Blaski i cienie baroku

Mamy zatem w ostatniej ćwierci XVII wieku dwie odmiany baroku: prowincjonalną i dworską, zwaną też stołeczną. (...) Barok prowincjonalny kontynuował formy zastane w pierwszej połowie XVII wieku i na równi z zasadą Berniniego starał się uczynić na odbiorcy jak największe wrażenie. (...) Drugi nurt baroku doby Sobieskiego to sztuka harmonii, propagowana przez środowisko dworskie. Dzieło sztuki miało pociągać widza spokojem, harmonią, łagodnością, wytwornością rysunku, przejrzystością kompozycji i równoczesną jasnością barw. Odrzucano zagmatwanie, dynamiczne układy, patos i kolorystyczną złudę ze światłocieniem włącznie. Była to sztuka akademicka, orientująca się na Paryż i panujący nad Sekwaną klasycyzm i kult antyku. Ponadto do antycznego Rzymu nawiązywała elita magnacka, doszukująca się bezpośrednich antenatów w starożytnym Rzymie, podczas gdy masy szlacheckie wywodziły swój rodowód od Sarmatów.

Mamy zatem w ostatniej ćwierci XVII wieku dwie odmiany baroku: prowincjonalną i dworską, zwaną też stołeczną. (...) Barok prowincjonalny kontynuował formy zastane w pierwszej połowie XVII wieku i na równi z zasadą Berniniego starał się uczynić na odbiorcy jak największe wrażenie. (...) Drugi nurt baroku doby Sobieskiego to sztuka harmonii, propagowana przez środowisko dworskie....