Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
1989
Czas i śmierć. Antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początków XX wieku.
188 czytelników 7 opinii
1989
1983
1961
Czas i śmierć. Antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początków XX wieku. Ladislav Klíma 
Niestety, otwierające zbiór opowiadanie "Pod Czerwonym Smokiem" J.J. Kolara to plagiat, wręcz gorsza kopia utworu "Niewidzialne oko" duetu Erckmann-Chatrian. Pan Kolar chyba po prostu z grubsza przepisał ten utwór, przeniósł akcję z Norymbergi do Pragi i w podtytule umieścił zapis "wg. Chatriana". Zapis nie dość, że niepełny, to i tak niczego nie zmieniający. Tak jak antologia ta fatalnie się zaczyna, tak i się kończy: "opowiadaniem "J. Vachala, a właściwie jakimś szkicem, będącym fragmentami większego utworu, chyba prześmiewczego pastiszu literatury gotyckiej. Co do reszty zbioru, tylko połowa opowiadań może być zaliczona do literatury grozy, z czego większość jest mocno schematyczna i klasyczna. Kilka razy widać silną inspirację chociażby Poem, co samo w sobie nie jest złe, nie wnosi jednak niczego oryginalnego do gatunku. Niestety mamy tu kilka utworów będących czymś w rodzaju alegorii filozoficznej, na czele z rozdziałem o snach, w których w większości nie do końca wiadomo o co chodzi. Wiadomo natomiast, że z grozą czy opowieścią niesamowitą nie mają moim zdaniem za wiele wspólnego.
Czas i śmierć. Antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początków XX wieku. Ladislav Klíma
Po miesiącach walki z tą publikacją, w końcu ją skończyłam. To nie tak, że opowiadania są "złe", po prostu archaiczny styl pisania oraz bardzo dziwne fabuły (które mam wrażenie często ucinały się w połowie, albo całkowicie zmieniały tematykę) nie za bardzo przypadły mi do gustu. Mimo wszystko doceniam, że taka książka została wydana, szczególnie że polska wersja pojawiła się w 1989 roku. Doceniam, że twórcy pasjonowali się tematem, że istnieje wstęp, wyjaśniający niektóre decyzje oraz kontekst, że opowiadania posegregowano tematycznie, że na końcu opisani są autorzy, ich biografie i dzieła (szczególnie, że duża część notowana jest na tłumaczoną na polski po raz pierwszy). Czytając te opowiadania, jednocześnie skończyłam reportaż Gottland, w którym wspomniane jest niszczenie "bezwartościowych" książek podczas komunizmu i myślę, że biorąc pod uwagę ten dodatkowy kontekst (i nawet wzmiankę, że wydawcy nie udało się dotrzeć do wszystkich opowiadań, które chciano zawrzeć),na kolejnym poziomie doceniam, że ta publikacja istnieje.
Ale bolały mnie przez całą lekturę sieroty w tekście, więc nie mogę ocenić tego wyżej. Nawet nie wiem, czy był to wymóg edytorski tyle lat temu, ale jednak zabolało 💔
