Klucz do Ciemności

Niezwykle pobudzająca intelektualnie pozycja pod względem rozważań natury społeczno-moralnej. Świetnie również przedstawia tarcia na płaszczyźnie prawnej i ekonomicznej między zwykłymi ludźmi, a tymi usprawnionymi za pomocą modyfikacji genetycznych. Niestety w wielu miejscach wykonanie pozostawia sporo do życzenia i o ile dwie pierwsze części pochłonąłem z wielkim entuzjazmem, tak już przy dwóch ostatnich żałowałem, że ta książka tak się wlecze. Częściowo wynika to ze stylu, częściowo ze sposobu opowiadania historii w emocjonalnym oderwaniu od głównych bohaterów. No i tego, że najciekawsze idee zostały już poddane wielokrotnej analizie. Mimo wszystko polecam zaopatrzyć się w "Hiszpańskich Żebraków", przeczytać co najmniej połowę (pierwsza z 4 części powstała najpierw jako samodzielna nowela, która zgarnęła najważniejsze nagrody literackie w świecie fantastyki m.in. Hugo) i jeśli w pewnym momencie poczujecie nie dające się zdzierżyć znużenie/zniecierpliwienie/niechęć, to na anglojęzycznej wikipedii doczytajcie sobie zgrabne streszczenie pozostałych rozdziałów. Ocena za pierwszą połowę książki.

W rezultacie eksperymentu naukowego, którego wynik rozminął się nieco z oczekiwaniami pewnego fizyka, bohater książki zostaje przeniesiony do świata równoległego, w którym technologia zastąpiona jest magią. Magowie do obliczeń używają dywinatorów, krawcy przy pomocy magicznej nici tworzą niewidoczne szwy, a warsztaty krasnoludów produkują dość niecodzienne odpowiedniki naszych opon. Głównym źródłem magii dla zastosowań codziennych są specjalnie formowane smoki – to one napędzają smokochody, zastępują piece centralnego ogrzewania i służą do przesyłania smokogramów. Szybko okazuje się jednak, że nadużywanie smoczej magii najprawdopodobniej ma poważne skutki uboczne, a trwają właśnie przygotowania do uroczystego otwarcia ogromnej smokowni. Jeśli do tego dojdzie, konsekwencje mogą być katastrofalne… Sama intryga obmyślona przez Utkina jest ciekawa. Bohaterowie mają uratować świat ponieważ, w wyniku nadmiernej drakonizacji życia, grozi mu zagłada. Podczas swej misji przeżywają mnóstwo przygód, a wszystko okraszone jest humorem. Jedynym zgrzytem jest dla mnie zbytnia wszechstronność głównego bohatera, który i sterowiec potrafi zaprojektować, i naszkicować kompletny strój tropikalny łącznie z korkowym kaskiem, i wie, jaki kształt powinien mieć kumulacyjny ładunek wybuchowy. Takie skrzyżowanie MacGyvera z Adamem Słodowym – zbyt doskonałe, aby być wiarygodne. Doceniam wyobraźnię i pomysłowość autora. Pod płaszczykiem lekkiej literatury humor - fantasy przedstawia ludzkość w krzywym zwierciadle i ukazuje jej problemy - podziały klasowe, nierówne traktowanie i wykorzystywanie ludzi. Myślę, że dzięki temu może spodobać się zarówno tym, którzy poszukują krótkiej rozrywki, jak i poszukującym w książkach drugiego dna.

Piękna, fantastyczna książka, dość banalna, a jednocześnie nie - takie coś nietypowe. Niby sztampa, ale całkiem fajnie podane. Czego mogę się czepiać? Demony mogłyby być nieco "inniejsze" od ludzi, bo dodano im jedynie krwiożerczość i tyle. Takie baśniowe i fajne :) Kiedyś czytałam też 2tom, ale teraz nigdzie nie mogę odszperać ani kupić. Jakby ktoś miał, chętnie przyjmę / pożyczę / odkupię. A tom 3 chyba w Polsce w ogóle nie wyszedł ;(

