Wszystkie problemy ludzkie są największe, bo takimi są dla ludzi, których dotyczą.

Nie znajdzie się drogi do ludzi i do swego wśród nich miejsca, jeśli wiedza o innych będzie uboga, wyobraźnia skąpa, a wrażliwość przytępiona troską o własną osobę.

Poniżenie można znieść tylko wtedy, gdy nikt nie patrzy.

Nie można żądać od innych, aby nas rozumieli, jeśli my ich nie rozumiemy.

Dla tych zapatrzonych w siebie małe niepowodzenie może być odczuwane, jako wielkie nieszczęście.

Coraz bardziej boimy się o siebie, a coraz mniej o innych. I dlatego coraz trudniej nam się porozumieć i coraz częściej czujemy się samotni.