Jeśli nie potrafisz wybaczać to znaczy, że nie potrafisz kochać.

- Walczmy! - zawołał ktoś z tłumu. - Przywódcą zostanie ten, który okaże się najlepszy w boju. I natychmiast ktoś go grzmotnął w łeb pałką, więc pomysł upadł.

I tego miasta cholernego z tymi wiecznie rozdiablonymi ulicami, jakby nie można tego było raz zacząć i raz zakończyć, tylko ciągle kopać i kopać, jakby złota szukali albo diamentów. Cholerne kopidoły!

Jak miło byłoby uwierzyć. Zanurzyć się w łagodnej toni jej słów. Nigdy się nie bać, być szczęśliwą, być nieśmiertelną. Jak cudownie byłoby uwierzyć.

A po nią szła śmierć. Zazgrzytała kluczami w zamkach, rozbrzmiała krokami na schodach, uśmiechnęła się do niej szyderczo ustami żołdaków, tych samych, którzy przysięgali wierność jej ojcu i powiodła ze sobą na dziedziniec, gdzie kat już czekał, żeby oddzielić jej duszę od ciała.

- Czy ten pies, który tu był, zaatakowałby mnie, gdybyś się nie pojawił?
- Tu nie było żadnego psa, chłopcze - odparł mag. - Tu był tylko twój strach.

- Nigdy ci się nie oddam! - wrzasnęła. - Nie przekupisz mnie jedzeniem ani nawet złotem. Możesz wziąć mnie siłą, ale zrobię wszystko, żeby nie było ci przyjemnie. Codziennie będę obmyślać nowe, coraz sprytniejsze sposoby na zatruwanie ci życia!

- Dobrze, że mi tym mieczem nie kazał głowy obciąć - odparł Obcy lekko zawiedziony. - Byłoby zakażenie jak nic.