[...]
Every little crack, every shabby detail of the building had become etched into her memory. Not that she had paid much attention to how shabby it looked. Instead, she’d seen the potential that was underneath. Now that potential had been realized.

Moja miłości
odnaleźliśmy się spragnieni i wypiliśmy wszystką wodę i krew
odnaleźliśmy się głodni pogryźliśmy się tak jak gryzie ogień
zostawiając w nas rany. Ale zaczekaj na mnie, Zachowaj swoją
słodycz. Ja także dam Ci różę

Moja miłości
odnaleźliśmy się spragnieni i wypiliśmy wszystką wodę i krew
odnaleźliśmy się głodni pogryźliśmy się tak jak gryzie ogień
zostawiając w nas rany. Ale zaczekaj na mnie, Zachowaj swoją
słodycz. Ja także dam Ci różę

Świat jest pełen ludzi, którzy przez całe życie szukają cudu miłości i nigdy nie udaje im się go zobaczyć.
A miłość jest bardzo prosta i oczywista, ale ukryta przed tymi, którzy jej szukają.

Świat jest pełen ludzi, którzy przez całe życie szukają cudu miłości i nigdy nie udaje im się go zobaczyć.
A miłość jest bardzo prosta i oczywista, ale ukryta przed tymi, którzy jej szukają.

Nigdy nie rozumiemy miłości innych.

Nigdy nie rozumiemy miłości innych.

W ciągu czterystu lat, jakie upłynęły od pojawienia się ostatniego trawionego niepokojem ducha, ostatniego człowieka, który wiedział, co znaczy ekstaza, postępował ciągły upadek człowieka w sztuce, myśli i działaniu. Świat robi bokami, nie jest nawet w stanie sucho pierdnąc. Któż z oczyma rozpalonymi desperacją i głodem może zwracac najmniejszą uwagę na istniejące rządy, prawa, kody, zasady, ideały, idee, totemy i tabu? Gdyby ktoś potrafił odczytac zagadkę tego, co dziś określamy jako ,,szparę" lub ,,dziurę", gdyby ktoś miał chocby najdrobniejsze poczucie tajemnicy dotyczącej zjawisk nazywanych ,,obscenicznymi", ten świat by się rozpękł. To właśnie przez obsceniczny horror, suchy, wypierdolony aspekt rzeczy, ta szalona cywilizacja wygląda jak krater wulkanu. To właśnie tę wielką rozdartą zatokę nicości mają między udami twórcy i matki naszej rasy. Kiedy pojawia się duch przepełniony głodem i desperacją, wywołując kwiki świnek morskich, to dzieje się tak dlatego, że wie, gdzie wsadzic rozpalony bolec swego seksu, gdyż rozumie, że pod twardą skorupą obojętności kryje się ohydna szrama, nigdy nie gojąca się rana. I wsadza swój przepełniony energią instrument prosto między uda, i uderza poniżej pasa, przypiekając same trzewia. Na nic założenie gumowych rękawiczek; wszystko co można ując na chłodno, przy pomocy intelektu, należy do skorupy, a człowiek zdecydowany tworzyc zawsze zanurza się głębiej, w tę otwartą ranę, w ropiejący obsceniczny horror. Podłącza swoje dynamo do najczulszych miejsc; nawet jeśli tryśnie tylko krew i ropa, to już coś. Suchy, wypierdolony krater jest po prostu obsceniczny. Jeszcze bardziej obsceniczna jest inercja. A paraliż jest większym bluźnierstwem niż najbardziej wulgarne przekleństwo. Jeśli zostanie jedynie ziejąca rana, to musi coś z siebie wyrzucic, chocby były to tylko żaby, nietoperze i karły.

W ciągu czterystu lat, jakie upłynęły od pojawienia się ostatniego trawionego niepokojem ducha, ostatniego człowieka, który wiedział, co znaczy ekstaza, postępował ciągły upadek człowieka w sztuce, myśli i działaniu. Świat robi bokami, nie jest nawet w stanie sucho pierdnąc. Któż z oczyma rozpalonymi desperacją i głodem może zwracac najmniejszą uwagę na istniejące rządy, prawa,...

Życie, które - gdybym wciąż jeszcze był człowiekiem posiadającym dumę, honor, ambicję itepe - wydawałoby się dnem poniżenia, to życie przyjmuje teraz z radością, jak kaleka witający upragnioną śmierc. Jest to, podobne jak śmierc, rzeczywistośc negatywna - coś w rodzaju nieba, tyle że bez bólu i strachu towarzyszących śmierci.

Życie, które - gdybym wciąż jeszcze był człowiekiem posiadającym dumę, honor, ambicję itepe - wydawałoby się dnem poniżenia, to życie przyjmuje teraz z radością, jak kaleka witający upragnioną śmierc. Jest to, podobne jak śmierc, rzeczywistośc negatywna - coś w rodzaju nieba, tyle że bez bólu i strachu towarzyszących śmierci.

W każdym normalnym człowieku tkwi szaleniec i próbuje wydostać się na zewnątrz.

W każdym normalnym człowieku tkwi szaleniec i próbuje wydostać się na zewnątrz.

Gdy czyny zawodzą, pozostaje dyplomacja. Gdy zawodzi dyplomacja, pozostają pieniądze.

Gdy czyny zawodzą, pozostaje dyplomacja. Gdy zawodzi dyplomacja, pozostają pieniądze.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.

Jeżeli chcę zarabiać pieniądze, nigdy nie będzie do tego prostej drogi.

Jeżeli chcę zarabiać pieniądze, nigdy nie będzie do tego prostej drogi.