Całkiem przyzwoita książka fantasy. Ilość nagromadzonych intryg na około 400 stronach może odpowiadać ilości intryg w "Grze o Tron" w trzech sezonach. Na szczęście nie są one tak zawikłane, że aż niezrozumiałe, co dla kogoś odpoczywającego na wakacjach i tak zmęczonego, że nie za bardzo kapującego o co chodzi w ogóle, to lekko się je czyta. W książce chodzi o to - o co chodzi w praktycznie wszystkich napisanych przez człowieka książkach czyli WALKĘ O WŁADZĘ. Więc mamy tu dwie grupy interesów: jednych mającego jednego boga o 1000 twarzach i drugich który wierzą w Trójcę. Ale czy tak naprawdę to dwie grupy interesów czy może jednak jedna? A może zdarzy się coś co spowoduje, że nagle o tą władzę zacznie walczyć kilku bogów i jeszcze paru ludzi? Rysunek na okładce wygląda jak imitacja albumów zespołów metalowych z lat '80, ale po zapoznaniu się z fabułą dowiemy się, kogo mniej więcej przedstawia. Szczerze mówiąc z tej książki powstałby całkiem fajny serial przygodowy. Jak ktoś lubi fantasy to może spokojnie ją przeczytać.

Są takie książki, które totalnie człowieka pochłaniają. Zajmują mu głowę w stu procentach, że nie zostaje miejsca na inne myśli. Taki jest właśnie cykl o czynach Paksenarrion, którego pierwszy tom nazywa się Córka owczarza. W pierwszej części poznajemy wykreowany przez autorkę świat heroic fantasy i główną bohaterkę. Paksenarrion to młoda dziewczyna, która tuż po swoich osiemnastych urodzinach ucieka z domu, bo ojciec chce ją wydać za mąż. Ona jednak inaczej wyobrażała sobie swoje życie. ⚔ Najemniczka ze wsi Dziewczyna zaciąga się do wojska i tu zaczynają się jej przygody, choć pierwszy tom jest trochę rozbiegówką. Jest dużo opisów – poznajemy głównie świat, w którym jest magia, bogowie, a święci angażują się w życie ludzi. Są paladyni w lśniących zbrojach, elfy, orki, pełno magicznych przedmiotów. Fantasy pełną gębą. Razem z Paksenarrion i kompanią najemników księcia Phelana, w której wojowniczka służy, pokonujemy kolejne kilometry dróg w trasie do kolejnych bitew i przeciwników, walcząc z kolejnymi przeciwnościami i ucząc się nowych rzeczy o świecie i wojaczce. ⚔ Od zera do bohatera Mega mi się podoba sposób wyjaśniania świata jakiego używa Elizabeth Moon. Główna bohaterka książki na początku niewiele wie, pochodzi z dalekiej wsi i musi się wiele nauczyć. Zwykle przełożeni wszystko jej tłumaczą, bez kpin, przekąsów i patrzenia z góry, że niedoświadczona. Wraz z kolejnymi wydarzeniami okazuje się, że Paksenarrion nie do końca jest zwykłą, choć ambitną dziewczyną ze wsi. Być może siły wyższe mają wobec niej jakieś większe plany. ⚔ Prosta ale ładna fabuła Córka owczarza ma w gruncie rzeczy bardzo prostą fabułę, ale zręcznie napisaną. Bohaterowie nie są jacyś bardzo pogłębieni, ale też nie są płytcy. Znamy ich motywacje i wraz z kolejnymi przygodami poznajemy je coraz lepiej. Jak na książkę rozrywkową, którą można przyporządkować jako young adult, to w zupełności wystarczy. Elizabeth Moon wykreowała przyjemny świat. Wszyscy są równi, nie ma żadnych płciowych przepychanek, a kobiety mogą tak samo walczyć i żyć jak mężczyźni i przy odpowiednim treningu być tak samo dobre. Zło jest namacalne, ale dobro zwykle zwycięża. To miły i przyjemny świat, w którym chce się przebywać. Pierwszy tom może bywa momentami przegadany, ale tylko zajawia, co się wydarzy dalej i tam już jest ciekawiej.

