Beata Ziaja

Są takie książki, które mimo niewielkiej objętości, przekazują tak wiele. Są takie pozycje, które prowokują do tak wielu przemyśleń, mimo iż nie przekazują ogromu treści. Są takie opowiadania, które nie potrzebują być długie, by porządnie dały nam do myślenia... Jedną z takich pozycji jest właśnie książka U schyłku czasów. Dziesięć krótkich opowiadań, które potrafią wedrzeć się w głąb naszego mózgu i sprowokować do różnorodnych przemyśleń. Autorka umiejętnie otacza nas swym mrokiem, coraz ciaśniej z każdym kolejnym opowiadaniem i sprawia, że jej teksty pozostają w naszych głowach na bardzo długo. Swoimi historiami wprowadza nas w wyjątkowy stan. Ciężko po skończeniu każdej kolejnej odciąć się zupełnie i wrócić do rzeczywistości. W głowie bowiem pojawia się wiele znaków zapytania. Dlaczego bohaterowie postąpili w ten, a nie w inny sposób? Co sami zrobilibyśmy na ich miejscu? A przede wszystkim, jak wiele odniesień jest w tej książce do naszej rzeczywistości. Autorka genialnie, w sposób wręcz perfekcyjny, potrafi wydobyć najbardziej mroczne oblicza ludzkiej psychiki. Po mistrzowsku prezentuje w swoich opowiadaniach mrok, który wydobywa się z głębi ludzkiej duszy. Przyprawia nas o dreszcze, poczucie strachu i niepewności, mimo że nie mamy do czynienia z brutalnymi morderstwami, ani z rozlewem krwi lub też strasznymi potworami prosto z horrorów. Dopada je za to mroczna i bolesna strona życia. I to właśnie w tej książce jest najbardziej pociągające. Emocje towarzyszące nam podczas czytania każdej kolejnej historii i to uczucie strachu, smutku, żalu i bólu, który towarzyszy bohaterom i który tak naprawdę może dotknąć także nas. Świadomość tego, że każda z tych historii nie będzie miała happy endu powoduje, że książka staje się wręcz nieodkładalna. Bowiem nic tak nie zaskakuje, jak zakończenia, które nie są pozytywne. To one są najmniej przewidywalne, ale i jednocześnie najbardziej intrygujące. Tak właśnie jest za każdym razem, gdy docieramy do końca kolejnego opowiadania. Nie mamy bladego pojęcia, jak ono może się zakończyć, ale wiemy, że będzie bolało. I czekamy na ten ból z niecierpliwością. To nie lada sztuka w tak poetycki sposób zobrazować nam to, jak wiele niebezpieczeństw czyha na każdym kroku. Autorka ma do tego niebywały talent. W pięknych słowach potrafi opisać nawet najbardziej mroczne historie, które przyprawiają nas o szybsze bicie serca i gęsią skórkę na całym ciele. Twórczość autorki zyskała w mym sercu szczególne miejsce. Ma wyjątkowe pióro, które czyta się z przyjemnością, a jej historie nie nudzą nawet po wielokrotnym ich przeczytaniu. Dodatkowo każda kolejna powtórka daje nam nowe przemyślenia i prezentuje obraz bogatszy o nowe szczegóły, inne niż te po pierwszym czy drugim czytaniu. To jedne z tych historii, do których z chęcią się powraca, bo ciekawość tego co przyniesie nam kolejny raz z książką jest nie do pohamowania.