Piękny kraj

Muszę się przyznać, że miałam ogromy problem oceniając powieść "Data Ważności", bowiem dawno już nie czytałam tak nierównej książki. Początek powieści jest niezwykle ciekawy i wciągający, akcja sprawnie prze naprzód, po to by w pewnym momencie wystopować a następnie wlec się niemiłosiernie, by z kolei zaskoczyć nas i porwać na końcówce. Na początku więc poznajemy główną bohaterkę, jedenastoletnią Tanyę, poprzez pisany przez nią pamiętnik. Tanya żyje w świecie przyszłości, w którym dzieci już praktycznie się nie rodzą, a większość z nich to wynajmowane na 18 lat teknoidy (androidy). Teknoidy w większości same nie wiedzą o tym, że nie są ludźmi i właściwie z zasady zachowują się jak ich ludzkie odpowiedniki. Tanya początkowo lekko pogardza teknoidami aż do czasu, gdy dowiaduje się, że sama jest jednym z nich. Dalsza część powieści skupia się na wpisach codziennego życia głównej bohaterki, okresu dojrzewania, pierwszego zainteresowania chłopakiem, wszystko to osadzone w klimacie lekkiego sci-fi i tą część również przyjemnie się czyta. Moim zdaniem ta część książki zasługuje na ocenę mocnej 7/10, ponieważ jest nietuzinkowa i wciągająca. Niestety w pewnym momencie wpisy do dziennika stają się coraz nudniejsze, o dziwo dzieje się to w wieku nastoletnim głównej bohaterki, kiedy to w realnym życiu właśnie ten okres jest najbardziej burzliwy i szalony. Wpisy oscylują głównie wokół koncertowania czy pisania przez Tanyę poezji i z ręką na sercu przyznam się, że w pewnym momencie zaczęłam pomijać wiersze nawet nie czytając. Całe szczęście ten kawałek powieści nie był zbyt obszerny, jednak mi dłużył się niemiłosiernie, do tego stopnia, że zastanawiałam się nad porzuceniem "Daty Ważności". Ten wątek nie zasługuje na więcej niż ocenę 5/10. I kiedy już myślałam, że nie ma ratunku, rozpoczął się najciekawszy chyba wątek rozprawy sądowej i zakończenia w mocnym stylu sci-fi, który znów przywrócił mi wiarę w sens czytania tej książki i pochłonął na tyle mocno, że przeczytałam tą część jednym tchem. Za końcówkę należy się autorowi mocne 8/10. Reasumując oceniłam "Datę Ważności" na 7/10, biorąc pod uwagę całokształt powieści, pomysł na nią oraz sprawną realizację a także naprawdę satysfakcjonujące zakończenie poprzedzone nagłą zmianą akcji.

Nie jest źle, ale tak jakby książka (prze młodych bohaterów) stała się dość naiwna. Zdecydowanie odstaje od pierwszej część czy Wodnego Noża. Szkoda. Bo autor ma kapitalną wyobraźnię i potrafi szybko wciągnąć w swój świat czytelnika. Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami: Expansja - 9/10 Hyperion - 8,5/10 Lód - 8,5/10 Głębia - 8,4,/10 Projekt Hail Mary 8/10 Bobiverse -8/10

W porządku młodzieżówka. Takie połączenie maximum ride z Boy 7, jedyne co mi przeszkadzało w nim, to wątek miłosny, za dużo miejsca zajmuje w tej książce, a nie jest on zbyt ciekawy, i nie wykorzystany do końca potencjał, bohaterowie mają super moce, ale w ogóle z nich nie korzystają. A tak to wszystko w porządku. Mogę polecić

Uwielbiam książki o przetrwaniu w ciężkich warunkach, a ta była dla mnie wprost idealana. Ciągła niepewność, śmierć czająca się na każdej stronie i do ostatniej kartki nie było wiadomo co się wydarzy. Książka wywołała we mnie niesamowite emocje, pokazuje trudy życia i poświęcenie, które czesto sprawia, że żyjemy i możemy przetrwać najtrudniejsze chwile.

