Cytaty z tagiem "widmo" [20]

Zostałem wyrwany ze swego ciała, stałem się czymś mniej niż duch, czymś mniej niż najmarniejsze widmo, ale jednak żyłem. Czym byłem, nawet ja sam nie wiem... ja, który zaszedłem dalej niż ktokolwiek inny na drodze do nieśmiertelności.

jak widma, rozciekawieni i pełni ukrytego lęku, niby ludzie normalni wobec jakiegoś entuzjastycznego wybuchu w zakładzie dla obłąkanych

Jaką dawkę realizmu należy utrzymać w świecie, który stał się nieludzki, żeby ludzkość nie była pustym słowem, widmem.

Podróż to także próba ucieczki przed widmami, które nie używając nowoczesnej lokomocji jakoby zawsze spóźniają się, dając trochę wytchnienia w nowym miejscu.

Jestem widmem i marzę o tym, o czym marzy każde widmo: o ciele. Długo płynąłem przez bezwonne aleje przestrzeni, gdzie nie ma życia, tylko brak koloru i brak zapachu śmierci...

Kiedy przeszłość przestaje być procesją widm?
Kiedy potrafimy z nią żyć.

Bu­ona­rot­ti — ot­chłań, gdzie ja­wią się oku
Her­ku­le i Chry­stu­sy, i sztyw­ne jak stru­ny
Po­tęż­nych widm po­sta­cie po­wsta­ją­ce w mro­ku (...).

Nieboszczka moja ma tu dziś śpiewać u pani, więc w wielkiej swej dobroci wolała mnie pani uprzedzić, aby mię nie przeraziło widmo postarzałe.

A co powie o tym zgryzota Sumienia,
To widmo na mej drodze?
(W. Chamberlayne: Pharronnida).

Czas zniknął; panuje Wieczność, panuje wieczysta rozkosz. Wtem od drzwi dobiegł głuchy, dudniący huk, i jak w piekielnych snach, wydało mi się, że ktoś huknął mnie motyką w brzuch. Po chwili weszło Widmo. To komornik przychodzi znęcać się nade mną w imieniu prawa; bezecna konkubina zjawia się, żeby wytykać mi swoją nędzę i dodawać brudy swojego życia do moich cierpień; albo popychle redaktora przybiega z dziennika domagać się dalszego ciągu rekopisu. Rajski pokój, bogini, królowa snów, Sylfida, jak mawiał wielki René, cała ta magia zniknęła na odgłos brutalnego dudnienia Widma. Okropność! Pamiętam! Pamiętam! Tak, ta nora, ta siedziba wieczystej nudy jest moim mieszkaniem! Otóż i meble, głupie, zakurzone, poobijane; kominek bez ognia, bez żaru, zapluty flegmą; smutne okna, na których deszcz wyrysował brudne zacieki; rękopisy, pokreślone albo nie dokończone; kalendarz, w którym ołówek pozaznaczał złowieszcze daty!