Cytaty z tagiem "budowla" [5]

Pierwsze pęknięcia. Najpierw cienkie jak włos, później coraz szersze. Wciąż się trzymasz, choć budowla, nad którą pracujesz całe życie, wyraźnie się chwieje, zaczyna się trząść. Trzymasz się, dopóki coś nie pęknie.

Mieszkania w owym ekskluzywnym, oczywiście jak na tamte czasy, bloku były sennym marzeniem co drugiego warszawiaka. Już zwłaszcza te, z których widok rozciągał się na śnieżnobiały wtedy Pałac Kultury i Nauki. Choć byli też i tacy, którzy twierdzili, że akurat za ten widok powinno się lokatorom dopłacać.

Istnieją w niektórych miastach prowincjonalnych domy, których widok rodzi melancholię, podobną tej, jaką budzą najposępniejsze klasztory, najbardziej jednostajne stepy lub najsmutniejsze ruiny. Może jest w owych domostwach wraz i cisza klasztoru, i ugór stepu, i szkielety ruin. Życie i ruch są tam tak spokojne, że obcy mógłby sądzić, że domy te są wręcz niezamieszkałe, gdyby nie spotkał naraz bladego i zimnego spojrzenia nieruchomej istoty, której wpół mnisza twarz wychyli się z okna na odgłos kroków nieznajomego.

Po lewej, w dole, za krzewami, wypatrzyła Laura niezwykły stary spichrz z cegły, zbudowany jak twierdza: miał cztery narożne baszty i krenelaż, i okienka małe jak otwory strzelnicze. Ciekawe, czy taka oryginalna budowla przykuła uwagę Mickiewicza, gdy tędy jechał w niedzielę do kościoła. Na pewno przykuła. On umiał patrzeć.
Ciemna jak tunel dróżka po prawej wiodła pod ogromnymi drzewami w górę. Na drutach telefonicznych siedziały rzędami nieruchome jaskółki. Nigdzie żadnego człowieka.

Na ruinach wznosi
szkielety budowli
przyszłych ruin
[„Haiku. Historia”, s. 4].