Książkę przeczytałam już jakiś czas temu, wiele wątków zatarło mi się w pamięci, ale do dziś pamiętam to co najbardziej mnie rozdrażniło, czyli nierealność postaci Trixie a dokładnie Lady Trixiebelli Dashwood. Jest to rozkapryszona, gniewna młoda dama, wychowana w luksusie i otoczona niewolnikami (których czasami bije). Otóż to dziewczę, poruszające się drobnymi kroczkami, robiące wszystko zgodnie z obowiązującą etykietą, które o zawał przyprawiło zniszczenie trawnika na którym grywa w krykieta – przeistacza się w dowódcę wojsk i co jeszcze dziwniejsze ma posłuch. Serio? Przykładowo - początkowo czytamy o wewnętrznych rozważaniach Trixie: “ Trixie mimowolnie jęknęła, słysząc wulgaryzm... i to w obecności mężczyzn!” albo “Trixie oszołomiła taka groźba w ustach kobiety” po czym ok. 300 stron dalej czytamy o tej samej osobie: “Dowodzę czterema tysiącami ludzi, Woźniak, i jak sądzę, przekonasz się, że wszyscy wykonują moje rozkazy, ponieważ mają zaufanie do moich umiejętności jako dowódcy. Liczy się nie moja płeć, ale to, czy potrafię dowodzić i zabijać SS”. Po czym strzela komuś między oczy. Ponownie pytam, serio? Może uwierzyłabym w taką przemianę - po 40 latach, a nie kilku miesiącach. Cała historia jest ciekawa i wszystko byłoby jak należy, gdyby nie ten nonsensowny wątek. Bardzo pomocny podczas czytanie jest słowniczek terminów i slangu – ułatwia on zrozumienie powieści.

Insygnia. Wojny światów” autorstwa S.J. Kincaid to bardzo przyjemna młodzieżowa powieść science fiction, zwłaszcza jak na debiut. Książka wyróżnia się ciekawym pomysłem na futurystyczny świat i dynamiczną akcją, a jej dużym atutem jest różnorodność i wyrazistość bohaterów. Choć momentami fabuła bywa nieco naiwna, dobrze wpisuje się to w konwencję młodzieżową i nie przeszkadza w odbiorze. Można jedynie odczuć lekki niedosyt w kwestii głębszej rozbudowy świata przedstawionego, bo sam koncept ma potencjał. A brakuje tego mięska .

IG:ksiazki_wloczykija Niezwykła Opowieść o Zagubionych Wspomnieniach. Ta książka to nie tylko kontynuacja historii, rozpoczętej w poprzednich częściach serii, ale także duchowa odyseja przez tajemnice pamięci, tożsamości i naszej roli w wszechświecie. Powieść "Wszechświaty. Pamięć" rozpoczyna się od razu od momentu, w którym skończyliśmy w poprzedniej części, co pozwala nam na szybkie wciągnięcie się w akcję. Autor błyskotliwie kontynuuje losy głównych bohaterów i wplata w ich historie nowe, intrygujące wątki. To literatura science fiction, która bawi się ideami podróży między wszechświatowych, ale także analizuje wpływ wspomnień i tożsamości na nasze wybory i działania. Jednym z najważniejszych aspektów tej powieści jest sposób, w jaki Patrignani eksploruje pamięć jako centralny motyw. Bohaterowie muszą zmierzyć się z utratą wspomnień, koniecznością odzyskania ich i przede wszystkim zrozumienia, jak te wspomnienia kształtują ich tożsamość. To temat uniwersalny, który każdy czytelnik może zrozumieć i z czymś się utożsamić. Język Patrignaniego jest poetycki i pełen metafor, co nadaje książce niepowtarzalny klimat. Autorka potrafi stworzyć niezwykłe opisy kosmicznych krajobrazów i uczuć bohaterów, co sprawia, że czytelnik ma wrażenie, jakby sam przenosił się między wszechświatami wraz z nimi. Bohaterowie są głęboko wykreowanymi postaciami, których ewolucja i rozwój emocjonalny stanowią ważną część narracji. Ich wewnętrzne konflikty i dylematy dodają tej historii rzeczywistego wymiaru i sprawiają, że czytelnik czuje się z nimi emocjonalnie związany. Powieść ta zawiera również wiele nieoczekiwanych zwrotów akcji, które trzymają czytelnika w napięciu i prowadzą do zaskakujących odkryć. Mistrzowsko poprowadzona fabuła sprawia, że trudno jest odłożyć tę książkę. To literatura science fiction w najlepszym wydaniu, łącząca głębokie filozoficzne refleksje z wciągającą fabułą. To opowieść o pamięci, tożsamości i ludzkiej egzystencji, która pozostaje w pamięci czytelnika na długo po zakończeniu lektury.

