Alberto Manzi

Rzecz się dzieje w małym miasteczku San Sebastian, w którymś z państw regionu andyjskiego w Ameryce Południowej. Bohaterami są bowiem comuneros z narodu Keczua. Lokalizacja nie jest tu jednak najistotniejsza, bo włoski pisarz chciał przedstawić pewien szerszy problem. Pewnie i samo miasteczko jest fikcyjne, jak i jego bohaterowie. Głównym bohaterem jest tytułowy Pomyleniec, o którym nikt nie wie za dużo. Przesiaduje na głównym placu miasta i rzuca kamyki do pustej puszki. Zawsze uśmiechnięty zachowuje wielki dystans do otaczającej go rzeczywistości i wygłasza nadzwyczaj trafne rady i sądy dotyczące tego co się wokół dzieje. Wydaje się, że stracił zmysły na skutek tortury garoty, ale do końca nie poznamy całej prawdy o tym człowieku. Spokojne życie miasteczka zakłóca decyzja miejscowego Towarzystwa Górniczego. Chce ono przejąć ziemię wspólnoty, ziemię którą Indianie mieli od pokoleń i która jest dla nich święta. Indianie nie chcą się na to zgodzić i ponoszą tego straszne konsekwencje. Pomyleniec zostaje wysłany do szpitala psychiatrycznego (z którego później ucieka z chłopcem na którym prowadzane są eksperymenty medyczne). Towarzystwo Górnicze próbuje wszystkiego, by zdobyć ziemię, od propozycji zamiany na inne tereny, przez groźby i szantaż aż do zabójstw i terroru. Władze państwowe, mimo pięknych haseł i zapewnień są tak naprawdę po stronie Towarzystwa i nie cofną się przed utopieniem rzekomej rebelii we krwi i wprowadzeniu wojska (w którym zresztą służy wielu Indian) na ulice. Trudno nie zauważyć lewicowych przekonań autora, ale nie przeszkadza to w bardzo dobrym przedstawieniu przegranej sprawy Indian wobec aparatu władzy białych. Po lekturze tej książki nikogo nie powinien już dziwić widok apatycznych Indian, opartych o ściany obdrapanych domów andyjskich miasteczek, patrzących tępo przed siebie i żujacych wolno liście koki. Polecam.