Teodor Kolt

(...) Każdą jego książkę czytałem z wypiekami na twarzy. Wyobraziłem sobie siebie leżącego na kanapie z bułkami na czole i podbródku.

(...) Każdą jego książkę czytałem z wypiekami na twarzy. Wyobraziłem sobie siebie leżącego na kanapie z bułkami na czole i podbródku.

Kochałem Sopot.
Owiany magią muzycznych festiwali. Czekający na tych, którzy potrzebują wytchnienia. Pulsujący rytmem morskich fal i zatopiony w zieleni. Najpiękniejszy tam, gdzie zaglądają tylko nieliczni. Czający się, by zauroczyć. Rozgrzewający serca latem i mrożący krzywdy zimą. Zaskakujący niespodziewaną bliskością.

Kochałem Sopot.
Owiany magią muzycznych festiwali. Czekający na tych, którzy potrzebują wytchnienia. Pulsujący rytmem morskich fal i z...

– Kolt, jesteś świadkiem. Od biedy dziennikarzem zainteresowanym sprawą. Nie częścią zagadki. Nie grzeb, do licha, bo cię pogrzebią.

– Kolt, jesteś świadkiem. Od biedy dziennikarzem zainteresowanym sprawą. Nie częścią zagadki. Nie grzeb, do licha, bo cię pogrzebią.