Cytat dnia
...Ale moralność? Co to właściwie znaczy?...
Najnowsze artykuły
ArtykułyWielkanocna chwila odpoczynku z literaturą – okazje na ebooki do -95% i ranking top tytułów
1
ArtykułyNie żyje Wiesław Myśliwski. Autor „Kamienia na kamieniu” i „Traktatu o łuskaniu fasoli” miał 94 lata38
ArtykułyZaczęłam od tajemnicy. Reszta przyszła sama - rozmowa z Małgorzatą Rogalą2
ArtykułyCzytamy w weekend. 27 marca 2026442
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Gracz Iwona Maliszewska 
„Gracz” to powieść, której głównym bohaterem jest Leo. Na uczelni uchodzi za piekielnie inteligentnego i pracowitego studenta, przykładającego się do nauki. Po za nią chłopak lekko traktuje życie. Imprezy, alkohol, używki oraz jednonocne przygody z kobietami to jego codzienność. Pewnego dnia jeden z profesorów składa mu ofertę nie do odrzucenia. Chłopak nie potrafi, a wręcz nie chce jej odmówić.
Propozycja dotyczy dołączenia do Systemu. A to powoduje, że z Pionka zostaje się Graczem. Co to oznacza? Krótko mówiąc, że teraz można wszystko.
Kobiety, pieniądze, władza i realny wpływ na życie innych. To to, co otrzymuje Leo w zamian za lojalność tej grupie bezwzględnych ludzi. Choć ciężko ich tak nazwać. W Systemie chodzi o bogacenie się, krzywdzie Pionków. Osoby, które należą do tej organizacji są bezwzględni, nie mają sumienia i empatii. Ich dewizą jest „zero litości”.
W ten oto sposób Leo zaczyna bawić się losami innych ludzi. Pozbawia ich majątków, rodzin lub zdrowia. Zatracając się w tym coraz bardziej staje się najgorszą wersją siebie. Niestety przez to traci przyjaciółkę. Czy to otworzy oczy chłopakowi? Czy Leo z powrotem stanie się ludzki?
„Gracz” to powieść o wyścigu szczurów, dążeniu do władzy i bogactwie. Autorka ukazuje w nim świat bezwzględnych, egoistycznych ludzi, którzy dla swoich korzyści są w stanie zrobić wszystko, za nic mając ludzkie życie. Wręcz przeciwnie krzywda innych nawet ich cieszy.
Ta niewielkich rozmiarów i licząca niewiele ponad 140 stron daje nam lekcje życia. Iwona pisze o niesprawiedliwości, nierównym traktowaniu i podziałach społecznych. Na szczęście nie zapomniała o tym, że na tym świecie istnieją również dobrzy ludzie, którzy dbają o innych i nie zostawiają nikogo kto potrzebuje pomocy. A obok cierpienia nie przejdą obojętnie. Tylko, czy dobro zawsze zwycięży?
„Gracz” to refleksyjna lektura, która wywołuje dużo skrajnych emocji. Czytając ją odczuwałam gniew, żal i miałam poczucie niesprawiedliwości. Jednocześnie miałam nadzieję na to, że karma znajdzie drogę. Fabuła, styl pisania sprawiają, że książkę bardzo przyjemnie i szybko się czyta. Polecam.
#współpracareklamowa
Gracz Iwona Maliszewska
Książka "Gracz" ukazuje świat, w którym rządzą Gracze, a zwykli ludzie są jedynie Pionkami. Aby dołączyć do rozgrywki, trzeba porzucić wszelkie moralne zasady i działać z bezwzględną determinacją. Sam koncept intryguje. Zapowiedź książki obiecuje mocną, psychologicznie złożoną historię o manipulacji i utracie człowieczeństwa.
Na plus zasługuje sam pomysł oraz przystępna forma. Książka liczy niespełna 140 stron, ma nieco większy niż kieszonkowy format i dużą czcionkę. Wydawałaby się idealna na jeden wieczór, niestety, to właściwie koniec zalet.
Mimo niewielkiej objętości, lektura okazuje się wymagająca. Nie ze względu na treść, a z uwagi na sposób jej przedstawienia. Styl narracji jest chaotyczny. Objawia się krótkimi zdaniami, brakiem rozbudowanych opisów i logiki. Język balansuje na granicy wylgarnego slangu i pseudoliterackiej wzniosłości. Rozumiem gdyby slang używany był wyłącznie w dialogach. Można by było to uzasadnić charakterem postaci. Jednak sam narrator operuje określeniami typu "kibel" czy "fura", a jego ton zmienia się bez wyraźnej logiki. Z jednej strony kolokwializmy, z drugiej poetyckie opisy. Dodatkowo trudno go umiejscowić. Raz obserwuje wydarzenia z dystansu, innym razem komentuję. W połączeniu z trzeciooosobową narracją wypada to wyjątkowo niespójnie i nienaturalnie.
Fabuła pędzi do przodu (w końcu mamy duzo treści i mało objętości) przez co postacie są płaskie i niewiarygodne. Największy problem stanowi główny bohater, którego postawa zmienia się diametralnie z rozdziału na rozdział. Od bezwzględnego egoisty po współczującego altruistę. Jego przemiana nie ma żadnego uzasadnienia, zmienia się jak za dotknięciem magicznej różdżki. Dodatkowo u innych postaci, wydarzenia które powinny mieć znaczący wpływ na psychikę – w tym brutalne jak wielokrotny gw*łt, zostają potraktowane powierzchownie i wręcz mam wrażenie, że zbagatelizowane.
Jednak największe zdziwienie budzi zakończenie. Zupełnie nie współgra z resztą książki. Pozostawia czytelnika z pytaniem: „co tu się właściwie wydarzyło?”.
Odnoszę wrażenie, że Autorka próbowała opowiedzieć historię o walce dobra ze złem, ale nie zdołała udźwignąć tego tematu.
Podsumowując – "Gracz" miał potencjał, ale zabrakło spójności, pogłębienia postaci i dopracowania stylu. Sam pomysł to za mało, by stworzyć dobrą opowieść, szczególnie jeśli próbuje się zawrzeć zbyt wiele w zbyt małej przestrzeni.
