Jeśli nie liczyć bomby, szósty sierpnia był zapewne uroczym dniem w Hiroszimie.

Przez lata wstydziłam się swojej sylwetki. Pomimo zapewnień męża, że uwielbia moje ciało, nigdy nie czułam się w nim dobrze. Wiem, że Nate mnie kocha, ale nieustannie się obawiałam, że pewnego dnia zobaczy moje wady bardziej wyraźnie niż rzeczy, które we mnie kocha, zda sobie sprawę, że na świecie są ładniejsze, młodsze i szczuplejsze kobiety. Jednak tak się nie stało. Nie znoszę się za to, że przez cały ten czas go nie doceniałam, nie podoba mi się, że zmarnowałam tyle lat na przesadne obawy.

Przez lata wstydziłam się swojej sylwetki. Pomimo zapewnień męża, że uwielbia moje ciało, nigdy nie czułam się w nim dobrze. Wiem, że Nate mnie kocha, ale nieustannie się obawiałam, że pewnego dnia zobaczy moje wady bardziej wyraźnie niż rzeczy, które we mnie kocha, zda sobie sprawę, że na świecie są ładniejsze, młodsze i szczuplejsze kobiety. Jednak tak się nie stało. Nie znos...

Może jeśli całkowicie ci zaufam i pozwolę, byś kochał moje wady za mnie, w końcu sama się przekonam, że nie są aż tak straszliwe.

Może jeśli całkowicie ci zaufam i pozwolę, byś kochał moje wady za mnie, w końcu sama się przekonam, że nie są aż tak straszliwe.

Czasami leżał nocą w łóżku z rękami założonymi pod głowę, patrzył w sufit, lecz zamiast niego widział falujący na wietrze kosmyk ciemnych włosów i iskierki migoczące w oczach pielęgniarki.
Bogumiła – powtarzał. – Bogu-miła…
Pragnął o niej zapomnieć, lecz nie potrafił.
Uświadamiał sobie, że dzieli ich przepaść. Ona była panienką z lepszego świata – dobrego domu. Wykształconą i elokwentną. On był tylko zwykłym chłoporobotnikiem.

Czasami leżał nocą w łóżku z rękami założonymi pod głowę, patrzył w sufit, lecz zamiast niego widział falujący na wietrze kosmyk ciemnych włosów i iskierki migoczące w oczach pielęgniarki.
Bogumiła – powtarzał. – Bogu-miła…
Pragnął o niej zapomnieć, lecz nie potrafił.
Uświadamiał sobie, że dzieli ich przepaść. Ona była panienką z lepszego świata – dobrego d...

Wierzy pan w świat idealny, bez chorych, kalekich, przestępców, uzależnionych, starców? To piękna idea. Marzenie starożytnych, którzy wariatów wypędzali, nie próbowali leczyć. My postawiliśmy na system ,w którym są oni wyłapywani, rejestrowani i trzymani w wydzielonej przestrzeni, z dala od zdrowych Niemców.(...)
A zatem nie chodzi w tym wypadku o przeludnienie i tworzenie miejsc dla zdrowych. Tutaj ważne jest tylko i wyłącznie oczyszczenie państwa z jednostek nieprodukcyjnych, hamujących rozwój, których bezpośrednia obecność w otoczeniu stwarza niepożądaną atmosferę, a nawet jest nieestetyczna.

Wierzy pan w świat idealny, bez chorych, kalekich, przestępców, uzależnionych, starców? To piękna idea. Marzenie starożytnych, którzy wariatów wypędzali, nie próbowali leczyć. My postawiliśmy na system ,w którym są oni wyłapywani, rejestrowani i trzymani w wydzielonej przestrzeni, z dala od zdrowych Niemców.(...)
A zatem nie chodzi w tym wypadku o przeludnienie i tworze...

Trzeba akceptować człowieka z jego tajemnicą.

Trzeba akceptować człowieka z jego tajemnicą.

- Myślałam, że cię zabije - powiedziała dziewczyna zachrypniętym głosem, tak cichym, bym słyszał ją tylko ja.
- Taaak... - mruknąłem. - Też się tego obawiałem.
- I mimo to się nie poddałeś...? Jesteś ostatnim głupkiem.

- Myślałam, że cię zabije - powiedziała dziewczyna zachrypniętym głosem, tak cichym, bym słyszał ją tylko ja.
- Taaak... - mruknąłem. - Też się tego obawiałem.
- I mimo to się nie poddałeś...? Jesteś ostatnim głupkiem.

Niech tam filozofowie mówią, co chcą, ale człowiek praktyczny wie doskonale, że pieniądz pociesza w niejednym wypadku. (s.245).

Niech tam filozofowie mówią, co chcą, ale człowiek praktyczny wie doskonale, że pieniądz pociesza w niejednym wypadku. (s.245).

[Kriss do mieszkańców Welgrund] Ta wioska jest zhańbiona! A ja na zawsze zetrę ją z powierzchni ziemi! Niech każdy z was złoży przede mną swoje pieniądze i kosztowności. Potem weźmiecie z kuźni pochodnie i podpalicie wszystkie nędzne chaty, które tu jeszcze stoją! [str. 34].

[Kriss do mieszkańców Welgrund] Ta wioska jest zhańbiona! A ja na zawsze zetrę ją z powierzchni ziemi! Niech każdy z was złoży przede mną swoje pieniądze i kosztowności. Potem weźmiecie z kuźni pochodnie i podpalicie wszystkie nędzne chaty, które tu jeszcze stoją! [str. 34].

[Denji] Ech... chyba nigdy nie uda mi się umówić z żadną dziewczyną. przecież nie zaproszę jej do tej rudery, a nie stać mnie na randkę. Jak uda mi się jakąś zaliczyć, to mogę i zdechnąć. [str. 12].

[Denji] Ech... chyba nigdy nie uda mi się umówić z żadną dziewczyną. przecież nie zaproszę jej do tej rudery, a nie stać mnie na randkę. Jak uda mi się jakąś zaliczyć, to mogę i zdechnąć. [str. 12].