Przyjaciel to jakby moje drugie "ja".

Przyjaźń może istnieć tylko pomiędzy ludźmi prawymi.

Los jest ślepy.

(Należy...) boleć nad występkiem, a cieszyć się z napomnienia.

Jest cechą człowieka dobrych zasad: cieszyć się dobrem, a smucić jego przeciwieństwem.

Bo nie trzeba słuchać tych, któ­rzy uczą, że cnota jest twarda i jakby z żelaza: owszem jest ona w wielu życia stosunkach, a szczególnie w przyjaźni, miękka i czuła, tak że serce cno­tliwego człowieka na widok powodzenia przyjaciela niejako się rozpływa, a na widok jego niepowodzenia się ściska.