Ryszard Legutko

Tak naprawdę dostajemy dwie książki. Dokładniej książka składa się z dwóch odrębnych części. Pierwsza to wspomnienia z dzieciństwa i młodości doprowadzone, aż do akademickich laurów. Druga, to już raczej esej o polityce. Profesor jeszcze nie nabrał dystansu, żeby napisać wspomnienia z 20 lat w polityce. Mnie obie części się podobały. Barwny opis dzieciństwa i młodości w PRL. W wielu miejscach odnajdywałem swoje wspomnienia z tamtych czasów, mimo, iż jestem sporo młodszy od Profesora. Druga część też ciekawa. Diagnozy i wnioski trafne. Pan Profesor jest wymierającym egzemplarzem erudyty starej daty. Jak ktoś jest ciekawy co z człowieka może zrobić czytanie greckich filozofów (w oryginale) to Pan Profesor jest doskonałym przykładem. Ach, ci Grecy. Ktoś oburza się wpisem z okładki, że "to najmądrzejszy człowiek jakiego znam". Nie dość, że ocenia książkę bez czytania, to nawet nie łapie aluzji. O takich ludziach też jest mowa w tej książce. Dorosło pokolenie formalnie wykształconych ludzi, którzy nie tylko nie wiedzą co to kałamarz, ale nie wiedzą też co to atrament. Ponoć są już ludzie, którzy nie potrafią czytać godziny z zegarka, nawet jak są na nim zaznaczone cyfry. Czuć w książce, że Profesora to boli. Niestety, kończy cytatem, który nie nastraja optymistycznie. Ja mam apel i prośbę do Profesora. Dokąd może niech pisze. Dokąd może niech nagrywa w Internecie. Może jeszcze nie wszystko stracone.