Gina Damico

"Nie możesz być sędzią, jury i katem, dodał. Ludzie popełniają błędy, dlatego właśnie ludzie nie powinni być uprawnieni do podejmowania takich decyzji.' Lex i jej przyjaciele cały czas uciekają przed nowym, psychopatycznym burmistrzem Zgonu. Mieszkańcy miasta chcą dopaść Lex, aby zapłaciła za całe zło, jakie wyrządziła. A jakby tego byto mało, okazuje się, że Żniwozona stoi przed poważnym zagrożeniem - PoŻycie może niedtugo przestać istnieć. Dlatego właśnie juniorzy i Mort udają się do Nekropolis, aby spróbować naprawić szkody,po drodze zajmując się jeszcze wieloma innymi rzeczami... Pytanie brzmi... Czy odniosą sukces i nie zniszczą całego świata? Muszę przyznać, że to było cholernie dobre. Bardzo chaotyczne, wzbudzające wiele emocji i napakowane świetnym czarnym humorem. Właśnie ta finałowa część dostarczyła bardzo wielu emocji i wcale nie przestaje, kiedy teraz o niej myślę. To po prostu trudne do zaakceptowania, że trylogia, która tak mnie zniszczyła właśnie się kończy. Kto by pomyślał, prawda? Bardzo ciężko czytało się książkę wiedząc, że to już ostatnie spotkanie z juniorami i wujkiem Mortem. Właśnie dlatego na początku odmawiałem otworzenia Rogue, mając nadzieję, że tym sposobem, mogę ich zatrzymać dłużej, choć chwilę. Ale wiedziałem, że nie mogę tak długo i teraz znam zakończenie, którego wolałbym nie znać. Ponieważ to zakończenie byto zupełnie niespodziewane 😭 Zniszczyło mnie totalnie i nawet jak teraz przeczytałem je ponownie, aby popatrzeć na zaznaczone przeze mnie cytaty, byłam na skraju łez 🥹 Trzeba kochać dobre książki, co nie? Ale no dobra, szczerze mówiąc takie zakończenie miało sporo sensu i pokazało niesamowity rozwój bohaterów. I to nie tylko zakończenie, bo ten rozwój możemy obserwować w całej książce. Te dzieciaki zmieniły się, nauczyły po drodze wielu rzeczy i dały sobie radę z wszystkim, co na nie rzucono. Mort przeprowadził ich przez to wszystko i pokazał, że rodzina wcale nie musi być ze sobą spokrewniona. Pokazał też, że jest w stanie się nimi zająć, a co więcej zrobić to w niesamowicie chaotyczny i zabawny sposób. Podobało mi się również jak wszystkie wątki się pokończyły. Autorka miała dużo świetnych pomystów jak je zamknąć i spowodować, żeby do siebie pasowały Wszystko miało sens (nawet jak nie miało) i jest to jedna z tych książek, w której nie mogę znaleźć żadnych wad. Naprawdę. Próbowałem być dobrym recenzentem i omówić wszystko, co książka w sobie miała, ale nie mogę znaleźć niczego co mi się nie podobało. A to, że książka mnie zniszczyła i przez nią płakałem w kącie to się kurdę nie liczy, jasne? Och, a może to jest wtaśnie powód, dla którego to jedyny tom trylogii nieprzetłumaczony na język polski? Bo był zbyt emocjonalny i smutny i wiecie, wydawcy stwierdzili, że zostawią czytelnika z pewną nadzieją? Kredytem zaufania? Że niby wszystko będzie dobrze? Ta, chciałbym, żeby tak było.. "Kocham cię, dzieciaku- powiedział. - Jak własną córkę. Nigdy nie chciałem mieć dzieci, ale gdybym miał, chciałbym, żeby były dokładnie jak ty."