Podoba mi się świat przedstawiony. Samo połączenie wirusów, które reanimuje zarażonych, a nie zombie wychodzące z grobów wydaje się "realistyczne" na tyle na ile mogą być zombie. Strefy zagrożenia i wymogi bezpieczeństwa też uważam za dopracowane przedstawienie świata. Książkę czyta się nieźle, ale w pewnym momencie straciłem już wenę przez rozwleczenie. Trochę za często powtarzane są te "statystyki" czy w kółko informacje o siatkówkowym KA, które prawie nic nie wnosi. Samo śledztwo polityczne też nie było zbyt rozbudowane, a w sumie to na nim opiera się książka. Fabuła nie należy do wybitnych, a książka ma irytujące momenty, ale przez to, że spodobał mi się przedstawiony świat zostaje 6/10.

Genialny pomysł na fabułę. Nasza rzeczywistość jest jednym z nieskończenie wielu możliwych wszechświatów. W każdym wszechświecie różne decyzje powodują że nasze życie wygląda inaczej. Skłania do przemyśleń, jakby moje życie wyglądało jakbym podjęła inną decyzje? Miłość bohaterów jest najsłabszym punktem tej historii. Na początku kręci się tylko wokół ich relacji, ale z późniejszymi rozdziałami ich uczucie spada na dalszy plan. Czasami miałam wrażenie że sami nie rozumieli uczuć które czuli, bo wypowiedzenie słowa „kocham cię” nie sprawi że człowiek nagle pomyśli „o to jednak wielka miłość.” Natomiast dużym plusem jest relacja Alexa z Markiem, ich przyjaźń pokazuje że nawet jeżeli inni uważają cię za wariata, twój najlepszy przyjaciel będzie cię wspierał, mimo że pomysł wydaje się totalnie szalony. Dodatkowo brak przewidywalności i kroczenie z każdym rozdziałem poza schemat, jest kolejnym atutem. Mega wciągnęłam się w tą historię.

Po opisie i okładce spodziewałem się cienizny - tymczasem mamy tu niezłego semi-oryginalnego średniaczka potrafiącego wyróżnić się z reszty postapo pisanych na kolanie kilkoma intrygującymi wariacjami. Zaczyna się naprawdę dobrze - technicznie niebanalny kataklizm (choć bez powodu) i typowa podróż małej grupki w poszukiwaniu pomocy i cywilizacji, bardzo dobrze ktoś rzucił kostką bo skład jest naprawdę pojebany. Tak gdzieś po połowie dynamika spada, mamy siedzenie na dupie i typowy slice of life w obozie ocalałych z namiastką romansu w tle który jak nigdy akurat jest integralną częścią fabuły a nie dodatkiem. Świat, pomysł na jego zagładę i bieg wydarzeń trzyma się kupy całkiem nieźle. Postacie są poprawne ale nie zapadają w pamięć, protagonistka ma ewidentnie problem ze sobą (kocham chłopa x ale kocham też chłopa y / muszę spierdalać bo jest mi za dobrze) i sama nie wie czego chce  - co mnie wcale nie dziwi. Widać ze autorka lubi psy, znajdziemy ich tutaj od ciula wiec jak ktoś lubi to proszę bardzo.  Kolejnych tomów nie ma - trudno, płakać nie będę.

