Maryse Condé

Autorkę wymienia się jako jedną z głównych kandydatek do Nobla i pomyślałem, że chociaż raz sprawdzę kim są ci wymieniani, o których nigdy nie słyszałem. Muszę powiedzieć, że po lekturze mam nadzieję, że tej nagrody Conde nigdy nie dostanie. To właściwie karykatura powieści "ideologicznie słusznej". Bohaterka chyba tylko przez niedopatrzenie nie jest niepełnosprawna i nie może załatwić przydziału kajdan z powodu braku podjazdu dla wózków do biura. Przepraszam za trywializację, ale aż się prosiło. Powiedzieć o występujących postaciach, że są jednowymiarowe to nic nie powiedzieć. Pełno tu anachronizmów, właściwie same anachronizmy. Fabuła de facto zdawkowa, ograniczona do paru głównych elementów, potraktowana jako pretekst do współczesnego komentarza w różnych formach. Autorka tak bardzo utożsamia się z bohaterką, że regularnie przejmuje jej partię, np krytykując (narracja 1-osobowa, Tituba jest analfabetką wychowaną w buszu) "społeczeństwo" albo przewidując(?) "przez kilkaset lat nikt nie napisze mojej wnikliwej biografii" - rozumiem, że tak miało być, ale skoro tak, to proszę o odwagę i wprowadzenie autorskiego narratora trzecioosobowego (Ja, M. Conde uważam, że...),a nie zasłanianie się biedną Titubą. Niezależnie od tego, co napisałem, sama postać rzeczywiście bardzo ciekawa i z pewnością zasłużyła na więcej niż druk propagandowy. Aha, dałem trzy gwiazdki, bo jednak parę fragmentów pod koniec rzeczywiście mnie ujęło. A i trudno autorce nie przyznać racji - tylko, że tu nie o rację chodzi, a o literaturę.