Cytat dnia
- Przeklęci ludzie - mówi cicho Judith. - Nigdy ich nie lubiłam.
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Piękny kraj Alan Averill 
Takahiro O'Leary i Samira Moheb znali się od lat, choć, jak to bywa w życiu, ich drogi się oddzieliły, żeby w końcu znowu się ze sobą połączyły za sprawą pewnej Maszyny i niebezpiecznych, szalonych zamiarów pewnego naukowca, któremu na stare lata odbiło. Czym jest żal i ból? Czym jest dobro, a co zło? Czym jest chore szaleństwo? Czym jest strach? Czy warto walczyć do końca pomimo trwającej apokalipsy?
Bardzo mocna książka i przerażająca. Pisana lekkim stylem, występuje dużo czarnego humoru, często jest coś śmiesznego napisane by zdramatyzować trochę sytuację, ale światy przedstawione są niesamowicie przerażające. Olbrzymim plusem jest to, że zakończenie nie zgnębi człowieka do końca. Nie podoba mi się zakończenie z nim i z nią ponieważ wiadomo, że nic nie trwa na zawsze, a w pewnym momencie zechce się wrócić do normalności, która jaka by nie była, jak się chce, to można zmienić, przecież nikt do niczego nie zmusza.
Naprawdę bardzo rzadko kiedy coś w historii się nie zgadzało, np. jak wiadomo było, że inne światy są niebezpieczne, to dziwne było to, że regułą było uciekanie, zamiast mieć coś przy sobie by móc się bronić.
Występuje mnóstwo przekleństw, czasami to nawet za dużo, ale można zrozumieć sytuację i emocje występujące, że na nie można przymknąć obiema oczami.
Ciągle coś się dzieje, postacie są pełnokrwiste i wraz z nimi można czuć tyle emocji, nawet strach. Poznajemy tych dwoje postaci z bardzo bliska, szczególnie gdy Maszyna działa i wyciąga na powierzchnię ich świadomości wspomnienia, które są opisane nie w sposób sztuczny, ale jakby z życia wzięte, dlatego oni są tacy realni. Nawet nie trzeba patrzeć na ich wspomnienia by zauważyć jacy są realni, wystarczy spojrzeć np. na Samirę, która pomimo swoich 25 lat przeżyła wojnę i przez to cierpi na syndrom stresu pourazowego, których objawy występują bez przerwy. Występuje delikatny wątek miłosny, ale nie jest wymuszany i świetnie jest wpasowany do całości wydarzeń.
Polecam wyłącznie osobom, którym nie przeszkadza przerażająco straszne widoki, a które lubią poczuć mocne emocje i być w ciągłym napięciu w trakcie czytania, a naprawdę dużo jest krwawych scen, które mogą się śnić po nocach. Dla mnie była nawet za mocną lekturą.
Piękny kraj Alan Averill
Powieść Alana Averilla, Piękny kraj, to pozycja, która obiecuje epicką podróż przez postapokaliptyczną Amerykę, ale ostatecznie ląduje na bezpiecznej, choć nieco wyboistej półce literatury rozrywkowej. To historia, w której klasyczny motyw drogi zostaje przyprawiony elementami nadprzyrodzonymi i brutalną wizją upadku cywilizacji. Choć autor ma świetne pomysły na poszczególne sceny, całości zabrakło szlifu, który odróżnia dobre czytadło od literatury zapadającej w pamięć na lata.
Fabuła i świat przedstawiony
Głównym bohaterem jest Ty, młody mężczyzna, który wraz z niezwykłą dziewczyną o imieniu Lin wyrusza w podróż przez zgliszcza Stanów Zjednoczonych. Świat po katastrofie jest tu miejscem bezwzględnym – pełnym nie tylko gangów i desperacji, ale i trudnych do wyjaśnienia zjawisk. Averill kreśli wizję „pięknego kraju”, który stał się własną karykaturą, gdzie dawne symbole potęgi niszczeją w cieniu przemocy. Intryga zawiązuje się wokół misji dostarczenia Lin w bezpieczne miejsce, co staje się pretekstem do serii niebezpiecznych spotkań i konfrontacji z przeszłością.
Ocena 6/10 wynika z balansu między dużym potencjałem a nieco nużącą realizacją.
Plusy: Autor ma lekki styl i potrafi budować napięcie w scenach akcji. Relacja między Tyem a Lin, choć miejscami schematyczna, posiada momenty szczerego ciepła, które stanowią jedyną przeciwwagę dla wszechobecnego mroku. Opisy zrujnowanych krajobrazów są plastyczne i przekonujące.
Minusy: Największym problemem książki jest brak oryginalności. Czytelnik znający Drogę McCarthy’ego czy gry z serii Fallout poczuje silne déjà vu. Ponadto, konstrukcja fabuły bywa przewidywalna – bohaterowie wpadają w tarapaty, cudem uciekają i ruszają dalej, co po pewnym czasie staje się powtarzalne. Niektóre wątki fantastyczne wydają się niedopracowane i wprowadzone nieco na siłę, by dodać historii pikanterii.
Piękny kraj to solidny średniak. To książka idealna na dłuższą podróż pociągiem – wciąga na tyle, by zabić czas, ale nie oferuje głębi, która skłaniałaby do egzystencjalnych przemyśleń po lekturze. Alan Averill stworzył poprawny postapokaliptyczny western, któremu zabrakło jednak unikalnego głosu, by wyróżnić się na tle bogatej konkurencji gatunkowej.
