Cytaty z tagiem "język angielski" [11]

Język angielski ma dwie ważne charakterystyczne cechy, którym ostatecznie zawdzięcza istnienie sporo jego osobliwości. Oto i one: bardzo obszerny zasób leksykalny i prosta gramatyka.

(...) Anglicy to bardzo słabi lingwiści. Ich własny język jest pod względem gramatycznym tak prosty, że jeśli nie poddano ich w dzieciństwie surowej dyscyplinie nauki języka obcego, często nie rozumieją, co to jest rodzaj, osoba i przypadek.

Angielski australijski uatrakcyjnia angielszczyznę angolską, ubarwiając ją i dodając jej wigoru, tak aby pasowała do charakteru australijskiego.

Angielski jest językiem najbardziej wyrazistym, najbardziej precyzyjnym, najbardziej ekonomicznym i dlatego najpotężniejszym [s. 254].

Be the spitting image of somebody (idiom).
Meaning: To look very similar to someone. When someone is described as the "spitting image" of another, their physical features, facial expressions, and overall look are so similar that they could easily be mistaken for being the same person or closely related.
In a sentence: He's the spitting image of his older brother; The young actress is the spitting image of her famous mother; ...

Zastanawiam się, w którym momencie naszej ewolucji postanowiliśmy włączyć anglosaskie słowa, żeby wyrazić rzeczy, które moglibyśmy powiedzieć w swoim własnym języku, myśląc, że dzięki temu wyjdziemy na bardziej inteligentnych i na kosmopolitów.

Każdy Rosjanin uważa, że język rosyjski ma wszelkie zalety innych języków, nie mając żadnego z ich niedostatków. Rosyjski jest melodyjny jak włoski, władczy jak niemiecki i precyzyjny jak angielski.

Język angielski jest bardzo bogaty, bardzo piękny, ale zbywa mu na giętkości i delikatności. Jest to język businessu w całym znaczeniu tego wyrazu. Jest on praktyczny, trafia do celu, krótki, zwięzły. Okazać w tym języku naukę, inteligencję, łatwo, ale być dowcipnym niepodobna.

Igraszki słów, gry zagadkowe, zwroty dowcipne, metafory poetyczne nie udają się wcale po angielsku.

Wszystko wskazuje na to, że w skali globalnej na trwałe już zapanuje dwupoziomowy model komunikacyjny: języki narodowe, a nad nimi język międzynarodowy o znacznym (i chyba rosnącym) zakresie funkcji. […] Dzisiaj językiem międzynarodowym jest angielski i trudno sobie wyobrazić – w poddającej się wyobraźni perspektywie czasowej – by mógł w tej funkcji zostać zastąpiony przez jakiś inny język narodowy. Warto jednak sobie uzmysłowić, że w XVIII czy w pierwszych dziesięcioleciach XIX w., gdy niepodzielnie w funkcji języka międzynarodowego panowała francuszczyzna, też nikt nie mógł sobie wyobrazić, by kiedykolwiek mogła ona zostać zdetronizowana. Językoznawca diachronista musi więc być w swoich sądach ostrożny [Bogdan Walczak, „O możliwościach prognozowania rozwoju języka”, s. 20].

Język francuski dla białej cywilizacji jest tym samym, czym chiński dla żółtej. Po niemiecku można czegoś żądać, po angielsku można na coś odpowiedzieć, po włosku można coś przesadnie obiecać, ale określić coś można tylko po francusku.