjrzeć się blizej, okazuje się, że to w Kulturze ludzie są tolerancyjni i każdy ma swoją przestrzeń do życia, podczas gdy w imperium ci najwyżej postawieni wydzielają sobie przestrzeń kosztem całej rzeszy tych, którym się mniej poświęciło. W Kulturze panują swobodne obyczaje seksualne, a ludzie na zawołanie zmieniają płeć, dla kaprysu, ale w imperium garstka rządzących torturuje i gwałci, żeby zaspokoić swoje rządze. Wreszcie, w Kulturze gry są tylko rozrywką, w imperium gra wyznacza być albo nie być.

Ta książka mogłaby być świeta. Jest ciekawy świat, jest konflikt między niemal anarchistyczną Kulturą a autorytarnym imperium, są różnorodni bohaterowie, jest wielowarstwowa intryga. Niestety, przed to wszystko wysuwa się główny bohater, o którym nie wiadomo nic. Nie wiemy, jak myśli, co czuje, czego chce od życia, bo przez wszystkie wydarzenia idzie obojętnie. Nawet jak...

Dobra książka. Dość prosta, a pierwsze ~25% trochę się ciągnęło, ale potem jest już fajnie, całościowo kciuk w górę. Nie ma to startu do "Wspomnij Phlebasa", ale i tak mam zamiar kontynuować czytanie cyklu "Kultura".

Dobra książka. Dość prosta, a pierwsze ~25% trochę się ciągnęło, ale potem jest już fajnie, całościowo kciuk w górę. Nie ma to startu do "Wspomnij Phlebasa", ale i tak mam zamiar kontynuować czytanie cyklu "Kultura".

"Player of games" znany po polsku pod tytułem "Gracz", to w przeciwieństwie do swojego poprzednika, kawałek solidnej literatury science fiction. Tam gdzie "Consider Phlebas" miało duże wady i mniejsze niedociągnięcia, "Gracz" jest funkcjonalnym tytułem. Bohaterowie w końcu nie są papierowi, można nawet powiedzieć że są wiarygodni i momentami ciekawi. Nie znajdziemy też żadnych 'misji pobocznych', które były jedną z głównych wad poprzedniego tytułu. Pod każdym względem książka jest lepsza i bardziej spójna. Jest też prawdopodobnie tym tytułem od którego powinno rozpoczynać się znajomość z twórczością Banksa z kategorii sci-fi.
Fabuła opisuje poczynania Gurgeh - gracza który nie jest najlepszym graczem w żadną konkretną grę, ale za to jest bardzo dobry w większość które poznał. Dostaje propozycję "nie do odrzucenia" ze strony Kontaktu (taki odpowiednik wywiadu),aby lecieć do pewnego odkrytego niedawno obcego imperium i wystąpić jako przedstawiciel swojej cywilizacji w grze, której wyniki przesądzają co 6 lat o kształcie całego społeczeństwa w tymże imperium.
Pomysł na książkę podobał mi się jako koncepcja sci fi oraz jako opowieść o graczach, do których się zaliczam. Nie ma w niej nic o teorii gier, czego żałuję, ale reszta jest napisana sprawnie i bezboleśnie. Są relacje międzyludzkie (i międzyrobotyczne?) które są wiarygodne, jest akcja która nie nudzi za bardzo i nie zbacza w niepotrzebne wątki. Język jest dość kwiecisty, ale poprawił się znacząco od czasu "Consider Phlebas". Polecam!
Są rzeczy do których mogę się przyczepić, ale są to rzeczy które nie zepsuły mi lektury na tyle żeby żałować sięgnięcia po ten tytuł. Przykładowo i bez dużych spoilerów: drugo/trzecioplanowi bohaterowie przechodzą operację zmiany płci, kilkakrotnie. Jest to typowa rzecz którą robią mieszkańcy Kultury (czyli cywilizacji kluczowej dla tej serii książek),nie jest skomplikowana biorąc pod uwagę stopień ich rozwoju technologicznego, ani nie jest kontrowersyjna z punktu widzenia ich społeczeństwa. Ok. Tyle że jest to zupełnie bez znaczenia z punktu widzenia fabuły. Banks zaliczał się do postępowych socjalistów, więc nie jest dziwne że wrzucał postępowe wątki do swojej twórczości, ale nie znaczy to że te wątki takie powinien wrzucać nawet jak nie mają wpływu na resztę książki. Jest to przykład leniwego wtrącania osobistych poglądów, które niestety wytrącają z rytmu powieści, nie wnosząc niczego w zamian.
Podsumowując - nie jest to pozycja obowiązkowa, ale jest to bardzo dobry kawałek science fiction, którego przeczytania nie powinno się żałować. Polecam serię "Kultury" zacząć właśnie od tej pozycji.

"Player of games" znany po polsku pod tytułem "Gracz", to w przeciwieństwie do swojego poprzednika, kawałek solidnej literatury science fiction. Tam gdzie "Consider Phlebas" miało duże wady i mniejsze niedociągnięcia, "Gracz" jest funkcjonalnym tytułem. Bohaterowie w końcu nie są papierowi, można nawet powiedzieć że są wiarygodni i momentami ciekawi. Nie znajdziemy też...

Ciekawie wymyślone uniwersum, tym razem ludzkość pod postacią "Kultury" stanowi cywilizację dominującą. Natomiast Imperium Azad ma być chyba alegorią systemów totalitarnych. Rozumiem, że autor chciał stworzyć głęboko filozoficzną powieść, niestety fabuła okazała się ciężkostrawna i przekombinowana. A może poprostu nie dostrzegłem sensu w wyprawie Gurgeha.