Niepokojącą wizję świata maluje nam w młodzieżowej serii Partials amerykański pisarz Dan Wells. Otóż świat uległ zniszczeniu na skutek wojny z Częściowcami. Kim są Częściowcy? Genetycznie zmodyfikowanymi ludźmi, sztucznie wyhodowanymi w laboratoriach naukowych. Superżołnierzami, którzy mieli walczyć zamiast nas. Oczywiście zbuntowali się i wypuścili groźnego wirusa… Przenosimy się na Manhattan, do jednej z ostatnich ludzkich sadyb w zniszczonym świecie. Jego mieszkańcy utworzyli całkiem sprawnie funkcjonującą społeczność, tyle że nie rozwiązali jeszcze największego ze swoich problemów – nie zniwelowali skutków działania wirusa. W efekcie każde nowonarodzone dziecko po kilku godzinach umiera. Najmłodszy obywatel ma kilkanaście lat, a rząd zmusza kobiety do zachodzenia w ciążę. Hurtowo! Główna bohaterka nie ma jeszcze osiemnastu lat i marzy o tym, by wynaleźć lek na wirusa. Pozwoliłby on uratować ludzkość, a także poprawić sytuację kobiet w społeczeństwie. Bo władze rozważają obniżenie wieku „ciążówek” do szesnastu lat, gdyż liczą, że większa ilość dzieci zwiększy szansę na urodzenie choćby jednego zdrowego okazu… Niektórym takie rozwiązanie kompletnie nie odpowiada. Powstał nawet ruch oporu, który coraz skuteczniej walczy z rządem, choć – jak się wydaje – nie ma alternatywnego pomysłu na rozwiązanie problemu… Książka Partials. Częściowcy powoli się rozkręca, ale jak już się rozkręci, to czyta się ją dobrze. Po prostu jest lekko napisana, ma wartką akcję, parę ciekawych pomysłów. Sugestywna wizja świata przyszłości daje do myślenia, bo powiedzmy sobie szczerze – tak mogą wyglądać wojny przyszłości. Genetyczne modyfikacje i zabójcze wirusy. Bo polityków skutecznie manipulujących całymi społeczeństwami mamy już dziś. Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

Bardzo czuć, że japońskie. Wow, kto by się spodziewał, nie? Japoński autor to i książka japońska. Bardziej chodzi mi o to, że podczas czytania jej czułam się jakbym czytała mangę. Postacie i ich zachowania, opisy ich wyglądu (dorosła kobieta ważąca 37 kg? Girl, are you alright?) oraz dialogi, które łatwo można było wyobrazić sobie w dymkach, wszystko dawało wrażenie jakbym czytała komiks lub scenariusz do niego. Osobiście nie przeszkadzało mi to aż tak bardzo, sama jestem fanką mangi i anime, ale jak ktoś tego nie lubi, nie jest przyzwyczajony, to będzie mu to przeszkadzało. Co do fabuły… Pewnie jak większość czytających jako pierwsze miałam styczność z filmem. Fabuła bardzo, ale to bardzo, się różni i muszę przyznać, że film bardziej mi się podobał. Najlepiej traktować to jako dwa różne twory wykorzystujące ten sam pomysł.

Lubię styl Paolo Bacigalupi, klimat gęsty i bardzo wciągający. Dziwię się tak słabym ocenom, książka powinna mieć mocne 7,5. Czytałem gdzieś opinie że Paolo promuje ekologie? Nie, ta pozycja jest po prostu postapokaliptyczna, łączy się nieco z innym jego działami. Aby ktoś mógł odnieść się do moich słów, poniżej lista sci-fi z moimi ocenami: Expansja - 9/10 Hyperion - 8,5/10 Lód - 8,5/10 Głębia - 8,4,/10 Projekt Hail Mary 8/10 Bobiverse -8/10

Muszę powstrzymywać się za każdym razem przed przewróceniem oczu jak widzę słabą recenzję, ponieważ główna bohaterka jest „niewiarygodnym narratorem” a książka w formie pamiętnika jest o bzdurnych urywkach z jej dnia. Zupełnie nie to książka ma do przekazania. Historia jest o byciu porzuconym, wykorzystanym i posiadanie tak przekształconego obrazu rzeczywistości, że sama zaczyna w nie wierzyć. To czy Mor widzi wróżki czy nie to absolutnie nie jest istotne, ponieważ jest to metafora(moim zdaniem). Dziewczyna była wykorzystywana i odizolowana od reszty świata tak, że ona sama nie zdaje sobie sprawy co ją spotkało oraz nie rozumie jak traumatyczne to były wydarzenia. Nie posiada żadnej osoby, która mogłaby stanowić dla niej oparcie. Dlatego jedynym rozwiązaniem jest prowadzenie pamiętnika. I dlatego historię tam spisywane są urywane, chaotyczne i nieprzemyślane. Bo wie, że nikt jej nie wysłucha, a sama popada w coraz większe urojenia. I kreuje sobie alternatywną rzeczywistość, gdzie wróżki to jedyne przyjazne jej stworzenia, które są w stanie ponownie połączyć ją z jej bliźniaczką. O tym jest książka.

