Vince Rause

Czytałem wiele książek o tragediach w górach ale były to historie o alpinistach, którzy wiedzieli, że porywając się na zdobycie górskich szczytów mogą tę decyzję przypłacić życiem. Mieli odpowiedni ekwipunek, cel oraz właściwe przygotowanie do wspinaczki i przebywania w nieprzyjaznych dla ludzi warunkach, a przede wszystkim sami podejmowali decyzję o wyruszenia na taką wyprawę. Bohaterowie Cudu w Andach nie prosili się o taką ‘przygodę’. Ich wakacyjny wypadł zakończył się tragicznie, pozostawiając w ich życiu okropne wspomnienia, które udało im się – dzięki nadludzkiemu wysiłkowi – przekuć na jeszcze większą radość z życia. O tym właśnie jest ta książka. Płynie z niej wspaniałe przesłanie, że to, co zrobimy z każdym dniem, to w jaki sposób go przeżyjemy, ma ogromne znaczenie. Być może banalnym jest stwierdzenie, żeby żyć tak, jakby każdy nasz dzień mógł być ostatnim ale tak właśnie jest. Uczestnicy tej wycieczki nie mieli pojęcia, że przyjaciele, z którymi jeszcze przed chwilą śmiali się i rozmawiali, zginą w ułamku sekundy, w tragiczny sposób, a oni sami będą zmuszeni zjadać ich ciała… Drugą ważną nauką jest to, że należy doceniać czas, który spędzamy z bliskimi nam ludźmi. Trzeba kochać, bo to uczucie, które nazywamy miłością, potrafi dać nam siłę do tworzenia rzeczy niemożliwych. To nie żadne bóstwo uratowało ocalałych z tej katastrofy ale determinacja i miłość ich przyjaciół, którzy zdobyli się na niemożliwy wysiłek oraz przeszli drogę przez piekło, by sprowadzić pomoc. Gorąco polecam! 😊