Trzy lata to szmat czasu, można się napatrzeć i znieczulić, choć to złe słowo - w Banadir człowiek odbiera wielką lekcję, by za żadne skarby nie ulegać złudzeniom, nie wierzyć nadziei, ale po prostu pchać swój wózek, nawet jeśli już nie ma kół.

Nie boją się tylko wariaci.