Cytaty z tagiem "pobłażliwość" [6]

Pobłażliwość jest gruntem, na którym złodziejstwo się pleni

Zostawszy podporucznikiem w 1802 roku, był w 1829, pomimo siwych już wąsów, zaledwie dowódcą szwadronu; ale życie jego było tak czyste, że każdy, czy-to generał, czy prosty piechur zbliżał się do niego z mimowolném prawie uczuciem poszanowania, czego zwierzchnicy darować mu nie mogli. Nawzajem wszyscy żołnierze kochali go tak, jak dzieci kochają dobrą matkę, bo umiał być dla nich jednocześnie pobłażliwym i surowym. Sam niegdyś prosty żołnierz jak oni, znał do gruntu wszystkie te, jeżeli się tak wyrazić można, nieszczęsne uciechy i radośne smutki obozowego życia, wiedział, jakie z wybryków tych, których zawsze swemi dziećmi nazywał, wybaczyć można, a jakie ukarać należy, i pozwalał im zaopatrywać się w żywność po wsiach i w furaż po miastach.

Bóg był zbyt słaby i pobłażliwy dla tych, których sam stworzył i pozwolił im odkryć tajemnice dzieła stworzenia! Był zbyt dobrotliwy i dał się zdradzić ludziom!

(…) nic tak nie demaskuje jak brydż. Sobkostwo, egocentryzm, kłótliwość, zarozumiałość i megalomania, apodyktyczność i despotyzm, lekceważenie partnerów, kłamliwość, skłonność do podstępów i oszustw, chciwość, także cechy odwrotne, szlachetność, poczucie humoru, bystrość umysłu, dobre wychowanie, pobłażliwość i wspaniałomyślność, wszystko wychodzi na jaw na bazie jednego robra. Także beznadziejna i głęboko ukrywana tępota.

Ostatnia z tortur, po której kciuk nadal palił żywym ogniem, swym nasileniem bólu usprawiedliwiała niewielką „pobłażliwość" wobec siebie samego.

Rivière myślał: Jeżeli się nie tępi zła, gdziekolwiek się je spotka, zawsze są defekty w oświetleniu. Zbrodnią byłaby pobłażliwość. Roblet musi odejść.