Aldo Solano

„Małe miasteczko” to komiks, który powstał z obowiązku. Z obowiązku zatrzymania czasu, pokazania światu miasteczka rodzinnego autorów takim, jakie oni i ich ojciec je zapamiętali, podczas gdy zmienia się ono bezpowrotnie. To komiks o miejscu i czasie. Cóż takiego jest w tym małym miasteczku w brazylijskim interiorze, że warto o nim czytać? Otóż to, co w każdym innym miejscu, jeśli człowiek się przyjrzy dość dokładnie. Subtelna wyjątkowość, trudny do zdefiniowania charakter danego miejsca. Ale i miłość ludzi, przywiązanie, tęsknota, nostalgia. Miejsca zawsze się zmieniają, nigdy nie wyglądają tak samo, ale wciąż ze świętym oburzeniem nie umiemy się na to zgodzić i ze smutkiem obserwujemy zmiany, szczególnie w miejscach dla nas formatywnych. Komiks to zbiór osobnych opowiastek, anegdotek w zasadzie, głównie zasłyszanych u rodziców autorów. To te krótkie, barwne, przewrotne i zaskakujące historie, mity o miejscowych cwaniaczkach, o lokalnych dziwakach, o przewrotności losu, o sprycie, o niewiarygodnych przypadkach i o drobnych bohaterach. Skrajnie to barwne, pokazuje radośnie zróżnicowane społeczeństwo, klimat miejsca, lokalne obrządki. Mało tu napięcia, dramatów, wszystko jest pokazane z lekkim dystansem, ale też ogromną miłością. Do tego wdzięcznie tu działa zamaszysta, giętka, karykaturalna kreska, raz pełna ruchu, kiedy indziej malująca spokojne pejzaże. Sentymentalizm i tęsknota przywodzą na myśl zeszłoroczne (fantastyczne) „Kąpielisko przypływisko”, tu również emocjonalna dominanta atakuje nas pod sam koniec komiksu, choć tu cios jest znacznie lżejszy. Jeśli lubicie takie obyczajowo-humorystyczne anegdotki i obrazki z małych, nieznanych miasteczek, to ze wszech miar polecam. Dla mnie cios był zbyt delikatny, miło było te opowiastki przeczytać, czuję czemu musiały one powstać, ale ze mną nie zostaną. Zapraszam na IG: @traczytanko