Cytat dnia
Moje życie, pytasz: "Czy ty nie żałujesz Dziecia?" Jakże ty o to pytać możesz człowieka, który dla tej samej przyczyny może jeszcze bardziej...
Najnowsze artykuły
ArtykułyWeź udział w konkursie i wygraj pakiet książek Callie Hart!
6
Artykuły„Odpowiedź kryje się w tobie” – Katarzyna Wolwowicz zdradza, jak ją odnaleźć1
ArtykułyNowa karkonoska powieść Sławka Gortycha! „ŚWIĘTO KARKONOSZY”- już wkrótce! KONKURS116
ArtykułyWielkanocna chwila odpoczynku z literaturą – okazje na ebooki do -95% i ranking top tytułów2
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
1999
1989
1987
1985
1983
1982
1981
1980
1977
1971
"Panie Kochanku": Karol Radziwiłł Dionizy Sidorski 
Dionizy Sidorski (ur. 1936). Wikipedia podaje dane do 1989 r:
"...Studiował na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1960–1963 był redaktorem miesięcznika "Odra" we Wrocławiu, na łamach którego wcześniej debiutował jako prozaik. W latach 1963–1967 był redaktorem dwutygodnika „Rada Robotnicza”, w późniejszym okresie był kierownikiem literackim Polskiego Radia we Wrocławiu. Od 1974 roku mieszkal w Białymstoku, gdzie pracował jako zastępca redaktora naczelnego, a później redaktor naczelny miesięcznika „Kontrasty”. W latach 1982–1984 był redaktorem tygodnika „Przegląd Tygodniowy”.
Od 1963 roku należał do PZPR.."
Na LC 6 książek i jedna jedyna opinia akurat na temta omawianej książki. Autor - "Marek":
"Biografia czy jakiś rejestr listów Karola do i od niego... Moim zdaniem trudno określić bo książka jest chyba w połowie zlepkiem cytatów i to treści całych listów z epoki co sprawia że w trakcie czytania traci na spójności i przejrzystości. Sam nie dotrwałem do końca. Nie polecam."
Ocena "Marka" - 3 gwiazdki. Nie mam nic do dodania. Sorry!
Tak długo tu szedłem Dionizy Sidorski 
Temat szczytny, do tego książka ukazuje dramatyczne losy przodka autora. Radio "Wolna Europa" dwukrotnie wyrażało swój zachwyt nad książką, jak nie omieszkał poinformować nas wydawca. Cóż z tego, skoro to proza jak z XIX wiecznego sztambucha? Banalna, niezamierzenie śmieszna, operująca nieznośnie fałszywie tu brzmiącymi stereotypami: Rosjanina - niewolnika i chama i Polaka -buntownika, bohatera i inteligenta. Całość niestrawna, choć zapewne słuszna w intencjach.