Ciekawie wymyślone uniwersum, tym razem ludzkość pod postacią "Kultury" stanowi cywilizację dominującą. Natomiast Imperium Azad ma być chyba alegorią systemów totalitarnych. Rozumiem, że autor chciał stworzyć głęboko filozoficzną powieść, niestety fabuła okazała się ciężkostrawna i przekombinowana. A może poprostu nie dostrzegłem sensu w wyprawie Gurgeha.

Skrajnie liberalne społeczeństwo, gdzie zasady, pieniądze, prawa i kary nie istnieją, bo po prostu ich nie potrzeba. Gdzie wszystko jest możliwe, każdy może być właścicielem planety albo statku kosmicznego, tworzące nowe światy według własnego gustu i potrzeb. Bez norm moralnych i obyczajowych, a jednak funkcjonujące zadziwiająco dobrze.Po drugiej stronie Galaktyczne Imperium działające wedle iście średniowiecznych zasad, skrupulatnie podzielone na kasty, stany, tytuły czy urzędy, hołdujące skostniałym tradycjom ponad wszystko. A o losach ich dalszych stosunków niespodziewanie ma zadecydować Wielka Gra.
Ciekawe, acz ciut przegadane i za bardzo psychodeliczne, momentami męczy jak transkrypcja partii szachów.

Skrajnie liberalne społeczeństwo, gdzie zasady, pieniądze, prawa i kary nie istnieją, bo po prostu ich nie potrzeba. Gdzie wszystko jest możliwe, każdy może być właścicielem planety albo statku kosmicznego, tworzące nowe światy według własnego gustu i potrzeb. Bez norm moralnych i obyczajowych, a jednak funkcjonujące zadziwiająco dobrze.Po drugiej stronie Galaktyczne...

Gurgeh, zawodowy, dotad niepokonany gracz Kultury, dostaje zaproszenie, by wziąć udział w jednej z najtrudniejszych gier jakie wymyślono w znanym ludzkości kosmosie. Zaproszenie pochodzi od przedstawicieli imperium Ea, a gra nazywana jest Azadem. By uniknąć kłopotów, w jakie się wpakował oraz by zaspokoić swą ciekawość gracza, Gurgeh odbywa międzygalaktyczną podróż i staje do gry. Towarzyszy mu dron Sprant Flere-Imsaho. Gra okazuje się wyjątkowa, a rozgrywka dotyczy ścierania się dwóch odrębnych sposobów władzy. Chodzi o bardzo wysoką stawkę. Wspaniałe, niebanalnie obmyślone uniwersum, ciekawi bohaterowie, odpowiednio zrównoważona dawka humoru i kryminalnych emocji. Naprawdę dobra książka.

Gurgeh, zawodowy, dotad niepokonany gracz Kultury, dostaje zaproszenie, by wziąć udział w jednej z najtrudniejszych gier jakie wymyślono w znanym ludzkości kosmosie. Zaproszenie pochodzi od przedstawicieli imperium Ea, a gra nazywana jest Azadem. By uniknąć kłopotów, w jakie się wpakował oraz by zaspokoić swą ciekawość gracza, Gurgeh odbywa międzygalaktyczną podróż i staje...

Chociaż autor znany jest chyba najlepiej z "Fabryki os" i generalnie powieści głównego nurtu, "Gracz" zachęcił mnie do sięgnięcia po jego utwory z gatunku sf. To druga część cyklu o Kulturze, ale jest na tyle luźno powiązana z całością, że w czasie lektury nie miałam poczucia, jakby coś mi umykało.

"Gracz" jest momentami space operą, głównie jednak socjologicznym science fiction, które pod płaszczykiem fantastyki zgłębia naturę człowieka. Banks prowadzi nas zgrabnie przez meandry kolejnych wydarzeń, pozornie mało znaczących i nagle czytelnik wybudza się z transu, przywalony ciężarem świetnie rozplanowanej intrygi.

---------------------------------

http://mdunkel.blogspot.com/

Chociaż autor znany jest chyba najlepiej z "Fabryki os" i generalnie powieści głównego nurtu, "Gracz" zachęcił mnie do sięgnięcia po jego utwory z gatunku sf. To druga część cyklu o Kulturze, ale jest na tyle luźno powiązana z całością, że w czasie lektury nie miałam poczucia, jakby coś mi umykało.

"Gracz" jest momentami space operą, głównie jednak socjologicznym science...

Druga książka Banksa osadzona w uniwersum "Kultury". Autor po raz kolejny udowadnia, że żadna konwencja nie jest mu obca - zamiast space opery otrzymujemy bowiem twór bliski powieści szpiegowskiej, sprzedany pod płaszczykiem SF. Z głównych zalet wymieniłbym solidnie prowadzoną fabułę oraz dobrze nakreśloną postać głównego bohatera - nałogowego gracza.

Druga książka Banksa osadzona w uniwersum "Kultury". Autor po raz kolejny udowadnia, że żadna konwencja nie jest mu obca - zamiast space opery otrzymujemy bowiem twór bliski powieści szpiegowskiej, sprzedany pod płaszczykiem SF. Z głównych zalet wymieniłbym solidnie prowadzoną fabułę oraz dobrze nakreśloną postać głównego bohatera - nałogowego gracza.