Raz wiedźmie śmierć

Uwielbiam humor w tej historii!

Oberon 😍😍

Uwielbiam humor w tej historii!

Oberon 😍😍

Lubię różnorodność czytanych książek z obszaru fantastyki. Pierwsza część na tyle mnie zainteresowała, że sięgnąłem po kontynuację. Czasami warto w ramach relaksu sięgnąć po niezbyt wymagającą literaturę dla samej rozrywki.
Plusy:
+ po raz kolejny Atticus wpada w niemałe kłopoty, chyba staje się coraz sławniejszy;
+ indiański bóg-oszust Kojot, nazistowskie wiedźmy oraz rozpustne bachantki nie wróży to nic dobrego, trzeba poszukać wsparcia;
+ bo prawnik wampir Leif, wiking wilkołak Hal oraz wierny pies Oberon to zbyt mało;
+ czy przymierze z polskimi czarownicami przyniesie zakładany skutek;
+ nawiązanie do wielu religii, mitologii, wierzeń, legend i przesądów;
+ stopniowe rozwijanie możliwości i zwiększanie umiejętności przez druida;
+ spora dawka czarnego humoru, czyta się miło i przyjemnie z uśmiechem na twarzy;
+ akcja z wdową i gołym Atticusem rozbawiła mnie do łez, za to plusik;
+ cieszy, że amerykański pisarz wie, gdzie leżą inne państwa, w tym Polska;
+ po małej przerwie na pewno przeczytam kolejną część.
Minusy:
- szkoda, że akcja ciągle dzieje się w mieście, druidzi kojarzą mi się z lasami;
- doświadczony druid (ponad 2000 lat),a czasami zachowuje się jak nastolatek.
Ogółem książka dobra.

Lubię różnorodność czytanych książek z obszaru fantastyki. Pierwsza część na tyle mnie zainteresowała, że sięgnąłem po kontynuację. Czasami warto w ramach relaksu sięgnąć po niezbyt wymagającą literaturę dla samej rozrywki.
Plusy:
+ po raz kolejny Atticus wpada w niemałe kłopoty, chyba staje się coraz sławniejszy;
+ indiański bóg-oszust Kojot, nazistowskie wiedźmy oraz...

Z okazji powrotu na storyter dałem ponowne szansę żelaznemu druidowi i początek był obiecujący szybko zaczyna się akcja, można się łatwo połapać o co chodzi nie pamiętając co było w 1 tomie. Pozatym na plus różne mitologie,greckie rzymskie skandynawskie ,a nawet biblijne i Marvel i czułem się jak przy czytaniu amerykańskich bogów gdzie też nowi i starzy Bogowie rywalizowali między sobą a wiara ludzi dawała moc bogą. Ale po obiecującym początku szybko zaczęła mi ta książka powszednieć,bohater niby ma ponad 2000 lat i jest potężnym druidem ,a momentami jest taki naiwny i tak głupio się zachowuję. Pozatym co trochę wywracanie oczu jak się ślini za dziewczynami czy zwłaszcza swoją uczennicą. Kojarzę że w mojej ulubionej serię Harrym dresdenie też na początku pojawiały się takie zachowania ale tam to było żadnej i tam od razu polubiłem dresdena,był on młodym magiem które popełniał błędy ale się na nich uczył i rozwijał w miarę kolejnych tomów. Tutaj nic mnie nie przekonuje ,tyle postaci zachowuje się idiotycznie i nie wiedzą co to konsekwencje . Druid nabija się co chwilę z nerdów. Jedynym pocieszeniem jest dużo akcji chociaż ona jest powtarzalna i nie czuję zagrożenia jak ma tylu potężnych sojuszników. A jeszcze ten niby polski akcent z wiedzmami z Polski które mają w większości ruskie imiona i wyznają jakąś zorie nie wiem czy to błąd tlumacza czy autora ale mnie wkurzał i wogule nie widziałem żeby te wiedźmy miały coś wspólnego z polską. Te niemieckie wiedźmy Hex to jeszcze może być. Może się to rozwinie w kolejnych tomach jak Harry dresden ale ja się tego nie dowiem porzucam tą serie

Z okazji powrotu na storyter dałem ponowne szansę żelaznemu druidowi i początek był obiecujący szybko zaczyna się akcja, można się łatwo połapać o co chodzi nie pamiętając co było w 1 tomie. Pozatym na plus różne mitologie,greckie rzymskie skandynawskie ,a nawet biblijne i Marvel i czułem się jak przy czytaniu amerykańskich bogów gdzie też nowi i starzy Bogowie rywalizowali...

