Mieszkam w hotelu pełnym młodych Amerykanek. To pobudza moją nostalgię, ale nic się nie bój, bo żadna nie jest taka dziwna i taka ładna jak Ty. Jesteś miłym, grzecznym, drogim, słodkim, okrąglutkim ptysiem, a że kocham Cię i Twoje zwariowane włosy, więc proszę, abyś nie zrobiła żadnego głupstwa, zanim nie wrócę.

Wszyscy piją. To klimat.

- My wszyscy wciąż nawzajem siebie opuszczamy. Umieramy, zmieniamy się... tak, głównie zmieniamy się... wyrastamy z naszych najlepszych przyjaźni; ale nawet jeśli cię opuszczę, to pozostawię ci coś ze mnie, będziesz innym człowiekiem dlatego, że żyłaś ze mną, to nieuniknione... - tak mówił.
I nie omylił się.

Na tym polega tajemnica pisania: rodzi się z bólu, poharatania i zranionego serca.