Polski muzykolog i pedagog, urodzony 8.XII 1910 r. w Brzeżanach na Podolu. W 1935 r. ukończył konserwatorium PTM we Lwowie (fortepian, kompozycja, studium pedagogiczne). Studiował też filozofię na UJK oraz muzykologię na UJK i UJ. W r. 1947 uzyskał stopień doktora na podstawie rozprawy „Polski koncert fortepianowy po Chopinie”. W latach 1936-39 był asystentem, a od 1946 r. wykładowcą historii i teorii muzyki na UJ oraz PWSM w Krakowie, gdzie w 1957 r. uzyskał tytuł docenta. Zmarł 28 II 1994 r. w Krakowie. W kręgu zainteresowań Aleksandra Frączkiewicza pozostały problemy formy muzycznej i faktury. W podręcznikach napisanych dla nauczycieli i uczniów średnich szkół muzycznych uwzględnił specyfikę przedmiotu i jego przeznaczenie, stosując nowe, niestereotypowe rozwiązania metodyczne, ograniczające się tylko do tych form i gatunków, z którymi większość uczniów styka się w praktyce muzycznej. Jest autorem „Zasad modulacji” (wspólnie z M. Fieldorf),„Form muzycznych” (wspólnie z F. Skołyszewskim) oraz „Muzyki kameralnej na pograniczu baroku i klasycyzmu”.
