A Buba sie­dzia­ła przy dwóch pa­ru­ją­cych kub­kach her­ba­ty i za­sta­na­wia­ła się, czy w jej wieku wy­pa­da aż tak gło­śno pła­kać.

Też pewnie od początku przeczuwała, że to nie jest miłość jej życia.(...)Ale wzięła, co los dał, bo się bała, że nie będzie kolejnej szansy. Że nikt inny jej nie zechce i zostanie sama. Największy strach wszystkich dziewczyn. Płacą za niego życiem.

Też pewnie od początku przeczuwała, że to nie jest miłość jej życia.(...)Ale wzięła, co los dał, bo się bała, że nie będzie kolejnej szansy. Że nikt inny jej nie zechce i zostanie sama. Największy strach wszystkich dziewczyn. Płacą za niego życiem.

Elf spojrzał mu w oczy, potem spuścił wzrok.
- Idziesz tam... bo musisz, prawda?
Geralt zawahał się. Zdawało mu się, że czuje zapach bzu i agrestu.
- Chyba tak - powiedział z ociąganiem - Muszę. Przepraszam cię, Chireadan...
- Nie przepraszaj. Wiem, co czujesz.
- Wątpię. Bo ja sam tego nie wiem.
Elf uśmiechnął się. Uśmiech ten mało miał wspólnego z radością.
- Na tym to właśnie polega, Geralt. Właśnie na tym.

Elf spojrzał mu w oczy, potem spuścił wzrok.
- Idziesz tam... bo musisz, prawda?
Geralt zawahał się. Zdawało mu się, że czuje zapach bzu i agrestu.
- Chyba tak - powiedział z ociąganiem - Muszę. Przepraszam cię, Chireadan...
- Nie przepraszaj. Wiem, co czujesz.
- Wątpię. Bo ja sam tego nie wiem.
Elf uśmiechnął się. Uśmiech ten mało miał wspól...

Więc jak upewnić się, czy on naprawdę kocha? Tylko po różnych drobnych i na pozór nieważnych objawach. Gdy na przykład jesteś z nim razem na spacerze i złapie was burza, a on bez wahania ściągnie z siebie marynarkę i niezgrabnie zarzuci ci ją na głowę, okazując tym samym, że jesteś mu bliższa niż własna koszula, która przecież niechybnie zmoknie - możesz być najzupełniej zadowolona.

Więc jak upewnić się, czy on naprawdę kocha? Tylko po różnych drobnych i na pozór nieważnych objawach. Gdy na przykład jesteś z nim razem na spacerze i złapie was burza, a on bez wahania ściągnie z siebie marynarkę i niezgrabnie zarzuci ci ją na głowę, okazując tym samym, że jesteś mu bliższa niż własna koszula, która przecież niechybnie zmoknie - możesz być najzupełniej zadowo...

Są rzeczy, własne czyny, po których nie można wrócić do siebie. Coś w człowieku umiera: zostaje wypalone, skauteryzowane.

Są rzeczy, własne czyny, po których nie można wrócić do siebie. Coś w człowieku umiera: zostaje wypalone, skauteryzowane.

Liczyć nie umie, pisać ani czytać, w życiu nie miała w ręku kalendarza ani telefonu. Śpi sama w dziurawym szałasie z patyków, dwa na dwa metry, na kałuży, w strachu, bo to nie jej kałuża.

Liczyć nie umie, pisać ani czytać, w życiu nie miała w ręku kalendarza ani telefonu. Śpi sama w dziurawym szałasie z patyków, dwa na dwa metry, na kałuży, w strachu, bo to nie jej kałuża.

(...) jak człowiek jest naprawdę zdolny, jeśli naprawdę coś potrafi, nie musi wywrzeszczeć całemu światu: jestem wybitny. Przeciwnie, powinien po cichu robić swoje i czekać, aż odkryją go jemu podobni, czyli kreatywni, wymagający, wyrafinowani.

(...) jak człowiek jest naprawdę zdolny, jeśli naprawdę coś potrafi, nie musi wywrzeszczeć całemu światu: jestem wybitny. Przeciwnie, powinien po cichu robić swoje i czekać, aż odkryją go jemu podobni, czyli kreatywni, wymagający, wyrafinowani.

Niech tam filozofowie mówią, co chcą, ale człowiek praktyczny wie doskonale, że pieniądz pociesza w niejednym wypadku. (s.245).

Niech tam filozofowie mówią, co chcą, ale człowiek praktyczny wie doskonale, że pieniądz pociesza w niejednym wypadku. (s.245).

(...) ludzie nie są w stanie sami się kontrolować, gdy w grę wchodzą władza i pieniądze. Taka jest nasza natura. Zniekształcamy prawdę dla własnych zysków.

(...) ludzie nie są w stanie sami się kontrolować, gdy w grę wchodzą władza i pieniądze. Taka jest nasza natura. Zniekształcamy prawdę dla własnych zysków.

Nie uległ chciwości, więc na starość, po upadku komunizmu, żył często poniżej minimum socjalnego. Jednak podkreślał, że za lata więzienia nigdy nie weźmie odszkodowania, bo siedział za wolność, nie za pieniądze. (s.130).

Nie uległ chciwości, więc na starość, po upadku komunizmu, żył często poniżej minimum socjalnego. Jednak podkreślał, że za lata więzienia nigdy nie weźmie odszkodowania, bo siedział za wolność, nie za pieniądze. (s.130).