Księga osobliwości: Krótka rozprawa o lunatykach, eunuchach, wilkołakach, ucinaniu głowy i innych dziwactwach

Płynne czytanie utrudnia częste przeskakiwanie pomiędzy krajami, wierzeniami i punktami na osi czasu. Łatwo się pogubić. Szczególnie gdy autor nie podaje wystarczająco czytelnie kiedy i gdzie coś miało miejsce. Najbardziej czytelnie przedstawiono historię pochówków w Angli acz jedynie w danym przedziale czasowym. Cała książka stanowi zbiór ciekawostek, czasami niestety dość powszechnie znanych. Zwraca uwagę na różnorodność pochówków i sposobu postrzegania śmierci jako takiej. Po lekturze czuć niedosyt wiedzy.

Manuskrypt przetłumaczony na język polski. Pokazuje jak działała instytucja inkwizycji i jakimi krokami kierowała się by ująć heretyków. W sumie są mniej kategoryczne niż słyszało się na lekcjach historii. Ciekawe, choć zaszłości językowe troszkę utrudniają odbiór.

Świetna książka, dla wszystkich ciekawych Tabu jakim jest kanibalizm, poznajemy szczegóły ludożerstwa kulturowego, religijnego oraz 15 histori o socjopatach tj. Jeffrey Dahmer czy Ed Gein. Podczas czytania jednak trzeba robić sobie przerwy, nie polecam osobom o słabych nerwach i przed/po jedzeniu.

Przerażający opis kanibalizmu. Dawniej była to walka z głodem, ze śmiercią, później zaś zabijanie dla przyjemności. Jak dla mnie najbardziej przerażające są postaci współczesnych kanibali. Niektórzy z nich odsiadują aktualnie dożywotnie wyroki w więzieniach... .

Dawno już nie czytałam tak fajnie napisanej książki historycznej, pozycji która nie tylko potrafi wiele nauczyć i wyjaśnić ale także rozbawić. Świetne podejście - autorka nie ograniczyła się pod żadnym względem. Najpierw mamy prawdziwą historię Vlada Palownika zwanego Drakulą, jego ojca, jego braci i innych krewnych, włączając w to Macieja Korwina, króla Węgier, i Stefana III Mołdawskiego, wszystko na tle piętnastowiecznej Wołoszczyzny, Turcji i, generalnie, basenu Morza Czarnego z przyległościami. A do tego mamy skróconą historię mitu o Drakuli-wampirze, z odwołaniami do pop-kultury i Francisa Forda Coppoli. A także parę słów o Elżbiecie Bathory, zwanej krwawą Hrabiną z Čachtic. No i oczywiście o Bramie Stokerze i jego powieści. Jak dla mnie super - pani Czamańska to erudytka i historyk najwyższych lotów. Mój zachwyt był dodatkowo napędzany faktem że tej jesieni odwiedziłam Węgry i rumuński Siedmiogród więc widziałam większość wymienionych miejscowości na własne oczy. ETA: w książce można znaleźć kolorowe zdjęcia i mapy gdyby się ktoś pytał o obrazki ;p.

Ciekawa pozycja, która wbrew tytułowi, nie tyle przedstawia czytelnikowi obraz Diabła w różnych kulturach i religiach ile zastępy demoniczne tam obecne na których czele można postawić tytułową postać. Autor zadał sobie dużo trudu by zaprezentować obraz demona w całej gamie występującego w historii rodzaju ludzkiego. I choć książka w znacznej części poświęcona jest chrześcijańskim wyobrażeniom diabła to na skutek szerokiej gamy prezentowanego zagadnienia może stanowić swoistą encyklopedię tejże postaci w różnych kultach na kuli ziemskiej. Brakuje jednak w pracy odniesień do świata prawosławnego oraz protestanckiego. Chrześcijańska wizja diabła jest ograniczona tylko do świata katolickiego i niektórych kościołów/sekt protestanckich (tych mniej licznych). Również pominięto niektóre mniej rozwinięte kultury z różnych zakątków naszego globu. Biorąc pod uwagę, że autor poświęca jeden rozdział cywilizacji Mezopotamskiej i jej wizji sił demonicznych jest to duży minus pracy. Natomiast zakończenie książki pozostawia wiele do życzenia. W ostatnim rozdziale odnoszącym się do diabła we współczesności autor porzuca maskę naukowca i zamiast naukowego opracowania dostaje czytelnik rozdział nacechowany własnymi przemyśleniami/myślami/fobiami/niechęciami autora na temat wyżej wymienionej postaci i jej odniesień we współczesności, który nijak pasuje do całości.

