Cytaty z tagiem "kontrasty" [4]

Wyobraź sobie, jesteś wszystkim. Czyli jesteś też niczym. Albo zbiorem, który do niczego nie prowadzi. Bo gdy chcesz być jasnością, jesteś równocześnie ciemnością. A gdy chcesz być muzyką, jesteś też ciszą. Jak chcesz być czymś, jesteś też czymś zupełnie innym. Więc w zasadzie nie jesteś całkowicie światłem ani ciemnością, duży ani mały, żadnym z dwojga. Niczym. Przez to, że jesteś wszystkim przez cały czas. Ponieważ jesteś symetryczny. Jesteś nieskończoną pojemnością wszystkiego. I dochodzisz do niczego.

A wtedy pokazał się wielki księżyc cieniami rysów dobrodusznej fizjonomii albo może brzegami lądów i oceanów, księżyc – próg nieba. A księżyc w tamtych czasach świecił rzęsiście, świecił, jak powinien świecić księżyc, bo wówczas nie zatarły się jeszcze granice i lato różniło się od zimy, płeć od płci, życie od śmierci.

Żył w rytmie ciągłych kontrastów: stał albo chodził, był bardzo szybki albo bardzo powolny, kochał albo nienawidził. Nie było ni ładu, ni składu w jego postępowaniu. Zaakceptowaliśmy te właściwości jego charakteru.

Mikołaj nie przysłaniał mi całego świata.
On go dla mnie rozszerzał.
Sprawiał, że to ja czułam się pełna wyostrzonych krawędzi,
barw i kontrastów.
Niezniszczalna.
Żywa.