Jedna z dziwniejszych książek jakie kiedykolwiek czytałam – zarówno ze względu na fabułę jak i formę. Bo napisana jest w formie reportażu. Właściwie nie do końca wiadomo o co w tym wszystkim chodzi. Jedna historia z kilkoma wątkami, które gdzieś się przeplatają i łączą. Z kolei zakończenie jest niejednoznaczne i każdy może je interpretować na swój sposób. Całość jest intrygująca i wywołuje jakiś taki niepokój. Raczej nie sięgnę po kolejny tom.

Nanotechnologia – nazwa całego zestawu technik i sposobów tworzenia rozmaitych struktur o rozmiarach nanometrycznych, czyli na poziomie pojedynczych atomów i cząsteczek. Badacze i futurolodzy uważają, że nanotechnologia może przekształcić wszystkie dziedziny naszego życia, od opieki zdrowotnej i produkcji po oczyszczanie środowiska i podróże kosmiczne. Wiele spośród największych nękających nas problemów można będzie usunąć jeszcze w tym wieku. Bzrk to większości opis rozwinięcia się nanotechnologii i wiążących się z tym konsekwencjami. Brak chorób, wybór wspomnień, tworzenie uczyć i emocji. Niby same plusy ale czy będzie tak kolorowo gdy swoje zainteresowanie wykażą głowy państw ? Czy to będzie bezpieczne ? *Nanoroboty i bioty, Walka o odebranie wolnej woli...co będzie gdy jej zabraknie ? To wszystko odbywa się w naszych głowach , poza naszą świadomością... Polecam oderwanie się od rzeczywistości A.

Jeśli dotarłeś tutaj to albo nienawidzisz albo kochasz tą serie. Nie wiem czy jest jakaś inna opcja(zakładając że lubisz thrillery, fantastykę czy inne sc). Seria utrzymująca w ciągłym napięciu, z dynamicznie rozgrywającą się akcją, świetnie napisanymi bohaterami oraz ciągłymi spiskami i hordą żywych trupów. Nie ukrywam, seria skradła mi serce i pewnie podchodzę do niej ze zbyt małą krytyką ale od czego są opinie? Czy to już czyni mnie blogerką?;)

Dosyć wysoka ocena, a najlepiej oceniane opinie to te nieprzychylne. Ot taki paradoks :) Kupiłam,bo jak już kilka razy zaznaczałam nie umiem wyjść z księgarni z pustymi rękami. Ciekawa okładka V Fantastyka V Wysoka ocena na "lubimy czytać" V Promocyjna cena V Spełniła podstawowe warunki, więc została zabrana do domu. Książka jest ciekawa od samego początku. Końcówkę przeczytałam na raz, bo chciałam wiedzieć jak to wszystko się skończy. Mogę się jedynie przyczepić, że fabuła jest trochę nierówna. Na początku jest bardzo szczegółowo, a później brakuje całych dni. Mamy do czynienia ze sporymi lukami w czasie. Następstwa zdarzeń nie są takie oczywiste, momentami czułam się zaskoczona, co jak dla mnie jest również na plus. Postacie...hmm... dwie główne nie przypadły mi do gustu. Ale w sumie to nastolatkowie, więc trochę głupie te dzieciaki. Zaczynam poszukiwania drugiego tomu.

Szkoła, brak nauczycieli, uczniowie prowadzący lekcje, brak dorosłych... Niby nie ma na co narzekać, dopóki głównemu bohaterowi coś zaczyna nie pasować i zaczyna drążyć co to może być. Poprostu coś mu tam nie gra a gry próbuje uciec... zostaje powstrzymany przez uczniów pełniący warte. Przez tą książkę i ciekawość która mi towarzyszyła nie mogłam iść spać... A rank miałam szkole w której byłam potem nie przytomna. Ale nie żałuję, chociaż podobała mi się ta książka nie mogę dać jej max punktów, ponieważ coś mi w jej brakowało, miałam pewien nie dosyt

