Cytaty z tagiem "podłoże" [2]

Suwaki starszej produkcji (przedwojennej i międzywojennej) były wykonywane ze specjalnie preparowanej sklejki (dykty), pokrywanej rodzajem emalii lub specjalną masą, której cienka warstwa była sklejana z podłożem. Na tej warstwie nacinano za pomocą precyzyjnych maszyn kreski podziałek oraz wybijano litery i cyfry (zazwyczaj koloru czarnego lub czarnego i czerwonego). Przed drugą wojną światową niektóre fabryki produkujące suwaki zastosowały nowoczesną masę plastyczną o specjalnym składzie, która ma znaczną przewagę nad drzewem.

Zagadnienie zapisywania dźwięku na nośniku magnetycznym pierwszy opracował teoretycznie w roku 1888 Oberlin Smith. W dziesięć lat póżniej próby praktyczne na szerszą skalę przeprowadził Duńczyk, Valdemar Poulsen. Jako nośnik magnetyczny zastosował on drut stalowy. W roku 1901 Rellstab i West wykorzystali przy zapisywaniu dźwięku magnesowanie wstępne. W latach 1921-1933 przeprowadzono w wielu krajach próby utrwalania dźwięku na drutach, taśmach stalowych (Still, Meyer, Schüller) lub też na metalizowanych taśmach papierowych (Nasarischwilly, O'Neill). Podłoże z plastiku przy produkcji taśmy magnetofonowej pierwszy wprowadził Phleumer w roku 1928. W Związku Radzieckim prace w tej dziedzinie prowadzili Gołdonowski i Rabinowicz, który wprowadził magnetyczne taśmy perforowane.