Kamila Subzda

Kryminał naszpikowany emocjami. Trzy niepozorne kobiety, niezłączone ze sobą w żaden sposób zostają uprowadzone z klubu będącego okoliczną atrakcją. Fakt, że w Palabrze już zniknęło 6 innych, nie zmniejsza zainteresowania imprezowiczów tym miejscem. Głupota? A może myśl: „mnie to nie spotka”? Pespektywa to ciekawa sprawa, bo – choć książka jest pisana w narracji trzecioosobowej – to dostajemy prawdziwego narratora wszechwiedzącego, który prócz opowiadania historii wstawia własne wstawki. Mówi, że coś by zaszło, gdyby tylko lub podpowiada, co mogłoby się stać w danej sytuacji. Czułam się jak w niektórych bajkach, gdzie historia leci niby swoim torem, ale od czasu do czasu główny bohater (bądź jakikolwiek inny) zatrzymuje akcję i rozwodzi się nad tematem X. Z pewnością jest to interesująca odmiana i rzadko spotykany współcześnie zabieg. Ponadto opowieść toczy się z każdej strony. Towarzyszymy porwanym, poznajemy ich przeszłość, aspiracje i pragnienia, ale jesteśmy też z ich ojcami i samymi sprawcami całego galimatiasu. Poznajemy lepiej ich motywacje, a nawet skrywane przed światem tajemnice. Ciągłe przenoszenie akcji nie ułatwia sprawy względem przebiegu historii. Niemal do końca nie wiemy, czy dostaniemy happy end. Autorka trzyma czytelników w ciągłym napięciu. Daje trop, niby prowadzi już prosto w objęcia sprawcy – lub wolności – a następnie brutalnie odbiera nadzieję. Ogrom bohaterów sprawia, że początkowo czytelnik może odczuć lekką konsternację. Wszystkie puzzle szybko jednak wpadają na swoje miejsce, ale niewystarczająco trafnie, byśmy odkryli pewne zwroty sytuacji. Skorpion, czyli symbol tej opowieści oraz tatuaż na karku pewnej grupy ludzi zamieszanych w historię to strzał w dziesiątkę. Przecież tatuaż nic znaczyć nie musi i każdy mógł sobie taki zrobić – jak mawiał tu pewien bohater. Co więcej, tych osób pozornie nic ze sobą nie wiąże. Ciężko je namierzyć, bo znak umieszony w mało widocznym miejscu może być nie tylko zbiegiem wypadków, ale też niedostrzeżony. Faktycznie „Gdzie jesteś?” to głęboka historia. Opowiada o trudach związanych z porwaniem, o strachu czy poszukiwaniach. To też opowieść o więziach, relacjach, poświęceniu, a czasem… o stracie, żalu, bólu oraz rozpaczy tak silnej, że rozrywającej serce. Chaos to coś, co może niektórym czytelnikom przeszkadzać w polubieniu opowieści. Autorka serwuje często przeskok miedzy miejscami akcji i bohaterami. Na szczęście prawie zawsze podkreśla, gdzie zostaniemy rzuceni w ciągu najbliższych akapitów. Jeśli mam być szczera, niektóre dialogi niestety też nie wyszły zbyt naturalnie. Rozumiem wielkie naładowanie emocjami, ale przerysowanie pewnych szczegółów może okazać się mieczem obosiecznym dla odbioru. Gdzieniegdzie brakowało płynności i przejrzystości, a zdaje się, iż wystarczyło tam nieco mniej dopowiedzeń, co myślał lub czuł dany bohater. Na początku książki uwagę przykuło kilka zdań, gdzie „było” było zwyczajnie zbyt dużo. Tekst w tych wybiórczych akapitach został tak naszpikowany tym jednym pozornie zwyczajnym słowem, że z poziomu zaawansowanego trafiałam wtedy do wypowiedzi pasujących dzieciom, np.: „Na dworze było bardzo ciepło, niebo było bezchmurne […]” lub opis jednej z naszych uprowadzonych. Na szczęście na przełomie całej książki te zdania wybrzmiewały pojedynczo. W tej książce jedno jest pewne – nie zabraknie emocji. Historia jest nimi naładowana od początku aż po ostatnie zdanie. Napięcie, które towarzyszy bohaterom niemalże notorycznie, nie daje spokoju czytelnikom. W tę opowieść wchłoniesz się albo cały, albo wcale. [współpraca recenzencka/ barterowa]