Po zaczytaniu się w Inwazję Opoponaksów sięgnąłem po następną książkę człowieka, który wyżej wymienioną pozycją na swój sposób mnie oczarował. Niestety z tym podejściem spotkało mnie rozczarowanie. Abstrahując jednak od poprzedniej książki można powiedzieć, że to całkiem ciekawa pozycja. Niestety nie udaje się jej uniknąć typowych problemów tego rodzaju literatury- główny bohater, w tym wypadku bohaterka zmienia się jak kameleon wraz z postępami książki tylko dlatego, że fabuła tego wymaga. Jest irytująco niestała w zachowaniu. Mamy w dużej mierze klasyczny wzorzec postapo i bohaterki, która próbuje się odnaleźć w tym, co zastaje. Pech chce, że niestety łatwiej byłoby mi polubić postać Milo niż samą główną bohaterkę, przez co odbiór tej książki możliwe, że mi się wykrzywił. Jednak to nadal całkiem sympatyczna pozycja przy której można spędzić spokojnie z dwa bądź trzy rozluźniające wieczory. Jednak należy przyzwyczaić się do charakterystycznej narracji, która mi działała niestety na nerwy- jest wyjątkowo szarpana, poszczególne rozdziały niejednokrotnie dzielą spore odstępy czasu.

Drugi tom cyklu o czynach Paksenarrion, czyli Podzielona wierność, podejmuje losy głównej bohaterki od razu po wydarzeniach z tomu pierwszego. Wojowniczka, która przez parę lat stała się weteranką i nauczyła świetnie walczyć, odkrywa w sobie powołanie do czegoś większego. Okazuje się, że jacyś bogowie nad nią czuwają i raz po raz ratują ją z opresji, bądź pomagają przy walce z demonami i złymi mocami. W pierwszej części Paksenarrion udaje się czynnie przysłużyć w pościgu mrocznego maga i wroga jej dowódcy, Siniavy. Traci przy tym swoich przyjaciół, ale zyskuje przekonanie, że kampania księcia Phelana to tylko początek jej drogi. 💔 To tylko początek W tomie drugim pt. Podzielona wierność dowódca zwalnia ją ze służby w swoim wojsku i poleca do treningu na rycerza w bractwie Girda, czyli świętego patrona wojowników. Paksenarrion zostaje przyjęta i rzuca się w wir nauki. Dostępuje również zaszczytu szkolenia na paladyna, o czym zawsze marzyła, choć nigdy nie wierzyła, że otrzyma taką szansę. Niestety w trakcie tego szkolenia, gdy wojowniczka jest najbardziej podatna na działanie zła, zostaje porwana przez sługi mrocznych czcicieli. Zmuszona walczyć w nieludzkich okolicznościach, karmiona, pojona i leczona magicznymi naparami, zatruwa się wewnętrznie przez złą magię. Wyznawcy Girda i elfy próbują ją wyleczyć, niestety nie do końca się to im udaje. W efekcie dziewczyna wpada w PTSD, jakbyśmy dzisiaj nazwali ten stan i ma ataki lękowe. Zawsze się wzruszam przy tych opisach, bo bardzo lubię tę postać i wcale nie chcę, żeby jej się działa taka krzywda. 💔Wzrost i upadek Podzielona wierność to część, w której towarzyszymy Paksenarrion w jej niesamowitych przygodach. Dzieje się tu dużo i intensywnie. Autorka świetnie kreuje rozwój postaci, jak i jej upadek. Moon potrafi zaciekawić tym, co się stanie dalej, gdzie ta ścieżka zaprowadzi naszą wojowniczkę. Autorka wcale swojej bohaterki nie oszczędza i nie idealizuje. Paksenarrion jest porywcza, ale umie się szybko opanować. Fajnie jest opisane, jak denerwuje się szybko, a później tłumaczy sobie różne rzeczy i równie szybko się uspokaja. Jakoś się z nią identyfikuję… ;P Ta część kończy się cliffhangerem. Nie przepadam za takimi rozwiązaniami fabularnymi, ale nie przeszkadza mi to tutaj jakoś bardzo ponieważ ten cykl nie jest nową książką i już dawno jest zakończony. Trochę szkoda, że w Polsce wydano tylko trzy tomy, z chyba siedmiu. Na szczęście stanowią one główną i zamkniętą opowieść, więc można czytać bez obaw, że historia się urwie. Od razu można zacząć trzecią część i dowiedzieć się, co dalej działo się z Paksenarrion, która nie mogła już walczyć.

