- Lepiej nie myśleć zbyt wiele. Takim, co myślą za dużo, lęgną się w głowie rozmaite pomysły.

Człowiek osadzony w więzieniu doskonale poznaje własne reakcje, a obcowanie z karami cielesnymi przyczynia się jeszcze bardziej do pogłębienia wiedzy o sobie. Tak to jest, że więźniowie tkają materię swoich wspomnień z przemocy i okrucieństwa.

Prawda,że o przetrwanie walczy się w pojedynkę.

W więzieniu człowiek staje się tym ,czym brzydzi się na wolności.

Samotnie,przekonywałam samą siebie, łatwiej spojrzeć w oczy prawdzie, nieporównanie łatwiej sprostać wyzwaniom chwili.

W chwilach zwątpienia mówiłam sobie, że ta gehenna to tylko nowe doświadczenie, dar losu dla hartowania mojego charakteru.

Prawie nikt o tym niewie, ale samo życie -drobnymi zdarzeniami, kluczem dyskretnych znaków - daje dozrozumienia,jakie w przyszłości grożą nam kłopoty.

Cóż, nie można po prostu odłożyć na bok samotności; samotna rozpacz była ciągle ze mną, ciążąca niczym guz nabrzmiewający śmiercią.

Błogosławieństwa rzadko przychodzą w równie ponurym przebraniu.

Ale cały kłopot z przeczuciami polega na tym,że nigdy nie wiadomo,kiedy ich posłuchać,a kiedy pozostać na nie głuchym.Intuicja odzywa się dosyć często-i to różnych okazjach.

Przyjaźń zaczyna walić się w gruzy, kiedy przyjaciele są coraz mniej skłonni do udzielania sobie nawzajem oparcia.

Kłopot w tym,że ubezwłasnowolnienie obraca w perzynę wszelkie dobre intencje.

Czemu mija tak szybko i gdzie się podziewa? To fascynujące- ten proces znikania życia.

W takim otoczeniu mało kto potrafi zachować bierność czy choćby neutralność,a skłonność do przemocy wynika z przekonania, że wolno płynący czas i tak zaleczy rany.

Tylko kłamstw trzeba bronić bez przerwy.Prawda obroni się sama.

Nikt nie ucieknie od przeszłości.

Kiedy złamie się ducha,pojawi się posłuszeństwo.