W Podłym Mieście faktycznie wszystko było podłe – brzydkie dzielnice, wypaczona moralność, zdeformowani fizycznie oraz psychicznie mieszkańcy i ich życie w nim. Wynaturzony świat dystopii po Wielkiej Wojnie i epidemii zarazy, które zdziesiątkowały ludzką populację, odbudowywał się bardzo powoli. Patronat nad bezpieczeństwem miasta i kraju Trzynastu Ziem roztaczał Żuraw. Najzręczniejszy mag, filantrop i opiekun mieszkający w Orlim Gnieździe. W wieży symbolizującej, "że pozostała jakaś część świata nieskalana przez smród i szczyny. Jedyne miejsce, którego ludność nie starała się doprowadzić do ruiny". Poza nim spokoju i względnego porządku prawnego w mieście pilnowali, trochę już mnie kochani przez mieszkańców, strażnicy i agenci Korony. Przedstawiciele Królowej i Patriarchy zwani złośliwie zmarzlakami, chłodnymi, bałwanami lub szarymi diabłami. Ci pierwsi byli od pospolitej roboty. Tych drugich wzywano do poważniejszych spraw niż utopiony w kałuży pijak lub zadźgany w zaułku ćpun. W mieście, gdzie o wpływy walczyły gangi, "młodociane rzezimieszki wypatrywały ostrym jak sztylety wzrokiem nieroztropnych kupców i arystokratów, sterane prostytutki z porannej zmiany bez entuzjazmu kusiły przechodniów", w licznych knajpach można było kupić każdy narkotyk, pod murami stali alfonsi i skrytobójcy czekający na zlecenie, a niepokalane dziecko można było kupić od handlarza niewolników za pięćset ohr, agentów Korony wzywano tylko do wyjątkowych spraw. Tym razem był to trup małej dziewczynki. Pierwszego i, niestety, nie ostatniego zamordowanego dziecka w tym podłym mieście, które nie wpisywało się w schemat zwykłego morderstwa. Odkryto bowiem na nich ślady, a raczej specyficzny zapach i skutki działania magii. Czarnej magii. Zakazanej przez władze i przed którą bronił ludność Żuraw. Pierwszym, który to odkrył, był Opiekun. Główny bohater powieści. Były agent Korony, a obecnie handlarz narkotyków, ćpun i gruba ryba wśród przestępców, ale nadal z instynktem i umiejętnościami najlepszego agenta, jakim kiedyś był. Jego były przełożony nie zapomniał o tym, każąc wybierać mu między oskarżeniem go o dokonanie zabójstwa a podjęciem się wykrycia faktycznego sprawcy. Stawką w grze okazało się jego życie. Autor, wpisując intrygę kryminalną i dochodzenie detektywistyczne w świat fantastyki, w którym główny bohater nie boi się zabić, kiedy uważa to za konieczne, działa na podstawie metody nielegalne i niezgodne z zasadami, mając za sobą jednocześnie prawne poparcie Korony, stworzył brutalny, odpychający, bezwzględny świat przestępców, który jednocześnie poprzez swoją brzydotę uczynił intrygującym i pociągającym w swojej nieprzewidywalności. Jedyną pewną wartością było zło i jeśli wydawało mi się, że jest inaczej, to tylko mi się tak wydawało do pierwszej zdrady przyjaciela, do kolejnego zawodu w toczącej się sprawie, do uczucia miłości zamieniającego się w nienawiść, a przyjaźń we wrogość. Optymizm gaszony przez rozwój wypadków zupełnie jak w realnym życiu, nieustanna walka dobra ze złem, w której wygrywało najczęściej to ostatnie, czynił z tej powieści, pomimo występującej w niej magii, bardzo realną i bolesną rzeczywistość. Miasto pozostało prawdziwie podłe do końca. Ropiejący wrzód w całej swojej rozciągłości – jak zauważył Opiekun. Nawet zakończenie nie pozostawiło mi cienia nadziei na optymizm, że w następnych częściach trylogii, będzie lepiej i piękniej. I bardzo dobrze! I bardzo mnie to cieszy! Bo właśnie tak turpistycznie odmalowany świat przyciągał moją uwagę, jak magnes. Kusił, by do niego zaglądać wraz z naćpanym Opiekunem, który był lepszym zabójcą niż detektywem. Krążyć po śmierdzących rynsztokiem uliczkach, zaglądać do domów płatnej rozkoszy, siadać przy barze z ludźmi o twarzach masochistów i od czasu do czasu wejść na cuchnące zgnilizną moralną salony arystokratów, "znudzonych błękitnokrwistych, którzy chcieli zamienić część odziedziczonego bogactwa na wywołaną za pomocą alchemii szczęśliwość". Podłe miasto, podła rzeczywistość z jeszcze bardziej podłymi jego mieszkańcami, w którym przeżyłam cudownie podłe chwile. Przyjemnie gorzka odtrutka na słitaśne powieści. naostrzuksiazki.pl