Seria zdecydowanie trudniejsza w odbiorze od "Kluczy do Królestwa", ale nadal godna uwagi. Nix zdecydowanie potrafi zawrzeć coś wyjątkowego w swoich książkach. Uwaga dla dorosłych czytelników - podczas oceny pamiętajcie do jakiego odbiorcy oryginalnego seria jest przeznaczona (10-14 lat) Polecam wszystkim fanom Gartha Nixa (lub nad ambitnym 10-latkom :D)

czytałem te ksiązkę papierową z wydania 1956 roku, a potem doczytałem całą trylogie. Jednak "Proxima" wywarła na mnie największe wrażenie. Pomijając wstawki socjalistyczne rozwoju społeczności, technologia drukarek 3D, czy pamięci mieszczące tysiące książek wyprzedzały tamte czasy ! Wspaniałe przygody i akcja najwyższej jakości. Marzy mi się film (serial) na bazie tej książki.

Zdecydowanie gorsza niż pierwsza część. Mam wrażenie, że pisana trochę na siłę. Mocną stroną "Dzieci Beowulfa" jest pewna zagadka wyspy, która stopniowo, strona za stroną, zdawkowo jest obnażana przed czytelnikiem. Tę samą konwencję autorzy chcieli zastosować w "Dziedzictwie Heorotu". Czy im to wyszło? Moim zdaniem efekt nie jest już tak porywający jak poprzednio. Mimo to książkę czyta się przyjemnie i polecam ja osobom, którym podobała się pierwsza część.

Trzeci tom znanej Trylogii Międzygwiezdnej. Klasyka SF, oczywiście nie dla każdego, choć amatorzy gatunku z pewnością docenią lub już dawno docenili. A być może są wśród nich i tacy którzy swoją przygodę z gatunkiem rozpoczęli właśnie od tego dzieła. To w końcu jedno z pierwszych dzieł tego typu wśród powojennych evergreenów polskiej fantastyki.

W mojej ocenie nieco gorsza część ze względu na zmianę sposobu opowiadania. Tym razem śledzimy dalsze losy nowego amerykańskiego społeczeństwa z perspektywy znanego z pierwszego tomu cyklu Dana Arlena (artysty "Śniącego na jawie", który choć pochodzi z Amatorów życia był wychowywany przez Bezsenną),Billa Washingona (leciwego Amatora życia, który pamięta jeszcze czasy sprzed podziałów) i Diany Covington (pochodzącej z klasy pracujących i ulepszonych genetycznie Wołów).

W tym tomie 2z3 jest jeszcze więcej niż w jedynce przygód w kosmosie ,gwiazdolotów, kosmitów itp. czyli raj dla tych który lubią takie tematy.Zaletą jest też taki styl charakterystyczny dla radzieckiej fantastyki - ciekawie się to odbiera. Ocenę daję jednak stosunkowo niską za prosty język literacki. Wręcz potoczny, w szkole pisze się estetyczniej wypracowania. Drugą dla mnie poważną wadą jest częsty brak wytłumaczenia możliwości jakiś zdarzeń. Chyba autor nie miał w zwyczaju dawać komuś poczytać "rękopis" i odebrać uwagi w stylu "czemu tak, jak coś jest możliwe itp. dlatego niedopracował swojego dzieła. Stąd fantastyka naukowa staje się czystą fantastyką, a wręcz gatunkiem zwanym "bajka" gdzie wierzy się, że pewne rzeczy się zdarzają i nie trzeba tłumaczyć czemu. Czytać to czy nie czytać pozostawiam pod rozwagę.

