Katarzyna Smoła

Sięgnęłam po „Scarlet Letters” Katarzyny Smoli z dużą ciekawością. Tytuł od razu przyciąga uwagę, zapowiadając historię pełną emocji, tajemnic i może nawet pewnej symboliki. I rzeczywiście, potencjał tej opowieści jest ogromny. Natomiast moje odczucia po lekturze są dość mieszane. Zacznę od plusów, bo one zdecydowanie są. Pomysł na historię naprawdę mnie zainteresował. Fundament fabularny ma w sobie coś intrygującego i wyjściowo zapowiada opowieść o relacjach, sekretach i konsekwencjach decyzji. Widać, że autorka chciała zbudować historię z głębszym przekazem, dotykając tematów emocjonalnych i relacyjnych. Podobało mi się też to, że bohaterowie nie są całkowicie jednowymiarowi. Mają swoje motywacje, swoje emocje, a niektóre sceny potrafią wybrzmieć naprawdę mocno. Są momenty, w których napięcie jest wyczuwalne i wtedy historia pokazuje swój prawdziwy potencjał. Niestety, mam wrażenie, że ten potencjał nie został w pełni wykorzystany. Największym problemem była dla mnie dynamika fabuły. Książka momentami bardzo się przeciąga. Są fragmenty, które mogłyby zostać skrócone albo bardziej skondensowane, bo powtarzalność niektórych wątków odbierała mi zaangażowanie. Zamiast rosnącego napięcia czułam chwilami stagnację. Dialogi również bywały nierówne. Część z nich brzmiała naturalnie, ale zdarzały się momenty, w których wypowiedzi bohaterów wydawały się zbyt teatralne albo nienaturalnie patetyczne. To wytrącało mnie z rytmu czytania i sprawiało, że trudniej było mi uwierzyć w autentyczność scen. Kolejną rzeczą, która mnie rozczarowała, było budowanie emocji. Historia ma wszystkie elementy, by naprawdę poruszyć czytelnika, ale zabrakło mi tego jednego mocnego uderzenia. Tego momentu, w którym czuję ciarki i wiem, że to „to”. Zamiast tego emocje często były sygnalizowane, ale nie zawsze w pełni przeżywane. Niektóre decyzje bohaterów wydawały mi się również zbyt gwałtowne albo niewystarczająco uzasadnione. Brakowało mi głębszego wejścia w ich psychikę, większego rozwinięcia motywacji. Chciałam zrozumieć ich bardziej, a momentami czułam dystans. Podsumowując, „Scarlet Letters” to książka z bardzo ciekawym pomysłem i wyraźnym zamysłem emocjonalnym, ale w moim odczuciu nierówna w wykonaniu. Ma swoje dobre momenty, sceny z potencjałem i interesującą bazę fabularną, jednak zabrakło mi konsekwencji w tempie, naturalności w dialogach i mocniejszego emocjonalnego finału. To nie jest historia zła. To raczej książka, która mogła być znacznie lepsza, gdyby została bardziej dopracowana pod względem dynamiki i pogłębienia postaci. Jeśli lubicie spokojniejsze, bardziej refleksyjne historie i nie przeszkadza Wam wolniejsze tempo, możliwe, że odbierzecie ją inaczej niż ja. Ja jednak czuję niedosyt.