Anna Strzelec

Gdybym wcześniej nie czytała dwóch poprzednich powieści autorki: "Tylko nie życz mi spełnienia marzeń" i "Druga pora życia", opartych na smutnych faktach z jej biografii, najnowszą powieść przyjęłabym z lekkim niedowierzaniem w realność kreślonej fabuły, a główna bohaterka, wprawiłaby mnie w sporą irytację. Leonia, bo tak miała na imię, żyła we własnym, trochę idealizowanym przez nią świecie, co może nie dziwić, biorąc pod uwagę jej zawód poetki i pisarki, w którym miłość zdarza się kobiecie nawet w późnych latach życia i to zaraz po odejściu dotychczasowego partnera, Wiktora. Wrażliwa, krucha kobieta, utrwalająca widziany świat na swój sposób w podręcznym notesiku, z którym się nie rozstawała, bo zawsze można było zanotować jakąś cenną myśl, skojarzenie lub własny aforyzm, przypominała mentalnie bardziej elfa niż człowieka. Wieczna optymistka, silna w chęci i radości życia nawet na przekór i wbrew niemu, ulepiona z ciepła i dobroci, "o bogatym wnętrzu, wypełnionym spokojem, nawet gdy dotykają cię trudne sprawy" – jak pisał do niej w liście Wiktor. Wierząca w miłość, którą opisała wierszem: "Odnajdujemy się jak po latach – w ciemności dotykiem poznając tak – to Ty to ja chcę poznać każdy zakątek Twojego ciała… Już wyszeptane – jeszcze niespełnione ciepłem naszych oczu drżeniem twoich rąk… A może rozbiję moją skarbonkę i za wszystkie pieniążki – poproszę landrynek żeby było kolorowo, gwiazdek – z nimi będzie jasno, i śmietankowych chmurek poproszę, by letnim rankiem gdy w ramionach Twoich się obudzę stało się nam kremowo – biszkoptowo – słodko" Różowy, cukierkowy, słodki świat! Nie wiadomo tylko dlaczego takie istoty niemalże nie z tego świata, spotyka zdrada ze strony takich podłych mężczyzn, jak Wiktor! Jednak Leonia nie potrafiła się załamać, popaść w depresję czy choćby rozpacz. Nie potrafiła się nawet porządnie wściec. Ona w desperacji i jawnym afroncie, zalana łzami, potrafiła wypowiedzieć jedno słowo – drań! Po czym rzuciła się w wir życia, wierząc, że spotka ją jeszcze miłość. I spotkała! Bo dlaczego by nie? – jak powiedziałaby w przekorze Leonia. Tak odebrałabym tę opowieść o kobiecie, którą zdradził mężczyzna, a na jego miejscu pojawił się od razu nowy, gdybym zaczęła poznawać twórczość autorki od tej właśnie pozycji. Jednak w kontekście dwóch poprzednich, ta opowieść nabiera innego wymiaru. Jest obrazem kobiety, każdej kobiety, nawet tej, ukrywającej swoją wrażliwość i nieprzyznającej się do niej, która nie pragnie "koniecznie z kimś być lub kogoś mieć, ale być szczęśliwym z kimś, komu można bezgranicznie wierzyć". Kobiety zmęczonej niewiernością, zdradą, zawodem ze strony partnera, ale, mimo to, mającej nadzieję, że wygra los na loterii, wygra swoją wizę do serca mężczyzny, który jej nigdy nie zawiedzie. Można zadać pytanie – czy to możliwe? A dlaczego nie? – odpowiedziałaby Leonia, dodając zaraz – Wszystko jest możliwe, wystarczy w to wierzyć i chcieć! Leonia daje nadzieję, rozświetla mroczną przyszłość, pomaga dźwignąć ciężar popiołów przeszłości, pokazuje optymistyczny wariant otaczających realiów, wnosi spokój, ukojenie i światło. Świat widziany oczami poetyckiej duszy Leonii nabiera kolorów, wyrazistości kształtów, spójności w dotychczas luźnych jego elementach, nowych odsłon pospolitych rzeczy, innych znaczeń powszednich zjawisk, przekładając je na niedostrzegane piękno pejzaży zatrzymanych w kadrze aparatu fotograficznego lub na język poezji, w którym banalna prośba o powszednie pocałunki, zamienia się w wysublimowane wyznanie, "…a Ty pocałunki, jak koraliki drobne na mych piersiach rozsyp…" a oczekiwania kobiety stają się poezją: "Prawie każda twierdza ma wieżę – A na wieży czekała nie księżniczka, lecz dziewczyna w sukience z tęsknoty i nadziei utkanej On rozpiął jak sieć swoje ramiona – W dół skacząc w nich się zatrzymała" I jeśli nie wiem, ile razy zapierałabym się, że w życiu realnym tak się nie dzieje i nie zdarza, to nie wyprę się tego, że w głębi duszy prawie wszystkie kobiety są takie jak Leonia i pragną tego, co ona. Tylko że ona ma odwagę pisać o tym, mając umiejętność ubierania oczekiwań w słowa. A że to marzenia? A któż nie marzy (podejrzewam nawet o to mężczyzn) wygrać milion w totolotku miłości? Trzeba tylko dać szczęściu szansę, by znowu było "kremowo – biszkoptowo – słodko". Po tej powieści zaczyna się chcieć, a to już bardzo dużo dla osoby w skorupce niewiary. naostrzuksiazki.pl