- Czy Ty właśnie mnie szturchnęłaś? - pyta, wyglądając jakby miał zacząć śmiać się jeszcze raz.
- Tak, co masz do tego? - pytam, wkurzona.
- Podobałoby ci się, gdybym cię szturchnął? - pyta próbując zachować powagę.
- Już to zrobiłeś, ty dupku! Tak zaszłam w ciążę! - krzyczę w jego twarz.

Następnego ranka wchodzę do kuchni, pocierając oczy. Zatrzymuję się, gdy widzę mężczyznę obok kuchenki. Nagiego.
Ma ekstremalnie białą dupę i gotuje coś w garnku. – I po moim apetycie – mamroczę do siebie. Arrow odwraca się, całkowicie niezawstydzony. – Dobry – mówi, sprawdzając moją pidżamę. Patrzę na jego wielkiego penisa ze strachem, ale nie jestem w stanie oderwać oczu. Nagle, staje się twardy, celując prosto we mnie. Jak strzała. Zapala mi się żarówka. – Poważnie? – mówię, przykrywając dłonią oczy. – Odrobinkę na to za późno – mówi, chichocząc. – Widziałem, jak patrzysz. – I ja widziałam, jak patrzysz – odpowiadam, nalewając sobie jakiś sok i odwracam spojrzenie. – Wydaje mi się, że miałem o tobie złe zdanie.. – mówi, odwracając się do kuchenki. – Jak to?
Wzrusza ramionami. – Myślałem, że jesteś jakąś włóczęgą, starającą się złapać w pułapkę Dexa.
– I skąd wiesz, że nie jestem? – pytam. – Dorzeczność charakteru – mówi. – Nigdy się nie mylę.