Temat złożony i szeroki, opracowany dotąd w wielotomowych publikacjach. Zaletą tej pozycji jest jej syntetyczność. Seria wydawnicza, w ramach której pojawiłoby się to wydawnictwo, mogłaby nosić nazwę "Krótko i na temat". Potkowski w zwarty i przystępny sposób kreśli obraz obu tytułowych zjawisk. I z której strony by do tej materii nie podejść - wniosek jest jeden: mariaż religii i władzy to związek iście diabelski. Surowy, terrorystyczny wręcz, aparat kontrolno - represyjny bardzo szybko zaczął być z powodzeniem wykorzystywany do realizacji partykularnych a nierzadko wręcz prywatnych celów. Rzekoma walka w obronie katolickiej doktryny częstokroć prowadziła do zwykłego rozliczania się z politycznymi rywalami, rozszerzania stref wpływów i bogacenia się na drodze majątkowych konfiskat. Najsłynniejszym i najjaskrawszym przykładem tego procederu znamienna "rozprawa" Filipa Pięknego z zakonem Templariuszy. A symbolicznym przykładem bezwzględności i bezwzględnego bestialstwa słynna komenda cystersa i legata papieskiego - Arnauda Amaury'ego. Podczas rzezi mieszkańców Beziers, w ramach krucjaty przeciw albigensom, zapytano go, jak wśród wyrzynanych obrońców żołdactwo ma rozróżnić heretyków od katolików. Arcybiskup Narbonne równie roztropnie, co beztrosko, zawyrokował: "Mordujcie wszystkich. Bóg rozpozna swoich". Smutna to lektura. Ale książka o Inkwizycji nie może taką nie być. No chyba że temat podejmuje Monty Python.

- Jak ty się nazywasz? Jak mam do ciebie mówić? - Jak chcesz. Najlepiej: kochanie. Nie ma żadnej treści i można podłożyć pod każdą twarz. Możesz mówić kotku. Skarbie. Serce. Kurwo. Kurwiątko. Słoneczko. Marek Hłasko, Ósmy dzień tygodnia; Cmentarze; Następny do raju Początek listopada powitał mnie w końcu ukończeniem pozycji Pana Marka Karpińskiego Najstarszy zawód świata historia prostytucji. Po lekturze książki o pornografii musiałam zrobić sobie chwilę przerwy od tematu, ale muszę napisać, że zarówno ta, jak i publikacja o prostytucji są wręcz niesamowitym zakończeniem tego roku wydawniczego. O najstarszym zawodzie świata mówiono głośno już w czasach starożytnych, Babilon, Egipt, Mezopotamia, w Biblii także możemy spotkać wzmiankę o kobietach uprawiających nierząd. Dziś temat już nikogo nie bulwersuje, nie zastanawiamy się, czy prostytucja jest zła, ale czy kobietę, która robi to, za pieniądze należy nazywać kurwą. Najbardziej naturalnie zawsze podchodzili do tematu Chińczycy, którzy nie utożsamiali domów publicznych tylko ze sferą schadzek seksualnych. Świadomy i dojrzały Chińczyk mógł, to robić z kilkoma żonami, więc najczęściej po prostu do burdelu udawał się w celu odpoczynku. Mężczyźni uczęszczali do domów publicznych i mieszkań prostytutek przede wszystkim po to, by spędzić czas w towarzystwie wykwintnych, urodziwych kobiet, umiejących śpiewać, tańczyć, grać na jakimś instrumencie muzycznym, recytować wiersze i prowadzić interesującą rozmowę. Na przestrzeni wieków prostytucja, to coraz bardziej się kalała, po to, aby następnie wznosić się na wyżyny ekskluzywności. Rewolucja we Francji nadała nowy ton tematowi, lata sześćdziesiąte i tak zwana rewolucja seksualna, całkowicie wpłynęły na, to jak dziś postrzegamy kobiety tak zwane wyzwolone. Pan Marek Karpiński w swej książce o prostytutkach i wszystkim, co z nimi związane pisze, dzieląc nam swoją pozycję na okresy w historii świata. Znajdziemy tutaj odnośniki do Biblii, średniowiecza, poprzez ciemne czasy Inkwizycji, rozkwit w renesansie, czy moment wielkiego bumu przemysłowego, który wpłyną także na losy kobiet, a co za tym idzie prostytucji, aż do czasów na m współczesnych. Napisana żywym, barwnym językiem zabiera nas do świata uwarunkowanego nie tylko kulturowo, ale przede wszystkim psychologicznie. Jeśli spodziewacie się poczytać o sztuce uprawiania seksu, tutaj tego nie znajdziecie, publikacja, jest przedstawieniem tematu samej prostytucji, a nie opisem zabaw między kobietą a mężczyzną. Pisarz do tego zagadnienia podszedł poważnie, ale jednocześnie humorystycznie i przede wszystkim bez oceniania, co jest dużym atutem tej pozycji. Mam wrażenie, że o prostytucji można napisać o wiele grubsze dzieło. W książce Autora temat jest ledwie muśnięty, ponieważ chyba zabrakłoby papieru na szczegółowe opisywanie tego zjawiska. Z tą pozycją, jest jak z tą o pornografii, wszystkich ciekawi, ale nikt o tym głośno nie mówi. Uważam wznowienie Najstarszego zawodu świata za strzał w dziesiątkę, a wraz z książką Pana Lecha Nijakowskiego, tworzy duet doskonały, aby uzupełnić swoje braki w temacie. Moje końcowe przemyślenie, jest takie, że bardzo chętnie przeczytałabym jakieś grubsze uzupełnienie do publikacji o prostytucji, na tym samym poziomie. Może Autor pokusi się o ciąg dalszy… Bezsprzecznie polecam😊 zaczytanizkwa.blogspot.com

