Alison Sinclair

Na początku było w porządku, ale potem wszystko zaczęło się niemiłosiernie dłużyć. ZALETY: 1. Ciekawy pomysł. Zamiast dobrze znanych nam istot mamy Światłorodnych, Ciemnorodnych i Cieniorodnych. Każda z tych grup ma swoje ograniczenia, umiejętności i inny sposób bycia. Oczywiście nie obywa się bez chwil, w których jedna grupa pała niechęcią do drugiej. Mamy tam też magów, ale ich czary wiążą się z utratą energii życiowej, co jest rozsądniejszym posunięciem niż nadanie bohaterom kuponu na robienie cudów bez konsekwencji. 2. To miało jakiś swój klimat. Czuło się świat dworów, intryg, czarodziejów.Po prostu był potencjał. 3. Postacie miały zarysowane charaktery, widać, że autorka się starała, ale... WADY: 1. ... finalnie to zostało jedynie zasugerowane. Brakowało mi dialogów/myśli, w których widać byłoby ten cięty język, delikatność, czy rozwagę. 2. Wydaje mi się, że pani Sinclair miała w głowie cudowny pomysł na realia panujące w świecie przedstawionym, ale kompletnie nie wiedziała jaka ma być fabuła. Ułożyła główny wątek, rozplanowała go i... jakby nie wiedziała co upchnąć między kolejnymi punktami w planie. Przez to wszystko ta powieść się ciągnie i ciągnie i ciągnie... Tu pewnie zawinił też styl autorki. Bywały chwile, że przysypiałam. 3. Jak już wspominałam- autorka nie miała błyskotliwego pomysłu na fabułę pierwszego tomu, więc ten aspekt powieści jest raczej przeciętny. PODSUMOWUJĄC: "Ciemnorodni" mieli duży potencjał. Ciekawy świat, interesujące pomysły na postacie, niesamowity klimat. Wszystko to jednak pogrzebał styl i tani (zresztą kiepsko zrealizowany) pomysł na fabułę. Mam jednak nadzieję, że w kolejnych tomach autorka się poprawi i że będę mogła się cieszyć z lektury dobrego fantasy. Póki co jednak "Ciemnorodni" pozostawiają wiele do życzenia...