Ostatnio pozwoliłem sobie na troszkę eksperymentów czytelniczych i tym razem potrzebowałem jakiegoś pewniaka. Sięgnąłem zatem po moje niezawodne i wciąż niewyczerpane źródło czyli spis kanonu fantastyki wg Sapka. Okazało się, o dziwo,, że dość wysoko na liście znajduje się pozycja, której nie czytałem, a którą mam w swojej biblioteczce. Mowa tu o “Uczniu Czarnoksiężnika” autorstwa L. Sprague de Campa i Fletchera Pratta. Książka ta to konkretny staroć. Składa się ona z dwóch opowiadań, pierwotnie wydanych w roku 1940! Obie historie opisują przygody ludzi z naszego świata, którzy przenoszą się do światów równoległych. Światy te będą czytelnikowi znane, w pierwszym opowiadaniu jest to świat mitów skandynawskich a w drugim świat legend dawnych mieszkańców wysp brytyjskich. Podobieństwa tych obcych krain do wierzeń dawnych ludów naszej Ziemi, w opowiadaniu tłumaczone jest tym, że czasami osoby, odpowiednio uwarunkowane psychologicznie potrafią ‘zajrzeć’ do innego wymiaru, a to co tam zobaczą, staje się inspiracją do stworzenia legendy. Jeżeli wydaje Ci się, że motyw równoległych wymiarów, które przenikają czasem do naszej rzeczywistości, jest oklepany i na pewno już go gdzieś spotkałeś, to pamiętaj, że “Uczeń Czarnoksiężnika” to najprawdopodobniej jedno z pierwszych miejsc gdzie się pojawił. To co jest naprawdę ciekawe to sposób w jaki bohaterowie przemieszczają się pomiędzy wymiarami. Powiem szczerze, że na początku miałem trochę problem z pojęciem o co chodzi, ale w końcu udało mi się to załapać :) Aby przenieść się do innego wymiaru, należy uwierzyć w jego istnienie, problem polega na tym jak do tego dojść. Bohaterowie pomagają sobie logiką matematyczną. Wypisują teorie, przeczące naszej logice, ale które pokrywają się z logiką wymiaru do którego chcą dotrzeć. A skąd wiedzą jak wygląda tamtejsza logika? Z baśni i legend, oczywiście :) A gdy już uda im się rozpisać teorie logiczne na tyle szeroko, że ich mózg zaczyna pojmować ogół działania obcego świata, przenoszą się. Na pierwszy rzut oka, może wydawać się to lekko głupkowate i naiwne, ale jak się nad tym zastanowić to w sumie trochę naciągany ale jednak bardzo interesujący motyw. Gdy postać znajduje się w innym wymiarze, przedmioty z Ziemi, które posiada przy sobie, na przykład zapałki, nie działają ponieważ przeczą lokalnej logice xD Za to rzeczy które zadziałać nie powinny… Głównym bohaterem jest Harold Shea, psycholog. To on właśnie wynajduje sposób na przemieszczanie się między światami. W pierwszym opowiadaniu planuje udać się do świata mitów irlandzkich, jednak przez błąd w “obliczeniach” zamiast tego trafia do wymiaru wierzeń skandynawskich. Tam spotyka takie postaci jak Loki, Heimdall czy Thor. Dla mnie jednym z przyjemniejszych aspektów tej książki było rozpoznawanie kolejno pojawiających się postaci i przyglądanie się jak wyglądać będą interakcje bohatera z nimi. Zresztą Shea też rozpoznaje niektórych z nich. Kłopoty pojawiają się gdy bohater uświadamia sobie, że powrót do domu nie jest wcale taki prosty. Fabuła nie jest specjalnie odkrywcza, ale to nie szkodzi, tak jak z postaciami, czytelnik zaznajomiony z legendami mitów skandynawskich, czy poematami Edmunda Spensera, będzie miał sporo frajdy, rozpoznając kolejne wydarzenia w których biorą udział bohaterowie (w drugim opowiadaniu do Harolda Shea dołącza inny kolega profesor). Nie będę oczywiście zdradzał szczegółów… Pomimo lat, książkę czyta się bardzo przyjemnie, chociaż fakt, ostatnio czytam sporo staroci, więc mogę być troszkę odchylony od normy :) “Ucznia czarnoksiężnika” polecam każdemu fanowi fantasy. Jest to na pewno “coś innego” a przy okazji można zaliczyć powrót do początków nurtu, a to zawsze przyjemna podróż. Przyznaję siedem Ogromnych Trollowych Nochali na dziesięć!

W tym tomie było naprawdę sporo fajnych pomysłów. Jednak styl pisania strasznie ubogi - naprawdę wysłałbym tego pisarza na jakieś warsztaty pisarskie, ale chyba tego za jego czasów nie wymyślono. Żeby choć autor umiał oddać jakiś nastrój np. grozę kosmosu, albo zachwyt, nie - to nie w tej książce... Słaby lecz na szczęście czytelny przekaz nie sprzyja mojej wysokiej ocenie.