Dziwnie jest urządzony ten świat. Nawet nie zdążyłem się obejrzeć, już nazywają mnie starym, a przecież w środku jestem jak te guguły.

Na łamach lokalnego ,,Observera" szeryf stwierdził, że przyczyną tak wysokiego poziomu przęstępczości w ostatnich tygodniach była kwarantanna. Ludzie wariują w domach. .....

Nastała noc, jedna z tych zamulonych, podszytych niepokojem, która osaczała drzewa i dachy kolorem indygo. Taka noc lenniczka żądała ode mnie dani­ny, chciała ze mnie coś uszczknąć, załatwić mnie na cacy, na kilka bezsennych godzin, i pewnie bym się jej poddała, gdyby nie jakiś hałas dobiegający z góry. Na strychu harcowały szczury i to mnie tro­chę uspokoiło, bo z nimi nie czułam się taka sa­motna.

Wiedziałam, że muszę postawić granicę i powiedzieć mu jeszcze raz, że po rocznej separacji i wcześniejszych rozstaniach już niczego się nie da uratować. Tym bardziej że kocham Marka. We dwóch nie zmieściliby się w moim sercu. ......

Po miasteczku krążyła policja. Patrole konne prześlizgiwały się przez centrum Ryde jak węgorze. Lis, który za dnia spał w zapadłym grobowcu na pobliskim cmentarzu, wyszedł z kryjówki na żer i wylizywał skorupki jajek przy śmietniku. Zbliżała się osiemnasta. Radio nadawało komunikat: „Zostańcie w domu”, a ja szykowałam się do drogi.

Przypływ zatarł ślady stóp na plaży. Mewy, które przed miesiącem podkradały podróżnym jedzenie, rozsypane frytki, ciastka i bułki, teraz kołowały niespokojnie nad portem. Łopotały na wietrze żółte taśmy, którymi strażnicy poowijali bramki wejściowe i ławki. Na placu przed budynkiem terminalu, jak na arenie cyrkowej, jeździł po kole rowerzysta w pomarańczowej kamizelce, od czasu do czasu odrywał ręce od kierownicy i pokazywał coś na migi mężczyźnie stojącemu w oknie wyglądającemu na kapitana. W oddali burzyło się morze. Mrugały światła latarni. Statki wracały do portów.

że aż gęsie piórka, które wypadły z jaśków, podniosły się z podłogi i wirowały w dusznym pokoju. Popatrzyłyśmy z Justyną po sobie zdziwione, a jej mama pochwyciła nasze spojrzenia. - Ech, dzieci, wy to jeszcze nic nie wiecie o bożym świecie - powiedziała mama Justyny, podając kobietom kawę w szklankach, a potem wytarła ręce, zdjęła fartuch i usiadła przy mnie. - Mama nic ci nie mówiła o tych sprawach? - zwróciła się do mnie szeptem. - O jakich sprawach? - zapytałam nieśmiało, zauważając mimochodem, jak Justyna korzysta z chwili nieuwagi mamy i ładuje do kieszeni czekoladki z bombonierki. - No o tych sprawach, na przykład że są tacy panowie, co to udają dobrych wujków, przymilają się, częstują cukierkami, a potem hyc i nie wiadomo kiedy jak strzygi wysysają duszę. - Strzygi? - powtórzyłam zaskoczona, wyobrażając sobie zaraz ćmy z ludzkimi twarzami. Dorośli wspominali bez przerwy o beboku, który siedzi za kopcem lub w kamionce i porywa niegrzeczne dzieci, a wujek Józek opowiadał też o utopku Berciku z Siemianowic, ale o takich potworach to jeszcze nigdy. Idąc do domu i popatrując na księżyc, który tego wieczoru jak przetarta bombka dyndał nad Górą Trzech Rzek, zastanawiałam się, czemu moja mama nigdy o tych"wysysaczach dusz" nie mówiła. Ona w ogóle mało mówiła, w przeciwieństwie do babci, bo zamknęła się w sobie, ale może chodziło o to, że .?!

Zaczęło się od chłodu, który mnie wypełnił, jakby ktoś wstrzyknął mi w żyły freon albo wrzucił do lodowatej rzeki. Było ciepłe południe marca 2020 roku. Kalendarzowa wiosna trwała już cztery dni, słońce przygrzewało tak, że niektórzy mężczyźni zdejmowali po Ryde, a ja, oparta o stary dąb w rezerwacie przyrody Pig Leg Lane na wyspie Wight, poprosiłam Julię, moją trzynastoletnią córkę, żeby pożyczyła mi sweter.

Dzieci niewinne mają bowiem dar widzenia rzeczy niezwykłych, a według wierzeń żydowskich są w stanie zrozumieć mowę ognia, zwierząt, wiatru i duchów.

(...) jawa miesza się ze snem, czas teraźniejszy z przeszłym, sacrum z profanum, rzeczy doczesne z nadprzyrodzonymi, asceza z erotyzmem, grzech ze świętością...

Pech jest wymysłem ludzi, którzy widzą tylko urywek rzeczywistości, bez wglądu w ciąg przyczynowo-skutkowy.