Ludzie, którzy nas zagadują, obmacują, żałują, karmią, poją i - ponieważ znamy się na żartach - wtrącają do rowów albo plują w oczy.

- Czyli teraz już nie kradniesz?
- Ciężko.
- Czyżby nie było już nic do ukradzenia?
- Jest. Tylko, że ja tego nie widzę.