Pam Godwin

Nie, nie i jeszcze raz nie. I od razu zaznaczę: to nie ma nic wspólnego z religią. Nie jestem religijna — gdybym była, tej książki nawet bym nie tknęła. Wręcz przeciwnie: pomysł wydał mi się świeży i intrygujący — ksiądz i młoda uczennica katolickiej szkoły, zakazany romans, napięcie, ryzyko. Tyle że to nie jest dla mnie romans. To jest „dark/spicy” w najgorszym wydaniu — taki, który zabija jakąkolwiek romantykę i zostawia tylko niesmak. Największy problem? Bohater. A dokładniej jego „upodobania” i sposób, w jaki autorka próbuje je wybielić. Ma być przemiana i „staje się lepszy”, ale ja tego nie kupuję. Ich pierwsze zbliżenie to w praktyce przemoc seksualna (nieważne, jak to jest ubrane w słowa). Wątek seksu analnego — kolejny raz przemoc, ból i przekraczanie granic, a nie żadna intymność. Do tego standardowy romansowy absurd: on oczywiście „ogromny i długi”, ona oczywiście przeżywa seriami po dziesięć orgazmów i oczywiście od razu po "rozdziewiczeniu" każdej dziurki… Serio? Odrobina realizmu by tu uratowała sytuację, ale autorka woli fantazję w stylu porno niż wiarygodne emocje. Nie będę spoilerować, ale historia z przeszłości bohatera to czysty koszmar. Najgorsze jest to, że on doskonale wiedział, że tej kobiecie to się nie podoba, że ją boli — i mimo to ją wykorzystywał i dalej robił jej krzywdę. Dla mnie to nie jest „mroczna przeszłość”, tylko obrzydliwe zachowanie, które dyskwalifikuje go jako obiekt jakiejkolwiek „miłości”. A bohaterka reaguje na to absurdalnie lekko — dosłownie jakby usłyszała wyznanie w stylu „kiedyś przypadkiem rozdeptałem pająka”, a nie opis czegoś, co powinno ją zmrozić i uruchomić wszystkie czerwone flagi. Druga sprawa: zero chemii. Początek jeszcze miał potencjał — autorka umiała budować napięcie. Ale potem robi się po prostu nudno: kolejne długie, bardzo „spicy” opisy seksu i nic poza tym. Żadnych uczuć, żadnej romantyki, żadnej relacji, która chwyta za serce. Widziałam tylko relację niedoświadczonej 18-latki z bogatego domu, która wyrwała się spod klosza rodziców, i 40-letniego dewianta. Dla mnie to nie jest żadna „miłość” ani „zbawienie”, tylko zwykłe seksualne wykorzystanie naiwnej i niedoświadczonej osoby. I jeszcze zakończenie: przychodzi nagle, za szybko. Jakby autorce znudziło się własne pisanie i postanowiła to domknąć na skróty. Problemy, które wcześniej ważą tonę, nagle „same się rozwiązują” — łatwo, gładko, w mgnieniu oka. Efekt jest przygnębiający i kompletnie niewiarygodny. Szkoda czasu. Żałuję, że to przeczytałam. Został tylko brudny, nieprzyjemny posmak.