Fajna super się czyta

Fajna super się czyta

Świetnie, bo lekko, się to czytało. I nie tylko przez polski akcent- czyli wiedźmy, z Maliną na czele. Nieźle poprowadzona akcja, pełna dynamiki. Cytat tego tomu? Rozkmina, w luźny sposób przywołująca mi na myśl końcówkę "Agenta dołu" Wolskiego - "Czy anioły mają czym robić kupę?".

Świetnie, bo lekko, się to czytało. I nie tylko przez polski akcent- czyli wiedźmy, z Maliną na czele. Nieźle poprowadzona akcja, pełna dynamiki. Cytat tego tomu? Rozkmina, w luźny sposób przywołująca mi na myśl końcówkę "Agenta dołu" Wolskiego - "Czy anioły mają czym robić kupę?".

To, za co bardzo lubię druida, to brak porzucania wątków. W tej części dzieje się sporo, ale przede wszystkim jest ona bezpośrednią kontynuacją wszystkiego, co wydarzyło się w poprzedniej części. Pojawiły się niemieckie wiedźmy? Mamy niemieckie wiedźmy. Była indyjska wiedźma? Jest indyjska wiedźma.
Po raz kolejny najbardziej wybijają się postaci, a przede wszystkim ich barwne dialogi i różnorodność. Atticus, choć czasem może wydawać się zbyt naiwny lub wyluzowany, jak na takiego staruszka, pozostaje całkiem wdzięcznym przewodnikiem po fabule. A dodatkowo, nawet wiedząc, jak potoczą się losy niektórych postaci, wciąż czuję się całkowicie zaangażowana w wydarzenia i ciężko mi się oderwać od tej historii.

To, za co bardzo lubię druida, to brak porzucania wątków. W tej części dzieje się sporo, ale przede wszystkim jest ona bezpośrednią kontynuacją wszystkiego, co wydarzyło się w poprzedniej części. Pojawiły się niemieckie wiedźmy? Mamy niemieckie wiedźmy. Była indyjska wiedźma? Jest indyjska wiedźma.
Po raz kolejny najbardziej wybijają się postaci, a przede wszystkim ich...

Reakcja Wdowy (babka ma 90 lat) na gołego Atticusa bezcenna :DDD

Reakcja Wdowy (babka ma 90 lat) na gołego Atticusa bezcenna :DDD

Więcej akcji, więcej walki, dużo zabawnych smaczków. Chyba nieco lepsza od poprzedniego tomu.

Więcej akcji, więcej walki, dużo zabawnych smaczków. Chyba nieco lepsza od poprzedniego tomu.

To jest silny przedruk serii Akta Harrego Drezdena. Napisanej przez Jima Butchera. Podobieństwo do tamtej serii jest uderzające w każdym aspekcie, tylko detale zmienione. 80 proc. książki jest o zbieżnych pomysłach całej serii.

To jest silny przedruk serii Akta Harrego Drezdena. Napisanej przez Jima Butchera. Podobieństwo do tamtej serii jest uderzające w każdym aspekcie, tylko detale zmienione. 80 proc. książki jest o zbieżnych pomysłach całej serii.

W sierpniu nie miałam dużo czasu na czytanie, ale przesłuchałam sporo audiobooków o takiej właśnie lżejszej, rozrywkowej treści, gdzie nie musiałam się bardzo skupiać.

Druga część Kronik Żelaznego Druida podobała mi się trochę mniej niż pierwsza. Nadal najbardziej lubię Oberona, a gonienie za niemieckimi wiedźmami w czarnym lateksie nie specjalnie mnie wciągnęło.

W sierpniu nie miałam dużo czasu na czytanie, ale przesłuchałam sporo audiobooków o takiej właśnie lżejszej, rozrywkowej treści, gdzie nie musiałam się bardzo skupiać.

Druga część Kronik Żelaznego Druida podobała mi się trochę mniej niż pierwsza. Nadal najbardziej lubię Oberona, a gonienie za niemieckimi wiedźmami w czarnym lateksie nie specjalnie mnie wciągnęło.