Kat „jest inny niż pozostali śmiertelnicy” – jest symbolem sprawiedliwości epoki Kontynuując analizę brutalnych czasów Średniowiecza zajrzałam do kolejnej polskiej lektury autorstwa Hanny Zaremskiej. Mimo, że książkę czyta się w miarę lekko, mam pewne wątpliwości w jej ocenie. Z pewnością nie ujmuję autorce wiedzy i tym bardziej nie neguję obfitego wykorzystania materiałów źródłowych. Kolejne strony to też kolejne przypisy i odwołania do wielu publikacji. Podnosi to zapewne wiarygodność i realność przedstawionych faktów. Widać, że pani Zaremska postarała się przybliżyć rzemiosło kata w jak najdrobniejszym szczególe. Na duży plus zasługują też przedstawione ryciny, w dużej mierze z udziałem Św. Jadwigi pomagającej skazanym i stawiającej się za nimi w sądzie. To, co budzi moją wątpliwość to odczucie, że autorka nie wykorzystała pozyskanych materiałów w pełni. Mam wrażenie, że lektura jest w dużej części jednowątkowa, a co za tym idzie, czuję zwykły czytelniczy niedosyt. Zdecydowanie zabrakło mi ukazania kata jako zwykłego człowieka, mającego często rodzinę, a może i przyjaciół. Pani Hanna Zaremska zajęła się w pracy głównie problemem infamii, jakim pokryty był kunszt omawianego stanowiska oraz opisem jego fachu od strony iście urzędowej. Przydałyby się przykłady katów, którzy poza samym hańbiącym fachem, mieli także pozytywne strony. W tak oczekiwany przeze mnie sposób, opisany został kat w „Czerwonych makach” autorstwa Alai. Tego zabrakło tutaj, co nadal nie świadczy, że moje wrażenia są jakkolwiek słabe. Całą recenzję znajdziecie na blogu: http://mozaika-literacka.blogspot.com/

Ciekawa sprawa i o wiele bardziej wiarygodna niż to, że Hitler był pedofilem, analfabetą czy kim tam jeszcze. Postać negatywna to rzecz jasna aczkolwiek nie odbierałbym jej tej tajemniczej otoczki. Kierował się magią, astrologią, otaczał osobami które tym żyły, misje uzależniał od takich właśnie czynników, interesował tajemną wiedzą pradawną, robił w tym celu ekspedycje i są na to dowody i relacje świadków. Dzisiaj książka kontrowersyjna bo jak można fascynować się taką postacią, ale.... Jest wiele pytań, odpowiedzi może nigdy nie poznamy :)

