Ten pocałunek mruczy w moich żyłach, tajemnica która utrzymuje mnie przy życiu, mąci mi w głowie i sprawia ze chce więcej.

Jakże szybko przywykłam do podwójnego życia. Wczoraj, kiedy wchodziłam na plac zabaw, martwiłam się, że mam winę wy­pisaną na twarzy; dzisiejszego popołudnia jestem już spokojna. Witam się z Leo krótkim uściskiem, nie przejmując się spojrze­niem innych matek, których wzrok zawsze na sobie czuję, bez względu na to, jak bardzo starają się go ukryć. Słyszę pytanie rozbrzmiewające między nimi, gdy mnie nie ma: jakie to uczucie spędzać dzień w dzień czas z dzieckiem, które nie jest twoje? Z chłopcem w zbliżonym wieku do syna, którego straciłaś?

Upijam duży łyk ginu. Rozmowa o Tessie Wolfe nigdy nie jest dobrym pomysłem. W uszach rozbrzmiewa mi jej pogardliwy ton, jakby to było wczoraj. „Chłopcy tacy jak Gabriel nie wiążą się z dziewczętami twojego pokroju”.

Gdyby rynek wydawniczy miał gwiazdy rocka, to Gabriel byłby Mickiem Jaggerem, a jego ładna jasnowłosa żona – Marianne Faithfull. Każde z nas wiodło teraz zupełnie inne życie. Ja byłam żoną rolnika, moje dni wypełniały przejmująco zimne poranki i magia narodzin owieczek o wschodzie słońca.

Nie ma większego upojenia, czystszego uczucia niż chwila, kiedy widzisz swoje dziecko po wszystkich tych miesiącach wypełnionych ciekawością, nadzieją i marzeniami. " .

- Biegnij , mamo! - wrzeszczy moja córka, wciąż się śmiejąc.
Więc biegnę.