Nie jesteśmy wolni. I niebo może nam jeszcze runąć na głowy. I teatr po to istnieje, by nas tego przede wszystkim nauczyć.

Każdy, kto pisze, maluje, rzeźbi, modeluje, buduje czy wymyśla, robi to wyłącznie po to, żeby uciec z piekła.

Słowo po to tylko istnieje, by zatrzymać myśl; obejmuje ją, owszem, ale także kończy; jest więc w sumie tylko punktem dojścia.

Chociaż bowiem, teatr dosłownie nie przekształci ani człowieka, ani kosmosu, to przecież umie jednoczyć ludzi wokół wielkich mitów, dążności, idei.

Umysł wierzy w to, co widzi, i robi to, w co wierzy: oto tajemnica fascynacji.

Zostaniemy zmieszani, stopieni w Jedno, Jedno Jedyne, w wielkie kosmiczne Jedno, które wkrótce ustąpi miejsca nieskończonemu Zeru Boga.

Każdy tyran jest w gruncie rzeczy anarchistą, który przyjął koronę i rzucił świat na kolana.

Język stworzony dla zmysłów musi wpierw zadowolić zmysły.