Pierwsza z serii książek, które zamierzam przeczytać w tej tematyce. Interesująca encyklopedia, podzielona na trzy części dotyczące miejsc, artefaktów oraz postaci, co do których naukowcy nie mają jednoznacznego stanowiska. Znajdziemy tu najpopularniejsze tematy jak oczywiście egipskie piramidy, sfinks, stonehenge, machu picchu ale też te o mniejszej popularności (Kryształowa Czaszka Przeznaczenia, mechanizm z Antykithiry, bateria bagdadzka, kamienne kule z Kostaryki). Książka w każdym przypadku przedstawia oficjalne stanowisko naukowców oraz alternatywne hipotezy, daleko jednak doszukiwać się w niej teorii spiskowych.

Dobra książka, warta uwagi jeśli ktoś lubi historie o zjawiskach paranormalnych lub chce się zajmować "polowaniem na duchy" czy też "wychodzić po za ciało". Tak, takie skrypty również tam znajdziemy, chociaż ja podchodziłam do nich dosyć sceptycznie. Poczytać można, ale nie bawiłabym się raczej w takie rzeczy w praktyce.

Kocham antykwariaty. Szczególnie kocham je za to, że mogę znaleźć zupełnie nową książkę za niecałe 5 zł. Ponownie wyłowiłem książkę, która podchodziła pod moje upodobania. Czy tym razem okaże się ona dobrym wyborem? „Tajemnicza historia wampirów” jest książką, która stara się być naukową. Autor bada skąd wziął się pierwotny mit wampira, który dopiero Stoker przekuje na współczesny wizerunek. Książka ma 144 strony (z posłowiem 150),więc Ameryki raczej z nią nie odkryjemy. Jeśli już czytało się publikację na ten temat dostaniemy te same informacje o strzygach, upiorach, vrykołakach itp. Co jest być może bardziej interesujące to raporty na które się powołuje autor. Dość sporo raportów jest z terenów ówczesnej Polski: Wrocław, Poznań. W Aneksie znajdziemy dwa sprawozdania, jedno klasyczne o wampirach z Medvegii i drugi o wampirze z Bendschin. Oczywiście w książce są próby racjonalizowania zjawiska wampiryzmu w klasyczny sposób: wścieklizna (najczęściej) i ludzie byli głupi. Osobiście od jakiegoś już czasu mam problem z tym tłumaczeniem ponieważ ówczesny człowiek wiedział więcej o śmierci niż człowiek współczesny, natomiast wścieklizna była już znana w starożytnym Egipcie i nie chce mi się wierzyć by lekarze nie rozpoznawali w XVIII wścieklizny, ale to tylko ja. Jest to dobra książka dla każdego który rozpoczyna przygodę z wampiryzmem i chce jakieś źródło naukowe. Natomiast jeśli już przeczytałeś jakąś naukową pozycję na ten temat proponuję pominąć tą książkę. Podaje w większości rzeczy znane i raczej nie znajdzie się tutaj nic nowego.

Tytuł książki wprowadza trochę w błąd, gdyż "tyranom i błaznom" de facto poświęcona jest tylko mniejsza część książki. Pozostała część to m.in. zbiór ciekawostek o końcu świata, losach kastratów... Całość spójna i ciekawa, ale nie jest to książka wybitna.

Rozumiem zamysł autorki i chęć przybliżenia laikom historii naszego języka. Wyjaśnienia, dlaczego jest tak jak jest, dlaczego ortografia jest tak skomplikowana. A ja się pytam: dlaczego nikt z Polaków nie kwestionuje, że na przykład w języku angielskim Shakespeare to Szekspir. Tam to jest normalne, że inaczej się pisze, a inaczej czyta. Ech. Zamysł dobry, tylko że wyszedł z tego mały podręcznik powtórkowy dla studentów polonistyki dotyczący historii języka polskiego. Mimo wszystko nie jest to ksiażka dla każdego. Za dużo fachowej terminologii, za mało zwrócenia uwagi na fakt, że jest to dziedzictwo, wartość, którą należy cenic. Bo naród, który nie szanuje własnego języka i doprowadza do jego zaginięcia, przestaje istnieć.